ერთ წვიმიან დღეს

ღრუბელი მოჩანდა ცაზე, ცაზე რომელიც დაღლილი და დაქანცული იყო ცხოვრებით. რომელიც შეჰყურებდა ერს და ფიქრობდა იმას რასაც ყოველ დღე ხედავდა, ხალხი კი ვერ ამჩნევდა...

ჩემი რეალობა (4 თავი)

პირველივე წუთიდან მიყვარხარ.. ჩუმად ჩამჩურჩულა.. გამეღიმა.. - იმ წუთიდან ასფალტზე დამჯდარი რომ დაგინახე.. თმა მუხლებზე გქონდა ჩამოყრილი და არაფრისმთქმელი მწვანე თვალებით შემომხედე. მაშინ შემიყვარდი

ამდენიდან მე?! {თავი 4}

ნოემ გამოაცხადა მე ვიცი ახეთი ადგილიო და ერთ ადგილას წამიყვანა, იქაურობა ულამაზესი იყო, ტბა მზეს საოცარ ფერებში ირეკლავდა აქვე იყო ულამაზესი მდელო. ნოემ გასეირნება შემომთავაზა, მეც დავთანხმდი. შუა მდელოზე ხელში ამიყვანა და მაკოცა...

საუკუნო სიყვარული.თავი 22.(დასასრული)

ახლა კი მთავარი და მნიშვნელოვანი,დღემდე ვიყავი და ყველა მიცნობდა როგორც ლუკა ვაჩიბერიძე,მაგრამ დღეიდან მე ვარ ლუკა ნადარაია რადგან მე ვალერიან ნადარაიას ერთადერთი მემკვიდრე ვარ.

ბედნიერების ელექსირი (სიგიჟე) 7 თავი

შემდეგ რუსთაველზე გავიარეთ, ლაშამმ კონტაქტურ ზოოპარკში შესვლა დაიჟინა, ისე როგორ იქნებოდა ლაშას აქ გაევლო და გველი ხელში, რომ არ დაეჭირა გიჟდებოდა, ლაშა გველებზე სულ ვეჩხუბებოდით, -ბიჭოო გველი როგორ უნდა გიყვარდეს ადამიანს? მაგრამ მისი პასუხი ერთი

ევანგელინა /4/

გაოცებული ვაკვირვებოდი მის ყველა მოძრაობას, მეღიმებოდა მაგრამ არ ვიმჩნევდი, ჩემი ერთადერთი კითხვა გამაჩნდა მხოლოდ, მისმა შეყვარებულმა იცოდე ეს? იცოდა რომ ეხლა ჩემთან იყოო? - შვილო, საღამოს გინდა გამოვიდე და ავეჟი გადაგალაგებინო? - არა, გოგოები

გთხოვთ თქვენი დახმარება მჭირდება

ბოლო ერთი კვირაა მაწუხებს ეს კითხვა და ვისაც კი ასე რომ ვთქვათ “ხელში ჩავიგდებ” ყველას ვეკითხები...რას ფიქრობთ,შემთხვევითობა არსებობს თუ ყველაფერი გამიზნულად ხდება ჩვენს ცხოვრებაში? ყველა დეტალი გაწერილია?!

ის ჩემთან მოვა (ელენე ნიკოლაშვილს)

თვალებს დავხუჭავ, მაგრამ ძილი აღარ მეკარება, ფიქრით შენთან ვარ, შენი სახე თვალთ მეხატება, გარეთ ქარი ქრის, სევდიანად ღამე ილევა, ისევ არ მძინავს, შენთან ყოფნა ისევ მინდება.

სიყვარული უსიყვარულოდ (დასასრული)

-გაქცევის დროა მარიამო -გაქცევის, ცეკვის და ჩვენი ალექსანდრე სწრაფად გადავიდა და ტრორტუარზე გაიქცა, მსხვილი წვეთები ცვიოდა , სასიამოვნო შეგრძნებას უტოვებდა სითბოსაც და სიგრილესაც. კაბა ტანზე მიეკრო, თმები დაუსველდა ალექსანდრეს თითებს თავისი ჩაკიდა

იდუმალი ბანაკი (სრულად)

-იცი რას ვფიქრობ? -დიდი ხნის დუმოლის შემდეგ წარმოთქვა ლილიამ. -როდესაც ამ დაწყევლილ ბანაკს დავტოვებ შენც ჩემს გვერდით უნდა იყო! მინდა, რომ ჩემს ცხოვრებაში იყო!