მივდიოდი გზაზე

მივდიოდი გზაზე და მე დაგინახე ისევ შენ, ვიცი ფიქრობდი საერთო არაფერი გვქონდა ჩვენ.

ჯანდაბა! ისევ ეს სიზმარი

ორი თვის წინ ჩემს მეგობრებთან ერთად კაფეში ვიყავი. ჩვეულებრივი ნაცრისფერი დღე იყო, არაფრით გამორჩეული. სამსახურიდან ყავის დასალევად გამოვედით. უბრალოდ ყავას ვსვამდი და არაფერზე ვფიქრობდი, უფრო სწორად ჩემს ცარიელ,მოსაწყენ ცხოვრებაზე. ქუჩას

უშანსო სიყვარული (1თავი)

მეც მივდივარ ბლუსთან მანამდე კი გეტყვით დედაჩემი ზედმეტად კარგი ადამიანია მოსიყვარულე დედა და თბლი ბავშვობაში ჩემზე იყო ორსულად როცა მამაჩემა უარი განაცხადა ჩემზე და მისმა ოჯახმა დედაჩემის ოჯახმაც მაგრამ მაინც გამაჩინა დედამ მან ბავშვთა სახლში

აბა,აბაა...(მე-5-ნაწილი)

Ზევიდან მაყურებელ Ყიფიანს ღიმილი მოშორდა სახიდან ,თაროდან გადმოღებული ჭიქა იქვე დადო,ნარეს ეგონა ეგაა მოტყდაო,მაგრამ როცა კბილებზე ენის თამაშით პირგაპობილი ირაკლი მის ყურთან დაიხარა და სწორი თმა საჩვენებლით უკან ისე გადაუყარა ყელს თითის წვერი

მიყვარს

რთულ მომენტებში, იმის წარმოდგენა, რომ ,,ის" ჩვენთანაა, გვამშივდებს და ძალას გვაძლევს. წარმოდგენა, რომ ერთად ვართ, ეს გრძნობა ხომ ძალიან მაგარია. და ჩვენ მაინც ვიტოვებთ იმედს, რომ ოდესღაც, თუნდაც სხვა სამყაროში, ერთმანეთს გადავეკვეთებით, ვიქნებით,

არ იცი

არ იცი რას ვგრძნობ ან რას განვიცდი, იქნებ მიყვარხარ და შენ არ იცი, იქნებ არასდროს მასვენებს ფიქრები, იქნებ სუნთქვაზე მეტად მჭირდები.

ჩანთქმული ხმა

დასჩემებოდათ თვალებს გადაღლა, გონმა ხომ ბრძანა გრძნობათ დამალვა... ხვაშიადს ცლიდნენ ოცნების მიღმა, სატრფოს ნაკვთებზე მზე სხივებს შლიდა...

დასასრული

ვცხოვრობ ისე რომ მივყვები დინებას, დინებას რომელსაც არ აქვს დასასრული. ველი სინათლეს ყოველდღიურად მე ბნელში მყოფი ჩუმად მალული. დაღამდა ისევ ბნელმა მომიცვა, სიბნელეს რომელსაც არ აქვს დასასრული.

უსათაურო

ალესილ ცელით, დაღლილი ხელით, ნატანჯი სახით, ნატვრა - ვით ნახვით

ოქტომბერი

შენთან შეხვედრა ნატვრაა ჩემი შენს გარეშე კი ზღვაში ვარ წვეთი ცივი დღეები დადგა უშენოდ ქარი კი ტოტებს არხევს უმწეოდ ქარიან ღამეს მივუყვები უხმოდ ბილიკებს შენზე ფიქრებმა მე იმ ღამეს ცრემლად მაქციეს ფიქრები ჩემი სხვებისას არ ჰგავს