მოგონებების ზღვაში "10 თავი"

ღამის 5-ზე პატარების ტირილმა გააღვიძა ნინია. თავიდან დაიბნა, ეგონა, ბავშვებს რაიმე სტკიოდათ და რამის თვითონაც ატირდა, მერე კი გაახსენდა, რომ ანასტასიას და გაბრიელს უბრალოდ ეშიებოდათ. ღიმილით დაარწია ბავშვები, მერე ჯერ ანასტასიას მიხედა, ბოლოს კი

მწვანე თვალება (თავი 1)

გამარჯობა, მე ნინი ვარ 17 წლის ღია წაბლისფერი გრძელი თმით საშუალო სიმაღლის ვარ არცთუისე დაბალი და დიდი მწვანე თვალები მაქვს ( ამბობენ მწვანე თვალება თუ შეგიყვარდებათო მისი გადაყვარება ძალიან რთულიაო ) ბათუმელი ვარ მაგრამ

ყავა არ მინდა წყალიც მეყოფა

ყავა არ მინდა წყალიც მეყოფა თქვენ მხოლოდ მთებში მაცხოვრეთ სადაც გზას ნამი ეტყობა იქ სადაც სული დავტოვე..სასახლე არ მსურს. ვიცხოვრებ ქოხში მთიულ ქმარსა და შვილებთან ერთად სულის წაბილწვას თბილისში მოვრჩი ჰოდა მივდივარ მე მთაში ღმერთთან.იქ სადაც

გაგიხსენებ,გპირდები (5)

სალომემ უხეშად მომიშორა და ისეთი სახით შემომხედა, თითქოს პირველად მხედავდა. ვერაფერი გავაცნობიერე. მინდოდა მის თვალებში რამე ამომეკითხა, მაგრამ მხოლოდ ის დავინახე, რომ უცხოსავით მიყურებდა. ხმა ვეღარ ამოვიღე. ადამიანი, რომელიც სიცოცხლეს მერჩივნა სხვა

ძველი სიყვარული (1)

"უშენოდ ცუდია...სიყვარული დიდი უფსკრული რომ იყოს,და იქ შენ მეგულებოდე,დაუფიქრებლად გავიმეტებდი თავს...არ მჭირდება ის სამყარო,სადაც შენ არ ხარ.,დაბრუნდი. დაბრუნდი და,შენ რომ გიყვარდა,ისე გაკოცებ ყელში.დაბრუნდი და,შენ რომ მეუბნებოდი,ისე

მწვანეთვალება (თავი 1)

]გამარჯობა , მე ნინი ვარ 17 წლის ღია წაბლისფერი გრძელი თმით საშუალო სიმაღლის ვარ არცთუისე დაბალი და დიდი მწვანეთვალები მაქვს ძალიან ბევრი გახდა ამ თვალების მსხვერპლი(ამბობენ მწვანე თვალება თუ შეგიყვარდებაო მისი გადაყვარება ძალიან რთული არისო)

გაქცეული პატარძალი (2)

ლევანმა ხელი ჩამკიდა და სახლის უკან გამიყვანა.სულ ყვავილები და მწვანე მინდორი იყო.ლევანი მინდორზე გაწვა და ვარსკვლავის ფორმა მიიღო მე კი ვიდექი და დებილივით ვუყურებდი,მხოლოდ მაშინ მივხვდი რა სიმპატიური ბიჭის გვერდით ვიმყოფებოდი.შავი თმა დაბალზე

ნოემბრის წვიმა. "12"

-მე სანდრო, ეს ნენე. შეიძლება აღარ გახსოვართ, ადრე ვიცნობდით ერთმანეთს. -გვერდით მიუსხდა დანიელს წყვილი და ირონია არ დაიშურა სანდრომ. დანიელმა აწითლებული თვალებით გახედა ძმაკაცს და ხმა არ ამოუღია. -რა გჭირს? -აღელვება ვეღარ დამალა სანდრომ. დანიელი

დააფასეთ მოხუცები

მახსოვს,ერთხელ,სახლში ვბრუნდებოდი.ნელი ნაბიჯით მივუყვებოდი გზას,რომელიც ავტობუსის გაჩერებისკენ მიდიოდა,რაც უფრო ვუახლოვდებოდი გადაფარებულ ადგილს,რომელიც ჩრდილს აკავებდა,უფრო ვუნელებდი ნაბიჯს და ვაკვირდებოდი დაბალ,წელში მოხრილ მოხუცს,რომელმაც ჩემი

წვიმა...

ღამეა გარეთ, წვიმა მოდის,ქუჩა სველდება...მოგონებებით, შენზე ფიქრებით,კვლავაც თენდება!გახსოვს სიჩუმე, თავდახრილი ჩუმი ვერხვები?! გახსოვს ფიქრები,წვიმები და თეთრი ლექსები?!გახსოვს წვიმაში სეირნობა როგორ გვიყვარდა?! გახსოვს სიზმრები და სიტყვები _"ისევ