Stockholm syndrome

მამას, რა საკვირველია, ძლიერ აწუხებდა შვილის ბედი, მაგრამ თავადაც უკვე იმედდაკარგული, ქალიშვილსაც აღარ აიძულებდა ექიმებთან სიარულს… შვილის ღიმილს მონატრებული კაცი მისგან შორს ყოფნას ცდილობდა.

შენ ჩემი გახდები?! (თავი 11)

-რატომ დაბრუნდი?! თანაც ასე გაუფრთხილებლად? ქალბატონი მარიამი მშვიდი ტონით ესაუბრებოდა მის ნინიას.-ასე სჯობს ყველასთვის დეე. როგორ უნდოდა ეთქვა სიმართლე მაგრამ ასე რომ დაცემულიყო მის თვალშიც ალექსანდრე

ქალბატონი ვეტერინარი - 2

გადაჯვარედინებული. დავინახე როგორ გაჰკრა მხარი მხარზე დათამ ივას და ჩამეღიმა , როცა მისი მზერა დავაფიქსირე. ისეთი ჩამთრევი თვალებით და მზერით მიყურებდა , ვერც კი მოვზომე როგორ ავუწიე ხმას ფინალური ტექსტის დროს. მთელი გრძნობით წავიმღერე და მიკროფონი

ბედის ვარსკვლავი (2)

-მოკლედ რაა შეხედავ, მაღალი, სუსტი, ნაცრისფერთვალება, ულამაზესი ნაკვთებით, ერთი სიტყვით უსიმპატიურესი ბიჭია და ხმას ამოიღებს და რადგინდა რად, არაფრად არვარგა ხმამაღლა იღრინებოდა კესანე და ფიქრობდა შესულიყო თუარა გიგის ოთახში კარი შეაღო შიშისგან

ვერსად წახვალ (4)

. კახი სვამდა... ეწეოდა... არ ვიცი რას უფრო განიცდიდა, იმას, რომ მე შემეხნენ თუ იმას, რომ თავის უბანში ვიღაცამ "გოგოზე" ხელი ასწია... ერთი ცხადი იყო იმ ღამეს რაღაც უცნაური ხდებოდა, იმის თავიმაინც მქონდა, რომ კახის ქმედებებს კარგად დავკვირვებოდი,

მიყვარხარ,გახსოვდეს ამას ვერ წაგართმევენ(4)

მოვიდა საღამო მე დახეული ჯინსები და თეთრი წარწერებიანი მაიკა ჩავიცვი,დავლიე ყავა უკვე 6საათი იყო 20 მდე დავითვალე ჩავიცვი ფეხზე და ქვემოთ ჩავედი დაჩი დავინახე იდგა და ტელეფონში იყურებოდა თან ვიღაცას წერდა,რომ ვეღარ შემამჩნია დავუძახე -დაჩი აქ ვარ

I'm in love with my best friend [3]

საწოლის ქვემოდან თვალს ვადევნებდი მის ქმედებებს მაგრამ როდესაც კიდევ გაისმა ნაბიჯების ხმა და ის დებილი ბიჭიც ჩემს გვერძე აღმოჩნდა მოულოდნელობისგან შევკივლე მან კი პირზე ხელი ამაფარა -ვინ ხარ და აქ რას აკეთებ - მკითხა თითქოს გაბრაზებულმა -შენ თვითონ

~სხვისი ნაწილი~ “2“

დილით თავი სუსტად ვიგრძენი,ვიფიქრე სამსახურს გავაცდენ,კაჭკაჭა მაინც არაფერს მეტყვის,კარგი კაცია მეთქი,მაგრამ ,რომ დამირეკა და ამბავი მამცნო შურდულივით წამოვხტი და კარადას ვეცი.

დიდიარაფერი

აი წარმოიდგინე სადმე მომაღლებულ ადგილზე, საიდანაც დედამიწის რაღაც ნაწილი ყველაზე ლამაზად გვეჩვენება, მე და შენ ვართ. სადაც ერთი ფეხის გადადგმა წინ სამუდამოდ დაგვაკავშირებს ბუნებასთან, ერთმანეთთან სამუდამოდ გაგვაერთიანებს. ჰაერი გვშთანთქავს.

სასახლე დაბურულ ტყეში 20

_მაპატიე ელენ.-თითქოს სიზმარში ჩაესმა ბოლო სიტყვები და გაითიშა...ანდრია დაპირდა, რომ ხვალ საღამოს დაბრუნდებოდა. ელენს ქვეცნობიერად მაინც ეშინოდა ღამით, მარტო დაძინების. მის ძილს ხომ ყოველთვის იცავდა ანდრია, ახლა კი კოშმარებისგან ვერავინ იხსნიდა.