სათნოების ორმოცდაათი ელფერი

ასადის წინ,გაზეთის ფურცლებზე მისთვის კარგად ნაცნობი სახე დაებეჭდათ.ჯერ თვალებს არ დაუჯერა მამაკაცმა,ეძნელებოდა დაეჯერებინა რომ ადამიანი ვისაც უკვე ერთი თვეა ეძებს და ვერსად პოულობს ცოცხალია და თანაც უკვე ამდენს მიაღწია.მერე კი სიხარული

ფულზე გაცვლილი ბედნიერება (10)

დილით რომ გავიღვიძე ბექა ჩემ გვერდზე აღარ იწვა.. ოთახი მოვათვალიერე და ლოგინში ოდნავ წამოვჯექი.. თავბრუს ხვევამ ისევ შემახსენა თავი და მაშინვე სიცხის საზომი ავიღე...-შესანიშნავია 38,6...ჩემთვის ჩავიბურტყუნე და სიცხის დამწვიც დავლიე... საბანში

მარიამი

დღეები ღამეებს ისე მიეწებნენ,ვით მტკვარი, არაგვი და მონასტერი,და ჩემი თვალებიც შენ ისე გეძებენ,ვით წყაროს ანკარას – მგზავრი მონაბერი.შენი სიყვარული თითქოს მდინარეა,ხან უხვი, ხანაც – სისხლივით მჩქეფარე.შენს სილამაზესთან სხვები ვინ არიან?!სულს

ბედისწერას ვერსად გაექცევი

შუა აგვისტოა და თბილისში ვიხუთები.. ეს იმიტომ რომ აგვისტოს ბოლოს გერმანიაში მივემგზავრები სასწავლებლად და საქმეებს ვაგვარებ.. მეგობრები ჯერ აქ არ არიან, ამიტომ მთელ დროს სახლში ვატარებ,ვკითხულობ ან აგარაკზე ავდივარ და ცხენით ვჯირითობ.

ის... თავი №5

დავინახე როგორ კოცნიდა ლუკას და ვიღაც ბიჭს… თურმე ის მისი შეყვარებული ყოფილა! უკვე ნამდვილად დავრწმუნდი რომ ეს გოგო ლუკას და იყო. ლუკას კი ამდენი ვეჩხუბე, ამდენი შეურაწყოფა მივაყენე! რა დამპალი ვარ! ნეტა მოვკვდე! ცუდად ვიყავი! გული მტკიოდა...

მენდე! გულს არ გატკენ... (თავი 7)

ყველაფერი შესანიშნავად მიდიოდა, ყოველ დილით მაოს მე და ტასუნა მივყავდით ხოლმე, ტასუნას სკოლაში ვტოვებდით და შემდეგ მე მივყავდი სამსახურში. თავად კი თავის საქმეებს აგვარებდა, დღევანდელი დღე არასოდეს აღმინიშნავს, ალბათ იმიტომ

რაღაცნაირად გეფერები, რაღცნაირად მენატრები.

ეს ვარსკვლავები მაგიჯებენ, სულში იმგვარად შემოდიან და არეული ნაბიჯების სასიამოვნო მელოდია ისმის ქუჩაში ფეხაკრეფით, თითქოს კლავიშებს ვეპარები, რაღაცნაირად გეფერები, რაღცნაირად მენატრები, მინდა ბოლომდე შევიშალო,

პატრიოტი [10]

-მიყვარს საქართველო-ვთქვი ჩურჩულით და ქურხულს უკნიდან მოვეხვიე-შენ ჩემს გარდა ყველა გიყვარს?-გაიღიმა მან-ცოლად ხო გამოგყევი-ენა გამოვუყავი მითუმეტეს იმისა ვიცოდი ვერ გაინახავდა-ხო, შენ ჩემი ცოლი ხარ-თბილად მითხრა და თავზე მაკოცა.

ადვოკატი მე! 8

-ძალიან გთხოვ, ცოტა ფრთხილად!-რამის პანიკაში ჩავარდნილიყავი, მაგრამ თავს ვინარჩუნებდი. -რა იყო, თვით მაკატერინეს რამის ეშინია?!-მსახიობურად შეიცხადა მან. -ყველა ადამიანს რაღაცის ეშინია!-ავღნიშნე მე. -მეგონა, გამონაკლისი იყავი!-ირონიულად მომიგო,

ეშმაკი და ანგელოზი მეცამეტე თავი

ესეც ჩემი იდეალური წლის იდეალური დასაწყისი. არადა რა გეგმები მქონდა ახლა ეს გეგმბეი დანიელმა ჩამიშალა თმცა ამას აღარავითარი მნიშვნელობა აღარ ქონდა ჩემთვის.უბრალოდ ტაქსში ვიჯექი და ტკივილის გარდა არაფერს ვგრძნობდი სრულიად არაფერს.