- მოურჯულებელო,მაინც მოგარჯულებ!

-ეხ დედა, როგორ არ მოგბეზრდა ეს ყველაფერი ა?-ცინიზმით გავიცინე-და კიდევ იმედი რომ გაქვთ,რომ გამომასწორებთ-გავიცინე და სააბაზანოში შევედი!-ვნახოთ.-მომაძახა და კარი გაიხურა!-ღმერთო როგორ მომაბეზრენ თავი!-გამეცინა.-მაგრამ მაინც მიყვარს! როგორ

არ გამიჯიუტდე !... 1

ყვავილებიანი კაბით შევიდა ყინულივით ცივ წყალში, ზღვა რომ იტევდა.სიკვდილი არ უნდოდა,მაგრამ არც სიცოცხლე ეწადა. არჩევანის გაკეთება ამ დროს ძალიან რთულია. როგორც სხვა მრავალი, გოგონამაც არასწრი გადაწყვეტილება მიიღო. წამიერ სასოწარკვეთას აჰყვა.

”მლთმაშე”: ნოსტალგია (2)

ხშირად უწევდა ირაკლის მეორე სართულიდან პირველზე ჩამოსვლა და ჩემი გაშველება. სულ ვიღაცას ვეჩხუბებოდი, თან ეს ბიჭები მგონი მარტო მე მაწვალებდნენ, მე კიდე არ ვინდობდი და ხან მუშტებს დავუშენდი და ხან ჩანთას ვურტყამდი თავში. იმ წამსვე დაუძახებდა

რჩევა ჩემგან ადამიანებს რომლებსაც ცალმხრივად უყვართ

ადამიანებს რომლებსაც ცალმხრივად გიყვართ მინდა უბრალოდ დაგანახოთ რეალობა. ცალმხრრივად გიყვარს? იბრძვი რომ უყვარდე? მაგრამ არ აინტერესებ! არ აინტერესებს როგორ ხარ როგორ გრძნობ თავს რა გჭირს და ფიქრობს სხვებზე. იმედგაცრუებული ხარ? ხო სწორად მივხვდი

სიყვარული სხვანაირად-დიდი აურზაური IV (დასასრული)

მეორე დღეს დაჩიდა ნიკუშა დიტო მელიქიშვილის სანახავად წავიდნენ, ერთი ამბავი იყო, გოგომ ძმაკაცი დაუჭრათ, გამართლებასაც უძებნიდნენ მაგრამ, მათი ძმაკაცი სიკვდილ სიცოცხლის ზღვარზე იყო.-მე მხოლოდ ერთი რამ შემიძლია შემოგთავაზოთ, თუ ჩვენი ძმაკაცი

I try to resist

ბოლო ღერს მოვუკიდე. ერთსაც მოვწევ და წავალ. ბალიშს დავიფარებ თავზე და ეგებ ამ მარტოობის განცდასაც ეშველოს რამე. I try to resist, but it’s just not finished with you yetვუსმენ. საკუთარი სისხლის მიმოქცევის ხმა მინდა მესმოდეს. არ მესმის. აღარ მესმის.

კუპიდონის ქალიშვილი საყვარელი I

ოდესმე თავი ისე მარტო გიგრძვნიათ,რომ ონლაინ გაცნობით საიტზე დარეგისტრირებიხართ? ჰა ჰა ჰა...მე კი. დიახ,დიახ ჩემი მარტობაა იმდენად გამძაფრებულად მიტევდა,რომ ყველანაირ გზას ვნახულობდი მის გადასაჭრელად. ვირტუალური სივრცე კი ამ შემთხვევაში ყველაზე მეტად

მოხეტიალე სული

სიწყნარე.სიმშივდე.ადამიანებისგან იზოლაცია. რას განიცდის სული ამდროს მაგრამ სად არის სინამდვილეში ბრბო,საზიზღარი ხმაური,ხალხი რომელსაც არ აინტერესებ ხალხი რომელიც ყველას ცხოვრებაში აუცილებელია საზოგადოება რომელიც ცხოვრებას ცვლის საზოგადოება რომელიც

ნაკვალევი მეორე ნაწილი (17 თავი)

მეჩვიდმეტე თავი - მე და ბორია ბავშვობიდან ვმეგობრობთ. ჯერ საბავშვო ბაღი, შემდეგ სკოლა. საერთო ბევრი გვქონდა, სპორტი, გოგოები, გართობა. მოკლედ ჩვეულებრივი მოზარდები ვიყავით. არც პოპულარობა გვაკლდა და არც მშობლებისგან ხელშეწყობა. ვიზრდებოდით და ჩვენი

სიზმარი

ელვისებურათ სწრაფად წამოვჯექი საწოზე სიზმრისგან შეშინებული, ცივი ოფლი მასხამდა, ტანზე ეკალი მეყარა და ერთიანად ვცახცახებდი. არ ვიცი რომელი საათი იქნებოდა, მაგრამ ოთახში გამეფებული სიბნელე იმაზე მიმანიშნებდა რომ გათენებამდეე კიდევ რამდენიმე საათი