ოთხმოცდაათიანები

1995 წელს როცა მე ექვსი წლის ვიყავი ბაბუა მომიკვდა. მისი სიკვდილით თითქოს ოჯახს საყრდენი გამოეცალა. მამაჩემმა ვერ ივარგა და ბოლოს სულაც მიგვატოვა. პატარა ვიყავი , ალბათ ცხრა_ათი წლის . ბოლომდე არც კი მესმოდა რა რთული იყო ცხოვრება.

კუპიდონი

აქ თითქოს ყველაფერი ისეა,როგორც რეალურ ცხოვრებაში,ოღონდ თითქოს და ცოტა უფრო თავისუფლად. გაბრიელა ნებიერაძე,სამართლის ფაკულტეტის სტუდენტია,კომპლექსები და შიშები არ ასვენებს სურვილი სჭამს ნაწილი გახდეს რაღაცის,რასაც საზოგადოება ჰქვია.

თენდება

სჯობდა რომ ხმამაღლა არ მეთქვა, რომ შენზე სპეტაკი სული მაქვს . დავწერ და კვლავ დავხევ ამ ლექსებს . რადგან ამ ლექსითაც ვტყუივარ.

ფარვანა

და საბოლოდ, გრძნობები მიიფანტა აღელვებულ ზღვაში. ფიქრებისგან გამოწვეულმა ქარიშხალმა დადუმა მგზნებარე სულისკვეთება. დარჩა მხოლოდ ის, სრულიდ მარტო. გაცრეცილმა მოგონებებმა კი ლანდებივით ჩაუქროლეს სარკეში მომზირალს. ასე ხდება, დაღლილობა იჩენს ხოლმე

ფუფა

თქვენ გესმით რამხელა სასწაულია? ქუჩაში, შენი სახლის წინ, ღმერთის მეგობარი რომ გესალმება?!

თებრო

მას შემდეგ, რაც ქმარს გაშორდა თებროს არავინ ჰყოლია, რაც ქმარს გაშორდა უკვე ათი წელი გავიდა. შვილი უკვე გაიზარდა, კვერცხის შეწვასაც ახერხებს თავისით.თებრო კი ოცდაცამეტი წლისაა. რაღაც საკრალური ციფრია ეს ოცდაცამეტი. შეხედავ და მოგეწონება, ლამაზია ,

ეს ქვეყანა

ეს ის ქვეყანაა, სადაც _ რაც უფრო მაღალი მანქანით დადიხარ უფრო მაგარი ტიპი გონიათ თავი, ეს ის ქვეყანაა, სადაც _ ადამიანობაზე ძვირი ვალუტა _ფულია.

ცარიელი ვარ

გამოდი ჩემგან და დატოვე სხეული ჩემი. გამშორდი ციხეს, გალიას და ბორკილს საშენოს. გამოდი ჩემგან, თუმც რთულია სიცარიელე.

ფიქრებო

რატომ გწყურიათ ჩემი ტანჯვა და ფორიაქი? ფიქრებო ჩემო, მოუქნელო, მძიმე ფიქრებო, ვინ არის თქვენებრ უგულო და ჯან_ ღონიანი? რადგან სუსტად მთვლით,

ფიცი

რამდენი თვეა გიცდი შენზე დავდევი ფიცი, უიმედობით დაქანცულს უარს, რომ მეტყვი, ვიცი