დრაკონის ვაჟიშვილის ცხოვრება (თავი 4)

-დრო მჭირდება. მოგწერ და ვნახოთ კიდევ ერთმანეთი. წამოვედი და სულ თავში მიტრიალებდა ის რაც მაშომ მითხრა, დაცემული ანგელოზი ხარ რომელიც ყველას უნდა მაგრამ არავინ იცნობს. -რატომ დაცემული ანგელოზი?- ჩავიჩურჩულე მე.

მე, უშენოდ...(ნაწილი 15) დასასრული

მიყვარხარ. -მიყვარხარ. თითქმის ერთდროულად წამოიძახეს. სრულყოფილი ბედნიერება თუ არსებობს ალბათ ახლა გრძნობდნენ ისინი და ღმერთს მადლობას უხდიდნენ რომ ყველაფრის მიუხედავად ერთმანეთის ცხოვრებაში გამოჩნდნენ.

შენ ჩემში ხარ-6

ეზოში გამოსულიყო....სიგაერტს მშვიდად და აუღელვებლად ეწეოდა,როდესაც ნაცნობ სილუეტს მოკრა თვალი....ლურჯი თვალები დალანდა....შავი თმა,რომელსაც ქარი უწეწავდა...შემდეგ სახის მოყვანილობას დააკვირდა...გაოცდა...დამუნჯდა...გულში რაღაც ჩხვლეტა

ამილახვარი (თავი 5)

-ალბათ ამას არ უნდა გეუბნებოდე, ალბათ კი არა, ნამდვილად არ უნდა გეუბნებოდე და პირიქით მიტევებისკენ მოგიწოდებდე, რადგან ქრისტე სწორედ მიტევებას გვასწავლის, მაგრამ შენი სურვილიც სრულად მისაღებია ჩემთვის. რა ვქნა, ბოლომდე თავად ვერ მიპატიებია ჩემი

მე შენამდე ( ნაწილი მეხუთე )

ჩემი თითები რომ მის თითებს შეეხო ტანში ჟრუანტელმა დამიარა და გული ამიჩქარდა გიორგი ისე მელაპარაკებოდა,ისე მომმართავდა,თითქოს მთელი ცხოვრება ვიცნობდით ერთმანეთს,არადა რეალურად,ჩემზე არაფერი იცოდა,მაგალითად არ იცოდა რამდენი წლის ვიყავი,სად

ირა და პარანორმალური მოვლენები (1 ნაწილი)

არვიცი საიდან შეიძლება ამ ისტორიის დაწყება, თუმცა რადგან უკვე დავიწყე... მოკლედ აგიხსნით როგორი ცხოვრებით ცხოვრობენ მდიდარი ოჯახის "გატუტუცებული" ქალიშვილები ან მეტწილად ვაჟები.

ამილახვარი (თავი 4)

-სულ მთლად შეშლილხარ, მაგრამ რას ვიზამთ, - ხელი ჩაიქნია თედომ და ამჯერად კიბეზე გაჩერებულ მელანოს გაუღიმა, - არასდროს გამოირჩეოდა არც ზრდილობითა და არც თავაზიანობით. თუ რამე გაწყენინათ, ჩემგან მიიღეთ ბოდიში, თავადის ასულო, არაა ერეკლე ცუდი ბიჭი.

არჩევანი

თავი 4 დილით მანანას გაღვიძებისას შვილი უკვე გაღვიძებული და სავარჯიშოდ წასული დახვდა კარზე ლაშამ დაუკაკუნა ,, -მამი როგორ ხარ ? ჩემო ლამაზო როგორ მომენატრე -ჩემი ბიჭი როგორ გაზრდილახ მა , მეც ძალიან მომენატრე ჩემო ბიჭო - მამი მარიამმა ვარჯიში

ჰედოისტი ვარ

მოკლედ აქ პირველად ვწერ,არ ვიცი საიდან დავიწყო ან როგორ გავაგრძელო.სიმართე გითხრათ არც დასასრულზე მიფიქრია რამე ,უბრაოდ ვიცი რომ უნდა დავწერო. 23 წლის ვარ და 15 წელია ვწერ ,ყველაფერზე და ყოველთვის ,მაგრამ ასე რთულად ჯერ არ დამიწყია...

მე შენამდე (ნაწილი მეოთხე)

გიორგის მხრებზე,ჩემი ჩაბღაუჭებული ხელები სასწრაფოდ მოვაცილე და ნაპირისკენ სწრაფად წამოვედი,უკანმოუხედავად. -მარი წავიდეთ,კარგად ვერ ვარ მარის მკლავში ხელი წავავლე და ნივთები ავალაგე,სწრაფი ნაბიჯით სახლისკენ წავედი.გაურკვევლობაში ჩავარდნილი მარი