ხევსურული ღამეები - II +18

წყვდიადში მივქრივართ, მაგრამ ხელები სულ დაბუჟებული მაქვს და ვერაფერს ვხედავ, რკინის უნაგირს ძლიერად ვებღაუჭები და ცხენის ფლოქვების თქარული შემზარავად მესმის, მერე წვიმის ხმა, სადღაც გაიელვა დაიჭექა და ბიჭმა ცხენს კიდევ შემოუძახა, რა ჯანდაბას ვაკეთებ

"მაპატიე"

მაპატიე,რომ გატკინე გული,მაპატიე,თავს რომ არ გრძნობ კარგად,ახლა ვხვდები რა ყოფილა რთული,მაპატიე,მეც განვიცდი ამას,მაპატიე,რომ დაგყვები ფიქრად, იმისთვის,რომ ძალას გაცლი ხოლმე,იმისთვის,რომ წუხდები და დინჯად

ანიმე (თავი პირველი)

-ენრიკა მკითხაობა მინდა ძაან დაინტერესებული ვარ ჩემი ბედით.-არც კი იოცნებო სუნეი.-რატომ?-ეს სწორია არაა და თუ კიდევ იტყვი ასეთ რამეს მოგკლავ.-გთხოვ!გთხოვ!გთხოვ ძალიან გთხოვ! თორე იცოდე მართო წავალ.

ხევსურული ღემეები - +18

გზა კანკალით გავაგრძელე, მთაშიც დაბნელდა და თვალებშიც, უეჭველი გავცივდები, მაგრამ ეს ვინ იყო? ეს რა იყო, მოჩვენება, რაღაც მომატყუა თორემ აქ ასეთს ვინ დატოვებდა, სისულელეა, მე ვიცი რომ რამდენიმე ოჯახი ცხოვრობს და მზის ენერგიაზე მომუშავე მოწყობილობები

სიყვარული მტკიცე (ნაწილი პირველი)

ღამეა ისეთი, რომ, არ უნახავს ვინმეს,უაზრო ფიქრებით გავლილი დღე, ძალღონეს ღამით რომ იკრებს,მაგრამ მოხდება რაღაც, რაც გამიფანტავს ფიქრებს,სიზმრად ხილულის ნახვა, რატომღაც ცხადში რომ მიწევს.მომხდარი მაოცებს,

დრო {8}

ერთი კვირა იყო გასული სოფლიდან ჩამოსვლის შემდეგ. საწოლში სიცარიელის გამო მალე გაეღვიძა, უკვე ათი საათი დაწყებულიყო, მთლიანი ბინა შემოიარა, მაგრამ ნუცა არსად ჩანდა. ბოლოს ტელეფონს დაავლო ხელი და გიგანის ნომერზე გადარეკა

* * *

. . . უკვე წარვსდექით ჩვენ ორივე ამა ცხოვრების სამსჯავროზე;(ცხოვრების და არა ზეცის,არ შეგეშალოთ!)რამდენი დღე, კვირა, თვე და წელი გასულა. . . შევიცვალეთ? თითქოს არც ისე;ჩვენს თვალებში ისევ ანთია ხასიათი,რაც ჩვენ ჩვენად გვხდის

არეულობა (თავი 2)

-მადლობა-მხოლოდ ეს უთხრა თინამ და გზა განაგრძო, დავინახე როგორ დააღო ლევანმა პირი რაღაცის სათქმელად, მაგრამ როდესაც მიხვდა თინა უკვე მიდიოდა უბრალოდ მხრები აიჩეჩა და თვითონაც გზა განაგრძო. -რას აკეთებ გოგო?-თვალები ვუბრიალე მას შემდეგ რაც ლევანი

შემთხვევით შეყვარებული^12^

თხუთმეტწუთიანი ძებნის შემდეგ მართლაც იპოვა ანანო,ეტყობა ღმერთმა გადმოხედა თორემ უკვე იმედი ქონდა გადაწურული.ბიჭმა თვალები დაახამხამა კიდევ ეგონა რომ ეჩვენებოდა მაგრამ როცა მიხვდა რომ ეს ფანტაზიის ნაყოფი არ იყო სიხარულით

დიაგნოზი თავი 1

წამიერი სიჩუმე საუკუნედ გაიწელა.. თავი ამაწევინა და დიდხანს მიყურა ამღვრეული თვალებით.. ხელში აყვანილი წამიყვანა და ლოგინზე დამაწვინა, თვითონ კი აივანზე გავიდა.. ასეთი სიჩუმე ალბათ მხოლოდ სარკოფაგში სუფევს..