"სასწაული"

ნეტავ რა დღეა რა ანათებს ცაზე ფერადად, თითქოს სამყაროს გადაჰკვრია Ფერები ლანდად თითქოს დრო სწყდება, არ ინძრევა, იღლება ალბად. ალბად ცხოვრებამ დაამჩნია იარა დაღად.

შემიყვარებ! 10 თავი

მარიანა თვალებში ჩააცქერდა თავგზააბნეულ ბიჭს და ღიმილი შეეპარა ტუჩის კუთხეში, როცა მის ზღვისფერ, უძირო თვალებს გაექცა ალექსანდრე, რადგან

ზღვას თოლიებმა გადაუფრინეს! -

ზღვას თოლიებმა გადაუფრინეს! --- ზღვას თოლიებმა გადაუფრინეს! ---

შემიყვარებ! 9 თავი

მარიანას ცრემლები მოეძალა და ოთახში შეიკეტა, ვერ ხვდებოდა რატომ ჰქონდა დედამის ასეთი რეაქცია, რატომ უკრძალავდა ალექსანდრეს ნახვას ასე დაჟინებით

სიყვარული ცხოვრებაში ერთია! (2 თავი)

ერთ ადგილზე მიყინული ვიდექი, ვერ ვსუნთქავდი,თავი სიზმარში მეგონა რომელიც ჩემს ცხოვრებას ანგრევდა. მინდოდა მოვმკვდარიყავი და ამომესუნთქა, მაგრამ მივხვდი რომ არა! ცხოვრება უნდა გავაგრძელო, მე ეს უნდა შევძლო! და დღეს მე აქ ვარ.

სიყვარულია როდესაც იღიმი მის გახსენებაზე..

სიყვარულია, როდესაც ვერ უბრაზდები საყვარელ ადამიანს, რამდენადაც არ უნდა გატკინოს გული. სიყვარულია, როდესაც ვიღაცაზე იმდენად ზრუნავ, რომ სიტყვებითაც ვერ აღწერ. სიყვარულია, როდესაც არ გაინტერესებს ხალხის აზრი, "შენ მეტს იმსახურებ".

ყვითელი ტიტები

რუხ ზეცას შუბლი შეეკრა, გამალებით უგზავნიდა წვიმის წვეთებს დედამიწას. ჯარისკაცმა ყვითელ ტიტებს დახედა, ხელის თითები გადააფარა და სწრაფი ნაბიჯებით გაუყვა სოფლის ოღროჩოღრო გზებს.

შემიყვარებ! 8 თავი

მარიამი და თორნიკე დიდხანს უყურებდნენ ერთმანეთს ამღვრეულ თვალებში, ბოლოს ვეღარ გაუძლო მარიამმა მის დაჟინებულ, გამომწვევ მზერას და თვალი აარიდა

მემკვიდრეობითი ცოდვა (თავი 8)

გამახსენდა მისი შვილები, ის ყვითელი ფოთლები, რომლებიც შემოდგომამ წაართვა და ზამთარმა თვალწინ ჩაუხოცა, მაგრამ არ დანებდა, ჯიუტად გამოისხა ახლები. იცოდა, წინ ისევ ელოდა გახუნებული შეოდგომა და მკვლელი ზამთარი, მაგრამ ახლა ხომ ბედნიერი იყო? სასიამოვნო

ფშაური კაფია [თავი 4]

მტანჯველი სიდინჯით ეწაფებოდა ბაგეებს. ვერა და ვერ შეელია ბადაგის გემოსა და თაფლის მათრობელა სურნელს. ვნებამ აიტანა, ერთიანად აივსო ქალით, ნეტარების ბურუსში შეცურდა. კოცნიდა თავდავიწყებით, კოცნიდა მანამ, სანამ ცრემლის სიმლაშე შეერია ტუჩების