ნუცუბიძის ქუჩა (თავი 3)

არასოდეს მოწონდა ტიტეს მსგავსი ტიპები. და რატომ? რამე აკლდა? გარეგნობა? ჭკუა? განათლება? მაგრამ ერთი იყო! საშინლად ცანცარასთან ერთად ისეთი ფიცხი გახლდათ, როდის აფეთქდებოდა და ყველაფერს ცეცხლს წაუკიდებდა არავინ იცოდა,

იძულება (ნაწილი 4)

- ვერ გიტან სანდრო, მეზიზღები. გიორგის ან მიშოს თავიდან ერთი პატარა თმის ღერი რომ ჩამოვარდეთ შენი მიზეზით, გეფიცები, მშობლების სულს გეფიცები რომ ჩემი ხელით მოგკლავდა თან ხელიც არ ამიკანკალდება.- არ ვიცი საიდან მოდიოდა ეს სიმამაცე,

„მე რომ შემეძლოს”

ყველას გვაქვს მომენტი,როდესაც გვსურს რამის გაკეთება,წარმოვიდგენთ იმას,თუ რას გავაკეთებდით,მაგრამ ერთდროულად ვაცნობიერებთ,რომ ამის გამკეთებლები სულაც არ ვართ და რომ სურვილების ხორცშესხმა არის შეუძლებელი,რაც ძალიან გულდასაწყვეტია.

ბიჭი ფანჯრიდან (17 თავი)

- ახლა არავინ და არაფერი მაინტერესებს ტატოს სიცოცხლის გარდა. გთხოვთ თავი შევიკავოთ. მითუმეტეს ბაჩოს თანდასწრებით. გასარკვევს კი აუცილებლად გავარკვევთ, როცა დრო მოვა.

ეს ცხოვრება მტანჯველი

ცხოვრება გარდამესახა ციურ სხეულად. როგორ ვებრძვი სიყვარულს მარტო, ეულად. ვუყურებ და მეზიზღება ეს ცხოვრება მტანჯველი, განა ეხლა ცოცხალი ვარ? ლექსები მაქვს სარჩევი, ვუყურებ და მეზიზღება ეს ცხოვრება მტანჯველი.

ნუცუბიძის ქუჩა (თავი 2)

არც გადამიხედავს ისე ვდებ, შეცდომებისთვის მომიტევეთ თუ არა და კომენტარებში გამოხატეთ, იმედია მოგეწონებათ... შეფასებებს ველოდები მაინტერესებს მოგწონთ თუარა ან გავაგრძელო საერთო დადება? გადატვირთული გრაფიკის გამო ვეცდები ყოველდღე დავდო დღია რომელიმე

კესანე ანუ არ დამივიწყო (9თავი)

გრძელდება მოგზაურობა სამეგობროში ან რაცგინდათ ის უწოდეთ შემოგვიერთდით და იხალისეთ ჩვენს სამეგობროსთან ერთად

ზაფხულის დიდი სიყვარული(დასასრული)

შემდეგ წამოვედით და სახლისკენ დავიძარით ისე ცხელოდა ძაალიან კარგად მახსოვს ის სიცხე მზე ძაალიან სასიამოვნო იყო მისი სხივები სამყაროს ათბობდა

ალისფერი განთიადი (სრულად)

-გიპოვის ნიკოლოზი და პასუხს გაგებინებს.-კბილებში გამოსცრა გოგონამ. -არც მუქარის გერიდება ესე იგი-ჩაიცინა გაბრიელმა.-მაგრამ თუ სიმართლე გაინტერესებს, ეგ მუქარა შენნაირ ბავშვებს უთხარი, მე არც ნიკოლოზის მეშინია და არც მისი მთელი რაზმის.

მარტო'სული {3}

შურისძიება ახლა უფრო ტკბილი იყო, ერთი დარტყმით რომ გაენადგურებინა ვერაფერს იგრძნობდა. ის კი ელოდა, ითმენდა და თვალს ადევნებდა სამართლიანობის ბორბალს რომელიც სულ მალე დაეწეოდა გურამს , გადაუვლიდა და ისე გათელავდა კიტას ჩარევაც არ გახდებოდა საჭირო.