განქორწინებულის დღიური (თავი 5)

-სექსი გქონდათ ? -შენ უნდა გაბარო ანგარიში ? -ისევ მეცინება. როგორი გულუბრყვილო და ცოდოა. -დაგვტოვე რა - აგდებულად ამბობს გიორგი. -ან მე დაგტოვებთ - სადარბაზოსკენ მივდივარ.

ძმები (სრულად)

-თავად გამოთქვა ერთხელ ამის სურვილი და დარწმუნებული ვარ ახლაც ასე იზამდა. ის ისეთი გამბედავია უარს არ იტყოდა, მოკვლით კი ვერ მოკლავენ, როგორც კი ადგილმდებარეობას დავადგენთ და გვეცოდინება ნაგაზის ადგილმდებარეობა,

ამილახვარი (თავი 9)

იცი, არ მესმის, რატომ გგონიათ მამაკაცებს თავები სამყაროს ცენტრი და რატომ გინდათ, რომ ყველა თქვენ დაგფოფინებდეთ თავს. აი, შენ კი, მეტის ღირსიც ხარ. რამ გათქმევინა, რომ სიყვარული არ იცის. წარმოდგენაც კი არ გაქვს, რა მდგომარეობაში იყო მე რომ გავიცანი,

შემთხვევით შეყვარებული^3^

თავის საშინელ ტკივილზე შეკავებული ცრემლები გატეხილი სათვალის დანახვაზე ანანოს უნებურად წასკდა _ჩემი სათვალეეე!

შენ ჩემში ხარ-8

ყველაფერი თავიდან მეორდება....ის რისიც ყველაზე მეტად ეშინოდა თავს მაინც გადახდა....ისევ ისე ტკივა,ოღონდ ახლა უფრო ძლიერად....უფრო მეტად განიცდის ვიდრე ათი წლის წინ განიცდიდა....იმაზე მეტად უყვარს,ვიდრე ოცი წლის წინ უყვარდა....ყველაზე მწარე რეალობას

ჯარისკაცის ცხოვრება

10-წელი გავიდა,იმ საზარელი ამბიდან რომელიც დღემდე კლავს ჩემ გულს. 10-წელი გავიდა რაც ქვრივი და მგლოვარე ვარ… მიზეზი? -პატრიოტიზმი მას უყვარდა თავის ქვეყანა,ოჯახზე მეტადაც კი.ქვეყნის დასაცავად რას არ აკეთებდა და აი,ბოლოს დიდ რისკზეც წავიდა თავი

მთვარის ღიმილი(სრულად)

სამყაროს ბალანსი,აი ამას იცავს ღიმილი. ღიმილი არ დაგავიწყდეთ. და ყველაფერს ეშველება,თქვენ კი ისევ ღიმილისფერი მზერით ჩახედავთ ბედნიერებას თვალებში. მაშინაც კი,როცა სულს გიხუთავს ტკივილის ამაოება ეს უკანასკნელი არ დაივიწყო. იცოდე,რომ ღიმილისას ყველა

ერთადერთი 4

კარიც გაიღო და პირდაპირ გაბრიელს დავეჯახე ნუ მართალია გაბრიელი წაიქცა რადგან მოულოდნელად გამოვვარდი მაგრამ მე როგორღაც თავი შევიკავე წაქცევისგან და ახლა თვალებ გაფართოებული მივშტერებივარ მის მწვანე თვალებს . აზრების გასაფანტად თავი გავაქნიე

ამილახვარი (თავი 8)

არჩევანის გაკეთება ყოველთვის გიწევს. მერე რა, რომ გეძნელება, არ გინდა, არ გეთმობა, აუცილებელია. შენით არ იზამ? გაიძულებენ! ასეა ცხოვრება მოწყობილი.

შეუძლებელი (ნაწილი I)

მიმავალს ისეთი განცდა რჩებოდა თითქოს მის ყოველ ფეხის ნაბიჯს ვიღაც უთვალთვალებდა. იტერესით გაჟღენთილი მზერა ზურგს უწვავდა. კარგად ხვდებოდა რომ აქ დიდხანს ვერ გაძლებდა, ცოტა აეწყობოდა და აუცილებლად ნახავდა რამე ნორმალურ სამსახურს კარგი ხელფასითა და