Haunting Adeline თავი 13

უცნობი: გააჩნია… კიდევ აპირებ სხვა ბიჭებთან დაწოლას? თუ ისევ აპირებ სულელივით მოჩვენებებს უყვირო შენს სახლში? თავი მიტრიალდება, მის სილუეტს ვაშტერდები. ტელეფონი ხელში უჭირავს, ჩემი პასუხის მოლოდინში.

პარკის სკამი

პარკში, ძველ სკამზე იჯდა ჯულიო — მოხუცი კაციშვილი, რომელიც ცხოვრებაში ბევრი ტკივილი და გულსაწყვეტი ჰქონდა განცდილი. ერთ დღეს მის გვერდით ჩუმად ჩამოჯდა ელენე — ახალგაზრდა გოგონა, რომელიც გარესამყაროსთან კომუნიკაციის და ცხოვრების სჯეროდა დაკარგული.

შეუძლებელი სიყვარული (სრულად)

ერთ სოფელში ცხოვრობდა გოგონა სახელად ელენე და ბიჭი სახელად ნიკა. ისინი ბავშვობიდან მეგობრები იყვნენ, თუმცა წლების შემდეგ ეს მეგობრობა ნამდვილ სიყვარულად გადაიქცა. ელენე და ნიკა ერთმანეთის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმოედგინათ.

ქაღალდის ჭიქა ( სრულად)

უცნაური რამეა იცით გალავანი? მაგალითად ბედნიერ ადამიანებს ის სულ არ სჭირდებათ. ასეთები სამყაროს არსად ემალებიან. მაგრამ ტკივილგადატანილი ხალხი სულ აგურ _აგურ იშენებს გარშემო მსგავს გალავანს....

კოცონთან მოსაყოლი ამბავი (3) (სრულად)

- ხოდა ლინდა მოგიყვებათ უფრო საშიშ, სისხლიან და გიჟურ ისტორიებს - ისეთი დარწმუნებით ამბობს ვერა თითქოს მთელი ჩემი წარსული გიჟური, სისხლიანი ისტორიების მატიანე იყოს. ან იქნებ არის კიდეც...

Haunting Adeline თავი 11-12

არა, ფარდები კი არა — ის, რაც მათ შორის ჩანს. მეორედ ამ ღამით, გული ყელში მებჯინება და ხმის ამოღების უნარს მიკარგავს. ანჯრის მიღმა კაცის სილუეტია. პირდაპირ მე მიყურებს.ვტელეფონი რეკავს. ეკრანზე ახალი შეტყობინებაა: ჩემი ვარდები არ მოგეწონა?

კომენტარის გარეშე (თავი 12) – დასასრული

_შენ ალექსანდრე დარჩია ხარ._თითები ფრთხილად აასრიალა მის თმებში._მთავრობის სპიკერი, პროფესიონალი მანიპულატორი. კაცი, რომელიც უძრავად დგას, სანამ სხვა ადამიანების სამყარო იწვის, რადგან დიდი სურათი უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ინდივიდუალური მსხვერპლი.

სადგური 6 ( მეხუთე თავი)

ვიდექი და დაჟანგულ კარს გაოცებული ვათვალიერებდი. ამის გარდა ალბათ ყველაფერს ველოდი. რა უნდოდა მას შუაგულ ტყეში? ან რას ნიშნავდა სადგური ნომერი ექვსი?

Haunting Adeline თავი 9-10

სუნთქვას ვიკავებ, რომ არ გავბედო ხმის ამოღება — იქნებ ისევ გავიგონო ხმა. ყველაფერი გაჩუმდა. ზედმეტად.ზეწარს გიჟივით ვეკვრები, გული ყელში მაქვს ამოსული.ვიღაცაა კართან. მაგრამ როგორ? როგორ, ჯანდაბა, გადმოიჭრა სიგნალიზაციაზე? კიდევ ერთი ჭრაჭუნი. და

კომუნისტი

დამეწყრილი სოფელი გავიარეთ და ვიწრო ხეობით მთებს შორის გავედით. თორღვა რომ არა ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი მსგავს ადგილას გავლა თუ შეიძლებოდა. ხშირი ხეებით შექმნილ ტალავრიდან და ტრიალ მინდორზე გავედით. მეწყრით დაფარული სოფლის შემდეგ ეს ადგილი ნამდვილ