- მისტერ უჟმურო ოდესმე იცინით? (ავტორი)

ჩემო ძვირფასებო, მინდა ძალიან ძალიან დიდი მადლობა გადაგიხადოთ თქვენი თბილი კომენტარებისთვის....

- მისტერ უჟმურო ოდესმე იცინით? (8)

ემილი - თქვენ აულ.ასე წყვილად დაიარრბით? - ვკითხე საციგურაო მოედანზე შემოსულ ანას და საბას... საინტერესოა, აქამდე სად იყავით? - აარსად, უბრალოდ მანქანა გაგვიფუჭდა და მანამ.შევაკეთებდით დრო გაიპარა..- მიპასუხა ანამ.. - ყველაფერი გასაგებია - ვუთხარი

უსიყვარულოდ [6]

ადილით ჩემი და ნიკას სტილისტმა გამაღვიძა: -ალო,ალო გაიღვიძეეეეეეეეეე.. ხუთ ხუთში მზად იყავით, მანქანა გამოგივლით და გადაღებებზე მოგიყვანთ. -რაა? ჯერ ხომ დილის ცხრა საათია (მე) -საქმემ დრო არ იცის(მითხრა და გამითიშა) "საქმემ დრო არ იცის" გავაჯავრე და

ოდესმე გყვარებია? (5)

მეორე დღეს სკოლაში ჩემი ჰიუნდაით მივედი, ოღონდ ჰიუნდაით რომელიც ერთერთ ძვირადღირებულ მანქანას გავდა და არა სანაგვეზე გადასაგდებ ჯართს. მანქანა ლიდას ადგილას დავაყენე. სკოლაში შევედი, წიგნები ჩემს კარადაში მოვათავსე, გაკვეთილებს დავესწარი და სახლში

ფარულავას მარიამი 3

რამდენიმე მშვნიერი დღე გაატარეს, ველოსიპეტი მეორე დღეს სანდრომ მიუყვანა ყვავილებითურთ, მარიამს ისე გაეხარდა სანდროს ჩაეხუტა, მერე კარტინგებზე ყავდა წაყვანილი და ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ, მერე ნაყინი ჭამეს ვარდისფერი ბამბის როგორც ყოველთვის, მერე

წვიმაში გარეთ 26 თავი

წამი დამჭირდა გამოსაფხიზლებლად,გიჟივით წამოვხტი საწოლიდან და კუთხეში ჩაკეცილ ვაჩესთან მივირბინე. -საყვარელო რა მოხდა. ვაჩე მიპასუხე.თმებზე შევეხე ერთიანად კანკალებდა.ცოტა ხანში ამომხედა თვალებში საშინელიი ტკივილი იკითხებოდა. -დედა აღარაა.ამოიხავლა

ეს ჩემი ქალაქია და აქ აღარაფერია ჩემი

ეს ჩემი ქალაქია და აქ არაფერია ჩემი. ვდგავარ და ლექსებს ღერებზე ვყიდი, იქ სადაც არ ეწევიან, იქ სადაც ზუსტად იციან, რომ მოწევა კლავს. არ მჯერა სახურავების, ხიდების, ღრუბლების, საიდანაც არავინ გადმომხტარა. არც მდინარეების, ზღვების, ოკეანეების,

მადლობა უცნობ ქურდს..ლამაზი love story სთვის (6)

-შენ სავადმყოფოში არ უნდა იყო??? -ვეღარ გავჩერდი,კიდევ ერთხელ გიხდი მადლობას ჩემი გადარჩენისთვის. -მადლობა არაა საჭირო.. -ანნ შენ რა ნასვამი ხარ?მკითხა ტატომ -ცოტა დავლიე ,რა იყოო? -არაფერი არ მინდა მარტო იყო ,აქ თან ნასვამი -აუფფ არ გვინდა ეს

არასოდეს თქვა არასოდეს (თავი4)

რაჭაში გამგზავრებას სულმოუთქმენლად ველოდებოდი წინაღამეც ისე გაიწელა,დედაც ძალიან ნერვიულობდა პირველად მიშვებდა ამდენი ხნით ქალაქგარეთ.ცხადია ნებისმიერი დედა ნერვიულობს თავის შვილზე განსაკუთრებით მაშინ როდესაც მან მარტომ გამზარდა დიახ და ერთი წუთითაც

ბაუნტის ვალი [9 დასასრული]

რამდენიმე საათში ყველა ერთად არჩევდა კაბას, ხუთეული რასაკვირველია. დიდი კაბა უნდოდა ანის, გაშლილი, თუმცა არა ზედმეტად ფუშფუშა და გადატვირთული. თუმცა ანის კაბაზე უფრო რთული, სალომეს და ლილეს კაბების შერჩევა აღმოჩნდა.