აკრძალული ხილი(22 ნაწილი)

-ბაჩო, მეც მოვდივარ! - განვაცხადე მყარად და დოინჯი შემოვირტყი. -შენ?! შენ იქ რა გინდა! - გაიკვირვა ბაჩომ და მაისურის ძებნა დაიწო გარდერობში. -მინდა! - გავიმეორე ჯიუტად. -კარგი რა ნინი! - ამოიოხრა ბაჩომ და ამღერებულ ტელეფონს დახედა

კომა - გართულებები

ტანზე მხოლოდ ნიკას თეთრი პერანგი მეცვა და თვალებს მორცხვად ვმალავდი. დიდი ხანი ვვარჯიშობდი.-რატომ დაწანწალებ ასეთ ფორმაში?- გაღიზიანებული ხმით მკითხა ჯაბამ.-სხვა არჩევანი არ მაქვს. საჭმლის გამზადებისას სოუსი გადავისხი და მხოლოდ 2 ხელი ტანსაცმელი

გ უ ლ ი ს გავლით! (3)

რამდენიმე წუთში უკვე სასაფლაოზე ვიყავით. დიდი, აყუდებული ქვიდან ისევ ის ლურჯი თვალები მიყურებდნენ რომლებსაც ამდენ ხაანს ვნატრობდი, უკვე ერთი კვირაა არ მენახა და ახლა ვიგრძენი თუ როგორ მომნატრებოდა. მისი ოდნავი ჩახუტებაც კი ახლა შვებას მომგვრიდა,

ერთხელ პარიზში ( თავი III )

იმ დღის შემდეგ ტომასი აღარ გამოჩენილა , ძალიან მოწყენილი ვიყავი , ვწუხდი , რა არ ვიფიქრე , მაგრამ გონზე ვერ მოვდიოდი რატომ მიმატოვა , შეიძლება მეც მორიგი გოგო ვეგონე ვისთანაც გართობა უნდოდა ... ნატაშკას ჩემს წუხილს არ ვაგრძნობინებდი და ვინიღბებოდი ,

მე დავარქვი სიყვარულს სიყვარული!

ჩემი სისხლის შხეფები ცაზე დარჩება. და სანამ ღამე სიბნელეს აცნობიერებს, მე აღარაფრის მეშინია, რადგან ჩვენ მოვუშვით წვიმა მოწმენდილი ციდან, რადგან ჩვენ გადავტეხეთ სინათლე ხერხემალში, რადგან ჩვენ ამოვიყვანეთ ცისარტყელა ღამით,

ცხოვრება მარტივია იქამდე...

ვიდრე ათას გრძნობაზე დახურდავებული კაცები მიხვდებიან, რომ არასოდეს არ ბრუნდებიან უკან ღირსეული ქალები, რომ მათი სული ძველ ჩემოდანს გავს, ჩაყრიან ამ ჩემოდანში ყველა ტკივილს, ყველა იმედგაცრუებას და მიდიან,მიდიან, მიდიან...

დარჩი ჩემთან (2)

ნუცას ჩავეხუტე და დიდი ხანი ასე ვიყავით.ნუცას ბავშვობიდან ვიცნობ,ბაღიდან მოყოლებული ვმეგობრობთ და დღემდე ასეა.ერთმანეთშ ყველაფერში ვგავართ.ცოტ გარეგნობითაც,ხანდახან ფიქრობენ რომ დები ვართ,მაგრამ პირადად ჩვენ ერთმანეთსი გარეგნულ მსგავსებას ვერ

მღელვარე გრძნობებს დაცხრომა სჭირდება (სრულად)

ვფიქრობდი ყველაფერი დამთავრდა როცა ჩემმა ყოფილმა მიმატოვა-მეთქი, თუმცა მაშინ დაწყებულა ყველაფერი...13 წლის ვიყავი, რომ დამშორდა...მას შემდეგ 7 წელი გავიდა, მთელი ის შვიდი წელი სულ იდილიაში გავატარე, ახლა მადლობასაც კი ვუხდი, რომ მიმატოვა, როცა

ჩემი გულის ნახევარი...! ( თავი II )

დანიშნულების ადგილას რომ მივედით, მძღოლს დალოდება ვთხოვე.. ჯერ რაღაც-რაღაცეები მქონდა გასარკვევი, ამიტომ მენდიც მანქანაში დავტოვე..

თარაში და ნია, ცოდვილთა თავშესაფარი (ნაწილი 1)

-არც მამას სამკაულები და ფული მჭირდება... და არც მასწავლებლებთან მომზადება.. ყოველ ზაფხულს არ მჭირდება სადმე უცხო ქვეყანაში წასვლა.. მე სხვა რამ მინდა ამაზე კი არავინ არ ფიქრობს? არ მინდა ფული და სიმდიდრე.... არ მჭირდება... ხელებს ისე იქნევდა თითქოს