Fight for Love... (4 თავი)

-კაი წამო შევიდეთ რაღაც უნდა განახო- სად შევიდეთ? რა უნდა მანახო?- წამო წამო დანახავ - მითხრადა ხელი ჩამკიდა რაღაც პატარა ჩაბნელებულ სახლს მივუახლოვდით. შევედით თუ არა მაშინვე შუქი აინთო და ტაშის ხმა გაისმა. ხალხი ერთ ადგილას

დაბრუნება!{თავი5}

მთელი მონდომებით კოცნიდა თორნიკე,მარიამს კი პირველი კოცნა მოპარა,გამოუცდელი მარიამის აყვა კოცნაში,სურვილი იმდენად დიდი იყო ვერ შეეწინააღმდეგა...ბოლოს თვითონ მოსცილა გააფთრებული და სახეში ერთი უთავაზა. -მეორე ეგეთი რამე აღარ გაბედო. -რავიცი

შემოდგომის ფერი(3)

-მომეცი-აიღე-ხელი გავუწოდე მაგრამ მეორე ხელში გადაიტანა და ზემოთ აწია,ისე გავნერვიულდი თვალებიდან ნაპერწკლებს ვყრიდი,არვიცოდი რამექნა,ქუსლიანები გავიხადე და იმმანქანას ვესროლე რომელზეც დანარჩენები იყვნენ მიყუდებულები.

ქალაქელი პრინცესა (1 თავი)

-თაია მზად ხარ? -დედა, გთხოვ იქ არ გამიშვა, ჩემი ბრალი არ იყო. გთხოვ დედა, რასაც მეტყვი ყველაფერს გავაკეთებ. -გეყოფა თაია, ისე ნუ იქცევი თითქოს მოსაკლავად გგზავნიდე, საკმარისია სწრაფად მანქანაში. დედა ჩემს მიმართ ასეთი მკაცრი არასოდეს ყოფილა,

ქაოსი. #8

-რაებს ამტვრევ? -ოთახში ემა შემოვიდა, გაოცებული სახით. -შენ კარებზე დაკაკუნება არ გასწავლეს? -ვუთხარი უხეშად და კედლისკენ გასაქანებელი სურათის ცარიელი ჩარჩო უკან დავაბრუნე. -მომისმინე, პრინცესა, ჩემს სახლში სადაც მინდა და როგორც მინდა ისე

ჰეი ქაჯო ჩემი ხარ!!!(4,5)

? <მეორე დღისით თავში ჩარტყმა ვიგრძენი გავახილე თვალები და სანდრო იყო – ეე ურჩხულო რაგინდა – ქაჯო დაგავიწყდა რო უნდა წაგიყვანო სადღაც –გადი და გამმოვალ 20 წუთში – რა 20 წუთში 10 წუთში დაბლა იყავი თორე შემოვალ და წაგიყვან გაუმზადებელს

და თუ ისევ ვიტირებ...

და თუ ისევ ვიტირებ ვიცი,რომ აღარ შემაჩერებ... და თუ ისევ ვიცინებ ალბათ აღარც ამყვები... ისევ თუ დამივიწყებ,იცოდე რომ გავქრები... ღამის სარეცელიდან ვარსკვლავების ამბები, მომაკვდავი მთვარე და დიდი,გრძელი ზღაპრები...

ყველაფერს აქვს დასასრული 7 თავი

 <<<<  ჰანა- ვიყვირე  რა მოხდა- შეშლილი სახით წამოვარდა საწოლიდან  ნოუთბუქი მომაწოდე  ამისთვის გამაღვიძე მეორედ ეს არ გააკეთო-მიბრაძანა მან - მაშინვე მაილი გავხსენ და ვნახე ვიდეო, ვიდეო კი ასე იწყებოდა ვირაც კაცი ამბობდა

Mein Stern (1)

თითქმის ყოველ დილით მიწევდა მისი ნახვა. თავიდან მხოლოდ მისალმებით შემოვიფარგლებოდით, შემდეგ კი მოკითხვითაც. ჩემი ჟურნალისტური ინტერესი მოსვენებას არ მაძლევდა, თუ რა იყო მიზეზი, მის თვალებში აღბეჭდილი დარდისა.

ძვირფასო,გაწვიმდა.

ჩემი ხომ გესმის?კარგად მომისნიმე.ამ წამს ზეცაც კი გრძნობს შენი სხეულის წყვდიადს.ვიცი რომ გტკივა.ამას გახშირებული გულისცემით ვგრძნობ.ტკივილი შველის მეგობარო,ტკივილი ყოველთვის შველის.