მედალიონი

ერთ ქალიქის განაპირას ცხოვრობდა ერთი ლამაზი ქალი , სილამაზით და სიკეკლუცით არავინ იყო მისი სადარი, მისი იმედი და სიხარული იყო ქმარი და ლამაზი შვილი. დროს ატარებდნენ სულ მხიარულად და არა ჰქონდათ მათ გასაჭირი, შვილს მან დაარქვა მან სახელად რეზო,

შენ ჩემი გახდები.... (თავი 11)

როგორ მიყვარდა ზამთარი,ჩემსავით ცივ-თბილი-სუსხიანი,მშფოთვარე,ბობოქარი,განსხვავებული და სპეტაკი...მაგრამ ისე მტკიოდა სული და გული, ზამთარი და მთვარიანი ღამეც კი ვერ მიამებდა ოდნავადაც ტკივილს...ჩემი ''სულის ნაწილიც'',რომ დავკარგე,მაშინაც არ

კიდევ ერთი მთიელი? (ნაწ.4.)

დილა შატილში საოცარია იღვიძებ და ხვდები ,რომ სამყარო მშვენიერია თითქოს დისნეის მულტფილმში აღწერილი სამყარო გეშლება თვალწინ ,ჩიტების ჭიკჭიკი ,სუფთა ჰაერი,ჰაერში გაფანტული თავისუფლება ყველაფერი ერთად ერწყმის ერთმანეთს და გაგრძნობინებს ,რომ ადამიანთა

საწოლის დედოფალი (6 ნაწილი)

- ნატა! გამოდიი!!! - დაუძახა ვიღაცას კულისებში. ვიკა გულში ნატრობდა ეს ნატა „ის“ ნატა არ ყოფილიყო, თუმცა ყოველი იმედი გადაეწურა ნაცნობი წითურის დანახვისას. -იკაკოო!!! - უკანალის ქნევით გამოიქცა მოდელი პოდიუმზე და ერეკლეს ებრდღვნა პირდაპირი

ოცნების მჭერი (14)

-არა, მეხუმრებით, ხომ? - ნერვიულად ჩაიცინა დეამ და შესამჩნევად აკანკალებული ხელები სახეზე ჩამოისვა. - რას ჰქვია მე ამ სულიერზე დავქორწინდი სულ ცოტა ხნის წინ? - ძალით გარიმებულმა მოავლო მზერა ოთახში მსხდომთ. მხოლოდ თარაში იყო სერიოზული სახით,

ოცნებას ადრეც შევხვედრილვარ ( თავი 10 და 11)

დილით ნინი ფანჯრიდან შემოსულ სასიამოვნო ნიავმა და მანათობელმა სინათლემ გააღვიძა. ჯერ ერთი თვალი გაახილა, მერე მეორე. შემდეგ ლოგინიდან წამოდგა, ფანჯარასთან მივიდა და დილის სურნელი ღრმად შეისუნთქა. ფიქრობდა ლუკას დარეკილზე. მაგრამ დიდი დრო ამისთვის

ჩრდილები

შემოდგომის ბოლო დღეს, ცივი სუსხიანი ქარი ართობს არემარეს. ირგვლივ სამარისებულ სიჩუმეს ბოროტად დაუსადგურებია. სასაფლაოზე მარტოს, თითქოს და გესმის იქ მწოლიარე გვამების ენა, თითქოს და გესმის, როგორ ყვებიან თავიანთ ამბავს უხმოდ…

თეთრი მატრასი 1

საათს შევხედე 8.55 წუთს აჩვენებდა კიდევ ერთი ჭიქა ყავა გამოვცალე გვერდითა სავარძელზე მოვისროლე დანარჩენებთან ერთად მერე ქურთუკის ჯიბიდან სიგარეტის კოლოფი ამოვიღე ხელში შევათამაშე და დავაკვირდი წარწერას რომელსსც არავინ ითვალისწინებს. იქნებ არ ღირდეს

მუტას ამოფარებული სექსუალური ჯიჰადი (მეხუთე თავი)

-ასე თუ გაგრძელდა შიმშილით დავწყდებით... - დავიწუწუნე.-გინდ ტყვიას ან ბომბას მოუკლიხარ და გინდ შიმშილს... მაინც მოკვდები. - ვერ მივხვდი გამყიდველმა ასე მანუგეშა თუ ხმა ჩამაწყვეტინა. შინ დაბრუნებულმა ფული გადავთვალე. კაპიკები მიუციათ ჩემს მზითვში.

და მაინც,როგორ ავუხსნა იქაც ვსუნთქავთქო?

არც ერთ ღერს არ ვპატიობ,სიგარეტივით მწვავს მისი ყოველი შეხება.ის ფიქრობს რომ ვერაფერს განვიცდი,საერთოდ.როგორ ავუხსნა ის რასაც გვრძნობ?როგორ ვუთხრა შენს კოცნს,შენს შეხებას დედამიწის იქეთ გავყავართქო..და მაინც,როგორ ავუხსნა იქაც,პლანეტებს შორისაც