ძალდატანებული ქორწინება 14 თავი

თათიას საშინელი სიცარიელის განცდა დაეუფლა ალექსანდრეს ზედმეტი სიახლოვის და შეხების გამო, ამიტომ

დროსთან დაუმორჩილებელი გეიშები

გადის წლები, იცვლება დრო, ადამიანის შეხედულებები, გემოვნება, ტენდეციები და სტილი. თუმცა, ამის და მიუხედავად გეიშები ყოველთვის განხილვად თემად რჩებიან ქვეყნის შინ თუ მის გარეთ.

ძალდატანებული ქორწინება 13 თავი

ალექსანდრეს მალევე შეეყინა სახეზე ირონიული ღიმილი და მოღუშული სახით მიაჩერდა მეგობარს -შენი აზრით, ხვალ

ზღვარს მიღმა და ზღვარს შორის (ნაწილი 8)

- ადამიანის უფლებათაგან ერთ ერთი ბედნიერების უფლებაა, ამიტომ ყველას გვაქვს უფლება, რომ ბედნიერებისთვის ვიბრძოლოთ და ვიყოთ კიდეც. - ხანდახან ბედიერების უფლებას ვკარგავთ ან გვართმევენ... სამწუხაროდ, ბევრჯერ გარემოებები ჩვენს საწინააღმდეგოდ მოქმედებენ.

შემიყვარე თავიდან! {თავი 14}

დამშვიდდი. გამოტყდება აუცილებლად.-მაგრად მოეხვია თაია. -თუ სხვა უყვარს, მოვკლავ.-შუბლი შეჭმუხნა. -როგორ გეტყობა, რომ დიმას დისშვილი ხარ.-თავი გააქნია ნაკშიძემ და მერე ორივეს გაეღიმათ.

მენთოლიანი ელი

ელის ყოველთვის ემღერებოდა. ყოველ შემთხვევაში ასე ამბობდნენ. სინამდვილეში, ელისთვის რომ გეკითხათ, ამაზე პასუხი არ ჰქონდა. და მერე, როცა ვარსკვლავი ჩამოვარდა და ცრუმორწმუნე ელიმ ჩაიფიქრა სურვილი, ვიღაც გამოჩნდა, ვინც მიხვდა, რომ ელის ყოველთვის არ

მგლის ბილიკი თავი XXIII

– აბა რა გეგონა, ძამიკო, გერმან ბაზილის ბასრი ბებუთი მარტო ჩემზე მოქმედებდა? ხომ დახია შენი ტყავი? თუმცა შენი დაჭრა პოეტურ ვითარებაში მოხდა, მე ორჯერ დამჭრეს, ორჯერვე მტვრიან ქუჩებში წავიქეცი და მტვერში ამოვიგანგლე, ტანისამოსი გასაწმენდი გამიხდა.

ზღვარს მიღმა და ზღვარს შორის (ნაწილი 7)

იმედი როცა ქრება, ადამიანი მაშინ კვდება, ხომ არ მოგესმათ, კვდება და არა-გარდაიცვლება! იმედის უქონლობა ძალიან საშიშია. სასოწარკვეთილება შიგნიდან გჭამს, განადგურებს და სული სხეულთან ერთად სასწაულად იტანჯება. როცა ჩვენგან საყვარელი ადამიანები მიდიან

უცნობი ნაცნობი (თავი 7)

წარმოდგენა არ მაქვს, რამდენ ხანს ვიყავი უგონოდ - თუმცა თვალების გახელა, არასოდეს ყოფილა ასეთი რთული. განათებიდან მომავალი სინათლე, პირდაპირ სახეში მცემს და მაიძულებს, თვალი ავარიდო. ხელს, ფრთხილად ვადებ მიწას და მხოლოდ

ობლად დარჩენილი ქუჩა (1 თავი)

ჩემს ოთახში, ლოგინზე ვწევარ და ვცდილობ ვისუნთქო. თითოეული ჩასუნთქვა გულს მიკაწრავს. ფანჯარა გამოვაღე და ჰაერი ხარბად ჩავისუნთქე. „მე იმდღეს მოვკდი, როცა ჩემი არ იწამე“ ჩავიჩურჩულე და ყვითელი ფოთლებით მიმოფანტულ