ცხოვრება ალბათ მშვენიერია (სრულად)

ცხოვრების მნიშვნელოვან მომენტებს, რომლებსაც თითოეული ჩვენთაგანის გულში დიდი ადგილი უჭირავს, მომავალზე მკაფიო გავლენა შეიძლება მოახდინოს. შეიძლება ჩვენ ვფიქრობთ, რომ მნიშვნელოვანია, მაგრამ მესამე თვალმა მწარედ ჩაიცინო, თუმცა მთავარი მაინც ჩვენი

მწვანე ლაქა ( თავი 17 )

დერეფანში ხმაური ატყდა, დავითს ზურგი შევაქციე და პალატიდან გამოვედი, ექიმები და ექთნები საოპერაციოსკენ გარბიან, ვხვდები ვისთან მიიჩქარიან, რაღაც ხდება, რაღაც ხდება ჩემი ცოლის თავს, თუმცა გამბედაობა არ მყოფნის ვიკითხო. გასასვლელისკენ წავედი, კი

უცხო(4,5,6)

ემა და გიორგი ისევ ხვდებიან ერთმანეთს, თუმცა უცნაურ და გაუგებარ სიტუაციაში. მათი კომუნიკაცია ცივი და თბილია, თუმცა რეალურად ეს ყველაფერი წარსულზეა დამოკიდებული და არა ახლანდელზე.

მეტროში

შენს თვალებში დანახული უსასრულობა თავბრუს მახვევს...მაბრუებს...

ნეტავ...

მინდორის შუა ნაწილს მივაშურე, დავწექი მინდორზე და ვარსკვლავებს დავუწყე ყურება. ყველაზე ლამაზია ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა.. ამდენი პატარა მანათობელი წერტილი ერთად..

რევერსი

ცხოვრებასა ხდება წამი, დაგვიდგება დრო და ჟამი, აირევა ცა და მიწა, ბალახს აღარ ფარავს ნამი,

უცხო(4,5)

20 წლის განმავლობაში მეგონა, რომ ადამიანები, რომლებიც ქიმიურ სიყვარულზე საუბრობდნენ, უბრალოდ მათი გამოგონილი სამყაროდან იყვნენ. ყოველთვის, როდესაც უცნობზე ამბობდნენ: "ჩემი გახდება, ამას ვგრძნობო," მეცინებოდა.

შეგუება

მახსოვს,ბოლოს ისევ შუბლზე გაკოცე და ისევ ვეცადე ჩემი თბილი ტუჩებით შენი გათბობა,იქნებ შენი ჭაღარა წარბი ერთხელ მაინც შეგეხარა,მაგრამ ამაოდ... წვიმდა და ისევ ზამთრის სუსხიანი ამინდი იყო,თუმცა მე მაინც შენზე თბილი ხელები მქონდა...

როდის შიგიყვარე? ნაწილი 1

სანამ ჩემ ბედისწერაზე მოგიყვებით მანამ რამდენიმე ინფორმაციას მოგაწვდით ჩემს შესახებ: დავიბადე ცნობილ და გავლენიან ოჯახში მამა ნიკოლოზ ბარბაქაძე ერთერთი მსხვილი ბიზნესმენი გახლავთ

Error 404 [ნაწილი 3]

ოთახი სწრაფად გამოიარა და ჩვენს შორის მანძილი წამში დაფარა. ხელები მხრებზე მომკიდა და უხეშად გამისროლა კედლისკენ. მისი ცხვირი პრაქტიკულად ჩემსას ეხებოდა, მისი ხელები კი კედელს იყო მიყრდნობილი ისე რომ ჩემი სხეული მისსას ეკვროდა.