დრო {13}

-მოვუყევი უკვე და მეორედ მოყოლას აღარ ვაპირებ, პირიქით კარგი იქნება თუ არ გეცოდინება… ჰო, შენ ნამდვილად არ უნდა იცოდე. ასე რომ ჩემო სიყვარულო, მაკოცე და დავიძინოთ… ბებერი ხართქო რომ გეუბნები არ გჯერა,

თქვენ შეგეშალათ

თქვენ შეგეშალათ, მე ის არა ვარ; მე ის არა ვარ, თქვენ რომ გიყვარდით!

ამილახვარი (სრულად)

მელანო ბიძინა ამილახვრის ქალიშვილია, რომელიც ექვსწლიანი საზღვარგარეთ სწავლის შემდეგ სამშობლოში ბრუნდება. მაგრამ ბათუმთან ახლოს მეკობრეებს ჩაუვარდება ხელთ. მათი კაპიტანი კი სულაც არ ფიქრობს ამილახვრის ასულის ასე მარტივად ხელიდან გაშვებას.

და'ქალები (4თავი)

ნანაც ადგა და კარადიდან სადა ლურჯი სარაფანი გამლიღო... საჭმელი ჭმეს ცოტახანს "გაიქეცი" - ს კითხულობდა-ფუ რა დებილი გოგოა ეს გამაწიწკნინა ახლა ღერაღერა არა რა ნორა და სიკვდილი ამას რა იდიოტია ფუუ... ვაიმეეე არანორმალური.

მეზობელო კარისაო (სრულად)

ბოლო ფიქრი, რომელმაც თავში გაუელვა, სანამ ნუცას ტუჩებს ეპატრონებოდა და შემოსასვლელ კარს ქალის დახმარებით ხურავდა, იყო, რომ ნუცა იყო ის ერთადერთი, რომელსაც ჭკუიდან გადაჰყავდა.

არჩევანი თავი 16

-კაი რას ჩამოგიშვიათ ცხვირი? რეანიმაციას მინა არააქ?-არ გვიშვებენ , რომ გხედავთ ენატრებით და ტირისო მერე კიდე ვერ სუნთქავ კინაღამ დამეხჩო , კინაღამ თვალწინ მომიკვდა-შენ ხოარ უბერავ დამშვიდდი და წამო მინიდდან ვუყუროთ

ცოდვების ხარჯზე ...(17 თავი)

-კი, რა თქმა უნდა, აჰა შენ ფურცელი და კალამი_ნივთები მიაწოდა ტყუპს და კარებიდან ჩამოეცალა. სამივე შევიდა პალატაში და იოანემ სანდროს გადაუბრიალა თვალები კუთხეში ჩუმად დადექიო.

ცხოვრებავ, ირონია დამალე... (თავი 3) +18

კართან არავინ იდგა და გავაღე, ძირს იდო უზარმაზარი ვარდების თაიგული გვერდით პატარა პარკით... გავხსენი ეს პარკი და ჩემი საყვარელი სუნამო... დავუწყე ბარათს ძებნა, დიდი იმედი მქონდა იოანეს ამოვიკითხავდი, მაგრამ „იმედია მოგეწონა, ა ლ ე ქ ს ი“

საქორწილო კაბა (9 თავი)

ისევ იატაკზე ვიჯექი და ისევ ვტიროდი, ისევ მე ვიყავი დამნაშავე ყველაფერში, ისევ მე დავუშვი შეცდომა და ისევ ჩემს გამო დაზარალდა ჩვენი ოჯახი, ყველა ემოცია მომეძალა ერთად და ავღრიალდი, არვიცი რამდენ ხანს ვიყავი ასე, რამდენხანს

Du gehörst nur mir(შენ მხოლოდ ჩემი ხარ)(4)

-თვალები რომ გავახილე, პატარა ოთახში აღმოვჩნი, არაფერი არ მახსოვდა, მთელი ოთახი ჩაბნელებული იყო, მხოლოდ ბუხარის სინათლე ანათებდა ოთახს, ერთი პატარა მაგიდა, რამოდენიმე სკამი,ორი პატარა პუფი და მდივანი იდგა რომელზეც