დაგმორჩილდები და მორჩილებით დაგიმორჩილებ (თავი I)

- ასე დიდხანს თუ იდგები შესაძლოა ფილტვების ანთება აიკიდო, ან რამე უფრო უარესი პნევმონიის მსგავსი. მშვიდად ჩაილაპარაკა ხმამ მეზობელი აივნიდან.

ეძებე და იპოვნე შენც

ცხოვრება შენსავე ხელშია, ისეთი ცხოვრება გელოდება, როგორსაც ირჩევ, თავად ხარ ყველაფრის მბრძანებელი. გზაზე ყვავილები თუ არ გხვდება, თავად დარგე იგი. და თუ მაინც სამყარო შენი სცენარით არ ვითარდება, არ იდარდო, ყველა ახალი მწუხარება იმისთვის მოდის, რომ

წიგნი

როცა გიყვარს და როცა უკითხავ როცა გიყურებს კითხვის დროს იგი როცა თვალებით გელამუნება

წერილი შენ!

ვერ გიტან! მეზიზღები! რომ ჩემ ტვინში ზიხარ მუდამ...იქ დაიდე ბუდე და ჯიუტად არც კი ცდილობ, რომ წახვიდე...მე კი უფრო და უფრო მტკივა... აქქ სადღაც მარცხნივ მკერდთან!!! მეზიზღები,რომ ასეთი ხარ ჩემო ლეონარდ! მეზიზღები!!!

მე, უშენოდ... (ნაწილი 5)

დავბრუნდი ახალი თავით. კომენტარებს ვკითხულობ და ძალიან მიხარია ვისაც მოგწონთ ეს ისტორია.ეს მაძლევს სტიმულს უფრო საინტერესო გავხადო ყველაფერი. ვხვდები, რომ რადგან ახალბედა ვარ იმიტომ არ მყავს ბევრი მკითხველი. ისიამოვნეთ და გამიზიარეთ შთაბეჭდილებები,

ადამიანებს შორის (სრულად)

ჩემი მოწოდება მუსიკა იყო და მთელი ჩემი არსებაც მას მივუძღვენი, ვიოლინოზე ვუკრავდი, აი იმ ქუჩაზე ახლა რომ სასტუმროა ადრე ცნობილი კაფე იყო, მეც იქ ვუკრავდი ხალხი მაშინ მაფასებდა. ახლა ამ ხელებს ხომ ხედავ ადრე მშვენიერ მელოდიებს უკრავდნენ, დღეს კი

დაკარგული დრო !დასასრული!

რიტმულად ფეთქავდა ორი გული. სრულიად სხვანაირად. გაშეშებულ კატერინას დაუფიქრებლად სდიოდა ცრემლები, სხეული უთრთოდა. რაღაც სხვანაირად უცემდა გული, სისხლიც კი სულ სხვანაირად მოძრაობდა ძარღვებში.ყოველი უჯრედი ხარობდა.

შენ და ჩემ თავს დატეხილი ემოციები

კვირა 1 სექტემბერი 2019" ამ დღეს სამუდამოდ შევინახავ ჩემს მეხსიერებაში და გულში ამ დღეს შენ მე შემამჩნიე ვერ ვიჯერებ გული ვერ უძლებს 00:20 ზუსტად მახსოვს ამ დროს მომწერე

მხოლოდ შენთვის.თავი 5.(დასასრული)

-აქ იმიტომ ჩამოდი,რომ დარწმუნებული იყავი ელზას სიბილწეში,მის ბინძურ ქალობაში და ცდილობდი ალექსანდრესათვის ის შეგეძულებინა,მაგრამ დაიმახსოვრე მათ უყვართ ერთმანეთი და შენ ბევრი რომ ეცადო მათ ვერ დააშორებ.წადი რიტა ჩვენ ხვალ თუ არა,ზეგ მაინც ვიპოვით

მთებშია თავისუფლება! (16–20)

ნერსე შეტრიალდა და წავიდა,კიდევ ერთხელ მიმატოვა ჩავიკეცე და შუა ქუჩაში ბოლოხმაზე ავტირდი. –ტასო გაიღვიძე!–მიყვირა კესომ..მეც ეგრევე წამოვხტი,ჩემი გული ისეთი სისწრაფით ცემდა,როგორც არასდროს,ცრემლები სახეზე ჩამომდიოდა და ვსლუკუნებდი. –რამოხდა?–სინათლე