ისევ შემიყვარე 9 ნაწილი (3)

-მე ვთქვი რა ხდებათქო ნია-ხმა გაუმკაცრდა,აი სად დამერხა! გულში ვნატრობდი ლადო და გიგა გამოჩენილიყვნენ და ირგვლივ ვიხედებოდ იმ იმედით,რომ სადმე ახლოს იქნებოდნენ. ტელეფონი ამოვიღე და სწრაფად დავწერე მესიჯი,გიგას გავუგზავნე,ისიც წამებში მოვარდა.

ქაოსი. #9

-რა აზრი აქვს სიჯიუტეს? არ გაგიშვებს არასდროს, შენც ხომ ხვდები? -ვხვდები.. ვერ გავიგე კოშმარი იწყება თუ ზღაპარი. -ეგ შენზეა დამოკიდებული. -გიო რას შვება?

ოხ, ეს სიყვარული (3)

„პირი მოხურე :დ“ (უცნობი) „რაიცი შენ? „ (კესო) „მე ყველაფერი ვიცი ;)“ ამის მერე არცერთს აღარ მიუწერია. გოგოები დასხდნენ და კინოს უყურებდნენ როცა კესომ ტირილი დაიწყო ლილემ გაოცებულმა შეხედა

ჩემი ხარ ბარნოვა ! (თავი 5)

სწავლაზე ფიქრი და გამოცდები, მონატრებას მავიწყებდა.. საგამოცდო პერიოდმა წარმატებით ჩაიარა, ოთხივე რთული საგანი წარმატებით გადავლახე, უმაღლესი შეფასება არ მიმიღია თუმცა, მაინც კარგი ქულები მივიღე.. ანუ ამდენ მასწავლებელთან სიარულს ფუჭად არ

მომგებიანი ბილეთი 1

-არ მინდა რა, ნაწყენი რომ იყო!-მიხსნის ის. -არა ნაწყენი არ ვარ, შენნაირი ადამიანებისგან არაფერი მწყინს, ვისაც შეუძლია ერთ წამში გიღალატონ! ყოველ ჯერზე, ერთად მივდიოდით გასაძარცვათ და ახლა შენ მიცხადებ, რომ ასი ლარის და შოკოლადების წამოღება

ჭაობის ქალღმერთი –2–

''უწინ, როცა წმინდა და სუფთა ვიყავი, მტკიოდა კიდეც, მიყვარდა კიდეც, მეშინოდა კიდეც, მაგრამ ახლა... ახლა გრძნობები ზემოთ დარჩა, მე კი ჭაობის სქელმა ფენამ დამფარა! მე ქალღმერთი ვარ, მაგრამ არა სამოთხის!''

I ____ You

*** სხვადასხვა ოთახებში მოთავსდნენ და ერთმანეთის დანახვაც არუნდოდათ. ცოტახანში გაითავისეს ის ,რომ კიდევ დიდი ხანი მოუწევდათ ერთად ცხოვრება და ისე ზიზღით აღარ უყურებდნენ ერთმანეთს ,როგორც აქამდე. თუმცა ყველაფერი ჯერ კიდევ წინ აქვთ.

ნოემბრის წვიმა XIX

ჩემი საბუთების მოწესრიგებასა და ვაჟას საქმეების დამთავრებას ერთ თვეზე მეტი დასჭირდა. და ბოლოს, გამითენდა კიდევ ერთი უმძიმესი დღე, რომლის დადგომაც ისე ძალიან არ მინდოდა ერთ დროს... - თბილისში ორის ნახევარზე ჩავალთ, ჩვემს ბინაში გავჩერდებით, ხუთზე კი

take my heart(4)

-არა ნახე რაა ჯერ არ იცნობს და უკვე ლანძღAვს არ შეძლება ფუსუნი ეგრეე -სიცილით ჩAეხუტა გიო დეიდაშვილს -ფუსუნის მოგცემ თუ გლეწე ახლა რაღაც ეე-არ ჩAმორჩA გაბრაზებაში ნინაც თან ეცინებოდა ოდესღაც შერქმეულ სახელზე -ბავშვებო მე უნდა წავიდე ნიაკოს ძილის

25

-ანთიძე!ქირია! ტალახაძე! ბეგლარაშვილი! ყვიროდა, პოლკოვნიკი ჩხეიძე. -გიორგი! მეძახდა, ჩვენი რაზმელი. 26 მაისიდან სამი წელი გავიდა და დილით გამაღვიძეს. წითელი არმია შემოსულა, 20 თებერვალია, ვირაზმებით და გავდივართ. -ჩვენები 600-მდე არიან. ამბობს რეზო