სეზონებს შორის (სრულად)

ბავშვობაში მეგონა, რომ ცხოვრება მზის სხივივით იყო: თბილი, ნათელი და სამართლიანი. მეგონა, რომ კარგი ადამიანები აუცილებლად კარგ დასასრულს მიიღებდნენ და რომ ტკივილი მხოლოდ დროებითი სტუმარი იყო.მისი სიბოროტე ხმაურიანი არ არის. ის ჩუმად მოდის. ზოგჯერ

უიმედონი ( V თავი)

შაბათს თაკოსთან ვიყავი გასული, მის სამზარეულოში ვისხედით მე ის და თალია და ჩვენს ძველ სკოლელებზე ვლაპარაკობდით, რომელთა ქორწილიც ახალი ამბავი იყო. თანაც წარმოუდგენლად შეუფერებელი წყვილი იყვნენ. მათზე საუბარი სწორედ თაკომ დაიწყო. -გაიგეთ მაჩაიძეს

ჩვენი არჩევანი (თავი 2)

ორივე იცინის და ჩუმდებიან.მალე ზარი სრულდება.ყოველი ზარის შემდგომ ორივე ხვდება რომ ნელ-ნელა საზღვრები იშლება და ფართოვდება,პასუხისმგებლობას საერთოდ არ გრძნობენ და ეს სძენს ამ ურთიერთობას ინტრიგას,ინტიმს და სურვილს რომ კიდევ გაგრძელდეს…

კვამლი ცეცხლამდე თავი 3

-ახლა სულ შენი სუნი ამდის ნახე-ინსტიქტურად, ამ ხუმრობა ხუმრობაში ყელი გავუშვირე. ვიგრძენი, რომ ისიც ინსტიქტს აყვა და ცხვირი ყელში ჩამიყო, თითქოს არაფერიო თუმცა იმ მომენტში ის ადგილი მიხურდა, მეწვოდა, ცეცხლი ასდიოდა. რაც გინდათ ის დაარქვით, არადა

სიძულვილიდან სიყვარულამდე (თავი 1)

კარებთაან ჩავიკეცე არაფრის თავი არ მქონდა მე ყოველთვის მეგონა რო მშობლების საყვარელი შვილი ვიყავი და დღეს ბიზნესის ვალში მცვლიან და მათხოვებენ გავტყდი როცა მითხრეს იმაას მივყვებოდი ცოლად ვისაც არც ვიცნობდი უბრალოდ ამ მომენტში გაჩუმება ვამჯობინე

ელეონორა (თავი l)

გალერეაში შამპანურის ჭიქების წკრიალი და ხელოვნებაზე ამაყად მოსაუბრე ადამიანების ხმაური იდგა. კედლებზე ნიკოს ტილოები ეკიდა — მძიმე, მუქი ფერებით შესრულებული ნამუშევრები, რომლებიც მის ხასიათს ზუსტად ირეკლავდა. თავად 39 წლის, ოდნავ ჭაღარაშერეული თმითა

ჩვენი არჩევანი (თავი 1)

აბურდული გრძელი თმით საწოლზე ბუდას პოზიციაში ზის გოგო,ცალ ხელში ყავით სავსე ფინჯანი უკავია,კალთაში ლეპტოპი უდევს,მის ლამაზ სახეს ეკრანიდან წამოსული მკრთალი სინათლე ანათებს. ლეპტოპი ჩართული იყო აპლიკაციაში „Two Voices“. Incoming Call – Unknown.

ბედის ირონია 6 თავი

-დედა! -არ ვიცი როცა მოვა, თვითონ მას ჰკითხე! -სიმართლე მითხარი, მოსვლა არ უნდა თუ შენ არ მიეცი უფლება რომ მოსულიყო?! - ... -დედა! - ... -კარგი. მნიშვნელობა არ აქვს. შენ ის მითხარი ვაჩე როგორაა? ხომ კარგადაა? -კარგადაა! -მარიამი? -აქ მარიამზე

უიმედონი (IV თავი)

-საყვარელი სანახავი ხარ, როცა გობლინივით მირბიხარ სიჩქარეში. თვალები ლამის დამეხუჭა როცა თმაზე სულ ოდნავ ჩამომისვა ხელი და ჩემზე მაღალმა ნიკაპზე ცერი ამომდო მისთვის რომ ამეხედა. მოჩვენებითი ბრაზით შევჭმუხნე წარბები.

ნაცრისფერი ქალაქის სითბო(Vll თავი, დასასრული)

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა: დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე.