მესაათე (სრულად)

ორშაბათი დილა იყო. ღამის სიჩუმისგან დატყვევებული, ახლადგაღვიძებული, პატარა ქალაქი ნელ-ნელა ითავისუფლებდა თავს მინავლებული ბნელი წუთებისგან და რიგში ჩამდგარ მორიგ დღეს აღდგენილი ძალებით ეშურებოდა.

"ტერნერების ფერმა" (თავი 1)

"ამქვეყნად ყველაფერი წყალმა რომ წაიღოს და ის გადარჩეს, კიდევ ექნება აზრი ჩემს ყოფას, მაგრამ თუ მთელი ქვეყანა გადარჩა და ის დაიღუპა, სამყარო ჩემთვის გაუცხოვდება და აღარც მის ნაწილად აღვიქვამ თავს."

მესიზმრებოდა

მესიზმრებოდა კავკასიონი ცას მიბჯენილი,ფარული თოვლით.

40+ დიონისე

მესამე დღე იყო,რაც მთვრალი "დიონისე" ღამის ქალაქის ქუჩებში უმისამართოდ დაეხეტებოდა, მესამე დღეა შეუჩერებლად სვამდა და დარდს ალკოჰოლით იკლავდა გულში.ფიქრი მოეძალა დარდიანს.მშობლების საყვედურებს ყველაზე მეტად გაურბოდა: სად დაეთრევი, ერთი სამუშაო ვერ

ერეკლე ქავთარაძე. /1 /

ხანდახან მგონია რომ ავიკვიატე. ასე უბრალოდ ერთმა გაღიმებამ უაზრო იმედები ჩამისახა და სრულიად გამაბრუა, არადა ხომ ვიცი შანსი ნულს ქვემოთ მაქვს. ერეკლე ის პიტი არაა ჩემი არსებობა რომ შეამჩნიოს.. ყოჩაღ თათია, როგორი გონიერი ხარ ხოლმე მეგრამ, ხომ

რას ფიქრობ შენ(დაიანას)

ჩვენ ვგავართ ცეცხლიან გზას, შენს გარდა არავინ მყავს. დღეს სხვა მე ვერავინ მწვავს, ნეტავ შენ რას ფიქრობ, რას? მე შენთვის მოვიკლავ თავს, რადგან შენ არავინ გგავს. სიყვარულს არ ავხსნი რა, ამ თემამ დამაჭირა. რატომღაც მე შენი მწამს, ღვინოს ან ძმარს

ყოფილი დეტექტივი

ამჯერად "ყოფილი დეტექტივის სამითავი ერთად 4,5,6 იმედიმაქვს ისიამოვნებთ

გაიცანით...კატო! (1)

დილით საშინელი თავის ტკივილი მაღვიძებს, თვალებს ნაძალადევად ვახელ და გარემოს ინტერესით ვაკვირდები. თავიდან ყველაფერი ერთმანეთში ირევა, ბუნდოვნად ვხედავ, თუმცა ცოტახანში ყველაფერი მკაფიო ხდება და საგნებს ერთმანეთისგან ნორმალურად ვარჩევ. უცხო ოთხაში

ქრისტიანობა

ხორცი ლეშია, მიწად იქცევა, სული, ეს არის მარადიული, ჩვენ მიტევება უნდა შეგვეძლოს, ნურვინ ვიქნებით, აგრესიული.

რა არის სიყვარული?

როცა ადამიანი გიყვარს გინდა რომ მისთვის ყველაფერი გააკეთო, შეუძლებელიც კი შესაძლებელი გახადო. არა არა შემეშალა. “მიყვარხარ” რაარის იმასთან შედარებით რასაც სხეულში და გულში გრძნობ