გულდა

ყოველთვის ადრეულ გაზაფხულზე ტყის პირზე ჩნდებოდა ხოლმე. შავ ნაბად მოცმული გიჟივით დააგელვებდა თეთრ ცხენს.

ერთმანეთის პირისპირ(1)

დილის 6 საათი, კარზე გამაყრუებელი ბრახუნი და მასპინძლის ნამძინარევი შეძახილი -მოვიდვარ. რა ჯანდაბა ხდება?!-სტუმარი კარის გაღებისთანავე შეიჭრა სახლში და მისაღებში არსებულ ბარს მიადგა, სასმელი დაისხა და ერთ ყლუპად დალია- არ იტყვი რა მოხდა? -ლაშა შარში

დედა

- მოხვედი, რამაზ? -აჩიკო ვარ, დედა. -აჩიკო? - ხო, დედა.. -რამაზი სად არის ? -მამა შარშან გარდაიცვალა,დედა..- ძლივს ამოვთქვი.

სალიმას ამბავი

ერთია , როცა რაიმეს ცხელ გულზე გაბედავ და სანამ ადრენალინი მოგყვება არც გეშინია, მეორე კი როცა მამაცობა გადაგივლის , დაღამდება და საკუთარ თავთან მარტო დარჩები. მერე შიშები წინა ფლანგზე მოდიან და იწყება ომი საკუთარ თავთან. რაც არ უნდა ხმამაღლა

გატეხილი გული

ნეტავ იცოდე,მე შენი კოცნა როგორ მაკლია, უშენობა კი თავისთავად უკვე ნაკლია. შენ რომ გიყურებ, იხატება ცაში ფერები. და მალე მოდი,მე აქ დაგხვდები, მოგეფერები.

გარდამეცვალა სულის ტკივილი

გარდამეცვალა სულის ტკივილი, რადგან მკურნალი აღმოჩნდი ჩემი. სურნელოვანო გულის ყვავილო, ბაგე დამტკბარა შენი შარბათით.

საით მიფრინავენ ყვითელი ფოთლები

არ ვიცი შეგიმჩნევით თუ არა, მაგრამ შემოდგომას გაცილებით მეტი ადამიანი მიჰყავს დედაჩემიწიდან ვიდრე დანარჩენ სამ სეზონს, ხიდან დაცვენილი ფოთლებიც იმ ადამიანის სულის სიმბოლოა ვინც სამუდამოდ ტოვებს ადამიანთა ყოფას, ისინიც ზუსტად ისე ქრებიან ხის

აკრძალული სიყვარული

მე შენ მიყვარდი, შენ კი ეს დათმე, ისევ არჩიე მარტო სვლა გზების ვერ მძინავს ღამე, მინდა სულ დავთვრე, რომ დამავიწყდეს სურნელი თმების…

გზაჯვარედინზე

ვსეირნობდი ვაკის პარკში და მივადექი ადგილს სადაც ბილიკი ორად იყოფა, არჩევანის წინაშე დავდექი, ორივე მათგანის არჩევის შემთხვევაში შემეძლო გასასვლელისკენ წასვლა. თუმცა არჩევანის გაკეთება მაინც ძალიან გამიჭირდა. ვიდექი და ვფიქრობდი ნეტავ რა ბედნიერია

პირობა

ვინმემ თუ იცით რა არის პირობა? ვინმემ თუ იცით ბუნება ფერებით? ძალიან რთულია ცხოვრების გმირობა სისხლიანი, ნაბრძოლები ხელებით