ანგელოზი გავლით - 2

ტუჩაბზუებულმა შეიხედა მაცივარში - აი რა უარყოფითი მხარე აქვს მარტო ცხოვრებას , საჭმელი არ მაქვს გაკეთებული , პროდუქტები არის აბა ვის არ ეზარება ? - საწყალი სახით გადახედა დაქალებს და მაცივრის კარი დაკეტა. - ჯანდაბას შენი თავი გამოდი - სიცილით გასწია

ჩემი ცხოვრების სიგიჟე ხარ 3

მთელი გზა გაჩუმებულები ვიყავით...და გავყურებდი გზას უაზროდ სახლში მივყავდი ალბათ კაფედან მალევე წამოვედით დიდად არ გვილაპარაკია და უცებ დაარღვია დემემ ეს სიჩუმე და თქვა

ჩამკიდე ხელი (10)

ხელის მოწერის ცერემონიალი კარგად დასრულდა.ამის შემდეგ კი თავიანთი მცირე ამალით გაეშურნენ რესტორნისაკენ.ყველაზე მეტად ის ფაქტი გაუკვირადა ლიკას,რომ ანის დედა ქორწილში არ მოსულა.ანის კი ამაზე დიდი ყურადღება არ გაუმახვილებია.ქორწინების

ახალი წელი ახალი გრძნობებით (დასასრული)

-არავისთვის გიკოცნია?-იცოდა,რომ პასუხი დადებითი იყო,მაგრამ რატომ მკითხა..არაფერი მიპასუხია,მხოლოდ კოცნაში ავყევი,ეს იყო და ეს...არანაირი მძაფრი შეგრძნება,არანირი ემოცია,არც გრძნობა...საერთოდ არაფერი...ეს უბრალოდ რაღაც სიშტერე იყო...ეს არ იყო

მშვენიერი ლედის ვნებიანი ღამეები -6-

ხასიათი მიფუჭდება,კაბას კარადაში ვაბრუნებ და აივანზე გავდივარ.თავს სუსტად ვგრძნობ,თითქოს ყელში რაღაც მეჩხირება და ამოსუნთქვის საშუალებას არ მაძლევს.ბოლო დროს სულ წვიმს,ახლაც ტროტუარი წვიმით არის დანამული,აივნიდან ლამაზად მოსჩანს

მარტა 6

სახლში აღარ შებრუნებულა ლევანი. ღერს ღერზე ეწეოდა და იმედოვნებდა, მისმა სიტყვებმა ოდნავი ზეგავლენა მაინც მოახდინა ქალზე. არ შეუწყვეტია ქალის თანაგრძნობა, მეტიც, წარმოდგენაზე, თუ რა შეიძლებოდა გადახდენოდა თავს, რამდენი საზიზღრობა შეეძლო ჩაედინა მის

Ты мой Космос

მგონი ვერ ხვდები რა სწრაფად შეგიძლია ჩემი გაღიმება და რას სწრაფად შეგიძლია იმავე ღიმილის გაქრობა ჩემი სახიდან.მგონი ვერ ხვდები რა სწრაფად შეგიძლია ჩემი გაღიმება და რას სწრაფად შეგიძლია იმავე ღიმილის გაქრობა ჩემი სახიდან.

ნიუტონის მეოთხე კანონი [ნაწილი 3]

– დარწმუნებულები იყავით გოგონებო, რომ არასდროს არ მოგიწევთ იდენტურ არჩევანზე ფიქრი, მითუმეტეს ამ არჩევნის განხორციელება. – დინჯად თქვა ნოემ, რომელიც უეცრად დაადგათ გოგონებს თავზე. – უკაცრავად, შემთხვევით მოვისმინე ბოლო სიტყვები. – დაამატა

რეალობის თვალებში

ბათუმში ვარ, უცნობი ადგილია, მაგრამ ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ ეს ჩემი სახლია, ფანჯრის უკან ვიმალები, გარეთ დედაა, რაღაცის მეშინია, ზღვისკენ გავიხედე და იქედან ტრანსპორტი შემოდის, თვითმფრინავს ჰგავს, მაგრამ მიწაზე დადის, ყველაფერს ანადგურებს,

ჯინსები,როკი და ვარდისფერი ღრუბლები.

მთელი ღამის ნათენებს დილის რვაზე მომიწია ადგომა.დრეს ექვსი შემაჯამებელი მაქვს დასაწერი და ერთი ჩათვლა გუშინ მთელი ღამე სამსახურში ვმეცადინეობდი მაგრამ ახლა რომვუკვირდები აღარაფერი აღარ მახსოვს.არ ვიცი სკოლაში რის იმდეზე მივდივარ.