პატარა გოგონა ზღვის პირას (მეთექვსმეტე თავი)

-იარაღი დამიანე ,იარაღი_თქვა მან -რა იარაღი? -აქ ანა იარაღს ინახავდა და ახლა აღარაა.

ვალენტინა -6- +18

- რა გჭირს, იარაღი პირველად დაინახე?! - შევუღრინე და კოპები შევკარი. არადა, თავს დავდებ მეც ზუსტად მისნაირი გამომეტყველება მქონდა. საკუთარი გულის ცემის ბაგაბუგს ყურებში ვეღარ ავუდიოდი. ხელის კანკალით შევეხე ცივ იარაღს, რომელიც მართლაც ცივი იყო.

სამუდამოდ მეყვარები (1)

ერთი ნახვით შემიყვარდა არცკი ვიცი მისი დანახვისას რა დამემართა მაგრამ ჩემს გაყინულ და უკვე ქვად ქცეულ გულში სითბო ჩამეღვარა უცებ უჩვეულოდ ავკანკალდი

***

მთვარიან ღამით ყველაზე მეტად, მე მიყვარს შენით განცდილი წამი, როდესაც ზეცა მღელვარე ფიფქებს მოუძღვნის ფარდად მდუმარე მიწას...

სიზმარი

-მეც ხშირად დავდივარ აქ.-საყვარლად შემომხედა.-ლელუ ძალიან მიყვარხარ,მინდა სულ ჩემს გვერდით იყო, შენს გარდა ვერაფერზე ვფიქრობ.-ეს მითხრა და ჩემს ბააგებს დაეწაფა, როგორ სასიამოვნო იყო ვერც კი აღვწერ, ჟრუანტელმა დამიარა.

ევა

,,ალე იტყოდა ხოლმე, ასეთი ქალები, ბოტანიკური საოცრებებივით, ან ხელოვნურად გამოჰყავთ, ანდა სხვა პლანეტიდან არიან ჩამოფრენილებიო...." ისტორია კონსტანტინეზე და ევაზე. ისტორიაზე იმაზე, თუ როგორ ებრძოდა ერთი ესმაკს, მეორე კი - ღმერთს.

გალაკტიონი

მე სული ვარ შემოქმედი, შეუზღუდველ სულთა თანა, სამუდამო როგორც ღმერთი, და უძლევი ვით სატანა... გალაკტიონი.

საცდელი კურდღელი IV

არაუშავს,თუ სასიკვდილო ხარ,ისეც მოკვდები. -გონებამახვილური სისულელე წამოვროშე და ბედნიერების მორევში უსასრულოდ გადავეშვი.

კორონავირუსის მიღმიერი ისტერია

ბოლოს ისე გამოვიფიტე ემოციების სრულად დახარჯვითა და ჩემი უბედურების ტრაგიკული გამოტირებით, რომ სიკვდილიც გადავიფიქრე. წერილი გადავიკითხე და მივხვდი - საკმარისად დამთრგუნველი არ იქნებოდა, სიცოცხლეს რომ გამოვსალმებოდი.

ზღვარგადასული [სრულად]

არავინ იცის სხვისი დარდი... სხვისი კი არა უკვე საკუთარიც აღარ ვიცით, საკუთარსაც გავურბივართ და ვემალებით. და რა მოხდება ადამიანებს ერთმანეთისთვის ყველაფერი რომ გვქონდეს ნათქვამი და არ დაგვრჩეს არაფერი უთქმელი?!