მომეცი შანსი (თავი 14)

რატომ?! გეი ხარ?- დიდრონი თვალები კიდევ უფრო მაგრად დაჭყიტა. - რა?!- თვალები გაუფართოვდა აჩის - პიდ**არასტს ვგავარ? - არა , მაგრამ რომელი კაცი არ უყურებს ქალს მკერდზე? მითუმეტეს თუ შიშველი აქვს!

მწვანეთვალება იდიოტი ( თავი 7 )

ლიფტის კარი გაიღო მე თავი წამოვწიე და რაც შემეძლო ხმამაღლა ვთქვი. - მალე მოვალ, ვისაც წითელი თვალები გეწნებათ დაგსჯით!- ლიფტში შევედით. გიგი ახლოს მივიდა და ხმამაღლა იყვირა. - საპირფარეშოში ჩაკეტილო ლამაზო ნინი მე შენ მიყვარხარ! მაქედან მალე

გზა, სიცოცხლისა ... (თავი 6)

- ჩვენ ხომ შვილი გვყავს? - შვილი? - მკვლელი მზერით გახედა. - გახსოვს ეგ? შვილი, რომელიც მაშინ მიატოვე, როგორც კი აუტისტური სპექტრი დაუდგინდა!!! და ახლა გაგახსენდით? - დეას ხმაზე გაღიზიანება დაეტყო.

ფარვანა ( 11 )

- მიყვარხარ, -ჩურჩულით ნათქვამმა სიტყვამ მის გონებამდე რომ მიაღწია, ტვინში უამრავ ოქროსფერ ნაწილაკად რომ აფეთქდა და მთელ სხეულში თბილ ნაპერწკლებად რომ გაიშალა, რამდენიმე წამით გაშეშდა, მოძრაობის და აზროვნების უნარი დაკარგა და ლურჯი თვალები მარილიანი

გზა, სიცოცხლისა ... (თავი 5)

- პირველივე დღეს ნუ ვიკამათებთ. - არ ვართ ჯერ შეყვარებულები... - ნუ არ ვართ, მაგრამ მალე ვიქნებით. - ხელებში მომწყვდეულ ქალს ტუჩის კუთხეში აკოცა და საიდანაც მოვიდა, იქ გაუჩნარდა.

პირველიც შენ ხარ და უკანასკნელიც (თავი მეხუთე)

ოთახიდან საღამომდე არ გამოვსულვარ, ანდროსაც არ შეუწუხებია თავი, ოთახში შემოსვლებით. გარეთ უკვე ბნელოდა. ქუჩებს ლამპიონის შუქი ანათებდა. უცნაური საღამო იყო. ამდენი ხნის, შემდეგ პირველად ვიყავი ანდროსთან სახლში, მის საძინებელში. პირველად ვიყავით ასე

ფსიქოზი (თავი I)

ღამის სამი საათია, დრო ისე ნელა მიიწელება, საათზე შეხედვაც აღარ მინდა, ოთახი - ბნელი, ქუჩა - ბნელი, ფიქრებიც კი - ბნელი. რაც უფრო მეტი დრო გადის იმ საბედისწერო დღის შემდეგ, უფრო და უფრო ბნელდება ირგვლივ ყველაფერი, შავდება, უკუნითი ღამესავით. მე კი,

არასწორი სიყვარული(თავი 8)

8 თავი ვისხედით და ისევ გავყურებდით ჰორიზონტს, საიდანაც მზე ამოდიოდა, მზის სხივები სახეზე მეცემოდა, მაგრამ გაყინული ვიჯექი, და ისევ გავცქეროდი აღელვებულ ზღვას -მელანო… -მე არ მინდა მესამე პირი ვიყო სხვის ურთიერთობაში

{\}

უბრალოდ დახუჭე თვალები მაგრად... ხელი ჩაკიდე... ირბინე სწრაფად... წარმოსახული აქციე ამბად... და რეალობა თეატრის ფარდად...

მწვანეთვალება იდიოტი ( თავი 6 )

ორი კვირა ერთად გავატარეთ. ეს იყო ყველაზე სევდიანი დღეები. გიგი აღარ იღიმოდა. ის სულ დაძაბული იყო. ორი კვირის შემდეგ დიდი ზარ-ზეიმით გავაცილეთ. ყველა ჩვენ გვიყურებდა ჩახუტებულები ვიდექით აეროპორტში და ცრემლები სავსა თვალებით უთქმელად ვიტანჯებოდით.