ცხოვრება რაც არ უნდა უბედური იყოს, მასში მაინც არის რაღაც

ისტორია არის 16 წლის გოგონა,რომელმაც ყველაფერი დაკარგა..ბავშვთა სახლიდან გამოსული კი დგება ცხოვრებისეული სიძნელეები წინაშე,რომელიც მისთვის გაასმაგებულია...ყველაფრის და მიუხედავად გოგონა მზადაა შეებრძოლოს მათ,იაიხდინოს ოცნებები...ვნახოთ თუ შესძლებს

ზღაპრული რეალობა (20)

-ხომ ვამბოობ..მწყენს და მაინც ვსვაამ-იქიდან გამოსულმა საწყლად თქვა და პირზე ხელის ზურგი დაისვა -შენს მდგომარეობაში ეგ ჩვეულებრივი მოვლენაა-ღიმილით უთხრა ექიმმა -მართალი ხართ..ყოველთვის ასე ვიცი-კიდევ ერთხელ დაეხვა თავბრუ და კედელს მიეყრდნო

- ნინ!

- საბა!- იკივლა ჩვეულებრივად მარინამ.( დედამისმა). ხესთან დავდექი და სიტუაციას დავაკვირდი, საბა მიყვარდა, მართლა მიყვარდა არ ვიცი როგორც მეგობარი, როგორც ძმა თუ რა მაგრამ მიყვარდა, ახლაც მახსოვს საბასტან ბოლო ლაპარაკი განა რამე ისეთი უბრალოდ. 14ის

პატარა გოგო!რამდენს ბედავ?! (5)

მეგი,გადავწყვიტე სანდრო დავივიწყო.მივუბრუნდი ლოგინზე მწოლარე დაქალს და მკაცრი ტონით ვუთხარი. -რა? გაოცებულიხოო,აბა როდემდე უნდა ვიყო ეგრე .იმას სხვა მოსწონს და უკვე აღAრ შემიძლია იმის მოსმენა როგორ მესაუბრება სხვა გოგოებზე თვალებგაბრწყინებული.მოკლედ

ჯარის ქალი (დასასრული)

ნნაკხნდკსსბყველაფერი კარგად მიდიოდა, რატი და გეგა ავღანეთში არ გაუშვეს, რადგან საჭირო აღარ გახდა. გეგა და ნატუკა ერთად იყვნენ და ძალიან ბედნიერებიც, ხშირად კამათობდნენ მაგრამ იმ წამსვე რიგდებოდნენ.

Emotions

ერთადერთი, რამაც შეიძლება დამამარცხოს, ისევ საკუთარი ემოციებია. ემოციები, რომელსაც გადამეტებულად გავცემ ჩემი არსებიდან. ემოციები, რომლითაც ვფუთავ ფაქტებს და ვჩრდილავ სინამდვილეს, რომელიც სულაც არაა იმდენის მომცემი, რამდენისაც მე მგონია და მერე..

ქალური ბედნიერება...?!

ბედნიერი...ყელში ამოგივიდა მომწვანო-მოცისფრო კედლები,ტელევიზორის დამტვერილი მაგიდა,კარადები სადაც დედაშენის მზითვებია გამოფენილი,ცხიმის შხეფებიანი გაზქურა და ცრცილის დახრული წიგნების დიდი მწკრივი რომლებსაც ობის და გამოუყენებლობის სუნი ასდით.

კრიმინალი შემიყვარდა! 2

არ ვიცი რას ველოდი, მაგრამ ძალიან მეშინოდა მეგონა არ დაბრუნდებოდა არც სანდროდა არცის დებილი ლუკა! არც კი ვიცნობდი წესიერად თუმცა მაინც ვნერვიულობდი.. - დაბრუნდებიან ლიზზ. გაფითრებული სახით მითხრა მწოლიარე თათამ, თითქოს ფიქრებს მიმიხვდა. - მეშინია

ცხოვრება ცეცხლის ალში(9 ნაწილი)

უკვე ერთი კვირა გავიდა ლევანის აღიარებიდან და სკოლის დაწყებიდან,ერთი კვირა რაც ჩვენს სკოლაში გადმოვიდა.ამ ერთი კვირის მანძილზე მხოლოდ ორჯერ იყო სკოლაში.ლინდაც ვერ პასუხოვდა კითხვას თუ სად იყო?ლინდას ძალიან ადვილად გავუგე,ძალიან მეგობრული

დაუვიწყარი (2)

-ანასტასია! დაბრუნდი ოთახში, საუბარი არ დაგვიმთავრებია! მამის ასეთ ტონს უკვე ჭკუიდან გადავყავდი.ისე მინდოდა მეღრიალა და ყველაფერი ამომენთხია. -ვის ვესაუბრები მე?! ანასტასია! -მამაააააა! აღარ ვარ პატარა! 17ის ვხდები. -ღმერთო! შენ 17 წელი ბევრი