ცხოვრებავ, მეხუმრები ხო? (თავი 4)

- სერიოზულად? - გავიფიქრე ჩემთვის და ნერვები ამეშალა კიდევ უფრო. სად ვარ ახლა? სად და იმ ქოხში, სადაც ადრე მე და ნიტა ვიპარებოდით, რადგამ აქვე ძალიან კარგი ვენახია და გემრიელ რაღაცეებს ვჭამდით. ჯანდაბა, სხვაგან წასასვლელი მართლაც

ისე უსაშველოდ დაღლილი ვარ

ისე უსაშველოდ დაღლილი ვარ უკვე აღარ მჯერა არავისი,ყველა ეპოქაზე შეშლილი ვარ,ყველა დასასრულის დასაწყისი.მალე გაციებულს გამიტანენ, მსურდა სხვანაირად ყოფილიყო,ვიხსნი არტერიებს ბლაგვი დანით თითქოს დასაკლავი

ვერ დამემალები (თავი 2)

ბიჭმა ხელები ლილეს წელზე მოათავსა და ტანის მსუბუქი რხევით აყვნენ მუსიკის ჰანგებს. გოგონას დემეს დაჟინებული მზერა აბნევდა, მის გახშირებულ სუნთქვას კი სახესთან ძალიან ახლოს გრძნობდა. დროის შეგრძნება ორივეს დაეკარგა.

Lost Girl

მხოლოდ შენ, რომ შენს გარეშე სიტყვა კარგად მხოლოდ უაზრო ბგერებია..შენს გარეშე ყველაფერი უაზრობაა შენ იცოდ ი მაგრამ მაინც წახვედი ცარიელ სამყაროში კიდევ უფრო დაცარიელებული დამტოვე სახლში შემოსვლისას შენი სურნელი აღარ ტრიალებს ეველინ..

სასიყვარულო თამაშები ( თავი 5 )

არ შემიძლია დავრჩე და შენთან ერთად მშვიდად გავაგრძელო ცხოვრება, ისე თითქოს არაფერი მომხდარა და ეს მხოლოდ ცუდი სიზმარი იყო. ყველაფრის შეცვლა უნდა შეგვეძლოს ხომ ასეა? ხოდა მე ჩემი თავი შევცვალე და ვაიძულე რომ გულიდან ამოეშალე.

თუ გაზაფხული მოვა...(თავი 16-17-18)

არავინ იცის რა უთხრა ლუკამ მეგობარს, თუმცა კესომ დაინახა მათი ტკივილიანი სახეები.არ წასულა ლუკა, სანამ თორნიკეს მანქანა თვალს არ მიეფარა. ყოველთვის მოსწონდა კესოს ეს. უყვარდა, როცა ლუკას მზერა უწვავდა ზურგს, თუმცა ახლა

ზიზღნარევი სიყვარული (დასასრული)

პალატის კართან, იატაკზე, იჯდა და ტიროდა მარიამი ცრემლები თავისთავად გადმოედინებოდა ჩამქრალი თვალებიდან, უკვე მერამდენე დღეა მოთმინებით იცდის და თავს აიძულებს იმედი არ დაკარგოს, უკვე მერამდენე დღეა მის წინ ზის ისიც და იცდის,

ივლისი...

მივდივარ და გული მრჩება შენს ხელებში მკერდამდე ჩაგორდნენ ივლისის ცრემლები...მივდივარ ეს სუნთქვა ორმაგად ხშირდება ვიცოცხლებ! სიკვდილი მე აღარ მჭირდება!ვიცოცხლებ,ვიქცევი წვიმად-გაწვიმდება...იფიქრე ეს მე ვარ მზე რომ გაწითლდება,

გატეხილი სარკე

და პატარა დაახლოებით 3თვის ბავშვი იწვნენ საწოლზე. ნატალი არ შემიმჩნევია. შემეშინდა , მათთვის არაფერი მითქამს , არ შემეძლო ამაზე ფიქრი. მისაღებში გავედი და ბავშვის ტირილი გავიგე მაგრამ რაღაც უშლიდა ხელს. ბავშვი იწვა სარკეზე

ცხოვრებავ, მეხუმრები ხო? (თავი 3)

-რა დავაშავე ასეთი, ყოჩაღ ნია რაა, სულ შენ როგორ უნდა ეხვეოდე შარში. მე მაინც არ მეშინია იმ მუტანტის ასე რომ არც ქორწილი არ იქნება და არც ამ კაბას არ ჩავიცმევ . - გავიფიქრე და უცებ მოვავლე ოთახს თვალი. -აი ზუსტად ამას ვეძებდი.