მილიონი წლის შემდეგ (2)

მერე წავიდა ლექსები პოეზიის მთელი წუთები ლექსებს ცეკვა სიმღერა მოჰყვა ბევრი თბილი მოგონებადა საათის დიდმა ისარმა 12ს მიაღწია პატარამ კი ოთხს ჰო მართალია ღამის ოთხი საათი შესრულდა გადავწყვიტეთ ქალაქს

სულებთან მოლაპარაკე 1

- აბა მომიყევი რას ხედავ.. - ფსიქიატრი ინტერესით ჩააშტერდა პაციენტს თვალებში და მის ყოველ მიქმედებას კარგად აკვირდებოდა, რათა ერთი დეტალიც კი არ გამოპარვოდა.- დამანებეთ თავი, მე არაფერს არ ვხედავ..

salvation/ხსნა (თავი 3)

-გმადლობ, ქალბატონო თათია.-სიცილით მითხრა და შესასვლელი დატოვა. მეც ისევ გავიხადე ჟაკეტი და იქვე ჩამოვკიდე. პირველის წუთები იყო გეგას გვერდით რომ მივუწექი. მეგონა ეძინა და ვფრთხილობდი, მაგრამ ჩემკენ გადმობრუნდა, ხელი მუცელზე დამადო მერე დაბლა წაიღო

თვით ირონიავ, მე შენ მიყვარხარ (16)

თაზო შემხვდა... ამის თქმა იყო და მთიანად გავშრი... -მერე? ძლივს მოვაბი თავი სათქმელს და ანერვიულებულმა გავხედე.. -ეს მხოლოდ დასაწყისიაო და გაიარა... -კარგი არაუშავს არავის არაფერი არ უთხრა ამის შესახებ მითუმეტეს ბიჭებს.. ანერვიულებულმა ვუთხარი და

არის ქალბატონო სერჟანტო !! (თავი 1)

...... - მათეშვილი, მაიორი უკვე გელოდება - მეუბნება სადღაც ორმოცდახუთ წლამდე უხეში გარეგნობის ქალბატონი, თანაც თავს არ იღებს რაღაც საბუთებიდან.. - დიახ - ვპასუხობ უჟმურად და მაიორს კარზე ვუკაკუნებ. შემდეგ კარს ვაღებ და სამხედრო ჩესტით ვესალმები..

მრ გავიღიმე შენ შეგიყვარდი!(5)

-უნდა წავიდე-უცბად მოსწყდა გაბრიელი ლიზას -რაიყო გიკბინე? -ლიზა ცოტა დასერიოზულდი არ შეიძლება? -ნწ ასეთი ვარ და არავის დაუძალებია რომ მოგწონდე პაკა-ვითომც არაფერი თქვა ლიზამ და ბოლოს ჩუმად დააყოლა-ასეც ვიცოდი. -რა იცოდი?

შენ ჩემი გახდები?!.... (თავი 28)

-მე არ მინდოდა ეს ყოველივე გაგეგოო,მაგრამ ვერც გატყუებ... მე ქიმია გავიკეთე, მე კიბოს ვებრძვი! ეს სიტყვები სასიკვდილო დარტყმასავით იყო ნაკაშიძესთვის,ის ყველაფერს ელოდა,ყველაფერს ამის გარდა....

ფიქრებს რავუთხარი სერ

როცა ვიღვიძებ უკვე ფიქრს ვიწყებ, ჯერ ვფიქრობ იმაზე ავდგე თუ არა , არა იქნებ ცოტახანს კიდევ ვიწვე , ხო რათქმაუნდა კიდევ ბევრი უნდა ვიფიქრო, ჩვენს ცხოვრებას განა არ სჭირდება დაფიქრება?? სჭირდება ძმაო ჩემო,, ნამდვილად სჭირდება. გუშინ ნანა ბებოს შვილმა

"მოძებნე სხვა" [2]

ფ ართოდ გადადგი ნაბიჯი, ი რიბად გაჰყევი გზას, ბ ავშვურად ოცნებას აჰყევი, ი რბინე კლდის პირას, მე მზად ვარ... დაგიჭერ.“ -კოლფილდ? - დავიჩურჩულე, ოღონდ არ ვიცი რამდენად ხდებოდა ეს რეალურად და არა ჩემს ფანტაზიაში. ხმა არავინ

ჯორჯ გორდონ ბაირონი - მანფრედი

1817 წელს დაწერილი ფილოსოფიური-დრამატული პოემა, რომლის გმირი უკიდურესი ინდივიდუალისტია, განდგომილი, სარწმუნოების, ძალაუფლებისა და დიდების უარმქოფელი; ამასთანავე მას სწამს ადამიანური აზრის ძალა, რომელიც იმორჩილებს ბუნების სულებს.