ჟურნალისტო! შარში ხარ...(თავი 10)

მოდის, მოდის ბავშვი მოდის!" ქვეყანას სწორედ ამ სიტყვებით ვტოვებ. იმის გააზრებაც რომ მარი დედა ჩემ გარეშე გახდება საშინლად არ მომწონს, ამ პატარა სიცოცხლის დაბადებას მე უფრო ველოდი ალბათ ვიდრე საკუთარი მშობლები ელოდებოდნენ.

† დიდი ხარ შენ უფალო †

თუ დამივიწყებ, არ მიგატოვებ არ მოგცილდება შენ ჩემი მზერა გეტყვი რომ აქ ვარ შენს გვერდით ახლოს ხან დამინახავ და ხანაც ვერა

პარანორმალური. 2

ჩარლი დედასთან ერთად , მამის სახლში გადადის საცხოვრებლად. მისთვის არ არის რთული ახალი მეგობრების გაჩენა. მეზობელსაც კი, რომლის ფანჯარაც მეტრის დაშორებითაა უკვე მიეჩვია მიუხედავად ბიჭის ხანდახან აუტანელი ხასიათისა. თუმცა პრობლემები იწყება, როცა

ვნების სურნელი! #5

იჯდა, შიშველი ფეხები სახემდე მიეტანა, დეტალურად გაიხსენა მის შეხება და ისევ იმ რეაქციამ იჩინა თავი მის სხეულზე.თვალები დახუჭა, გაიხსენა მისი ნაზი შეხება, სულ უკვირდა ასეთ ძლიერ ხელებს როგორ შეეძლო მუდამ ნაზი ყოფილიყო, ასეთ მკაცრ გამოხედვას სულ

სიყვარული უსიყვარულოდ

სახლი ტყის პირას, მთლიანად მწვანეში ჩაფლული. პატარა დერეფანი, მისაღები იქვე ორი საძინებელი რომელთაგან ერთ_ერთში წყვილს სძინავს. ორივე მუცელზე წევს. გოგოს ფანჯრისკენააქვს თავი შებრუნებული , ბიჭს ბალიშებს შორის აქვს ჩამალული . მისაღებიდან ისევ ისმის

ვამპირთა საძმო /3/

რა მოხდა? ის როგორ? - ჯერ ვამპირს შემდეგ კი მე დამაკვირდა - მახრჩობდა, ყელზე მომიჭირა ხელები. შემდეგ ჩემი სისხლი დალია... - და? - და შემდეგ ჩემი სისხლი დალია... - მე, არ მინდოდა - რამოდენიმე წამში მოკვდა. - კარგი, დამშშვიდდი. წამოდი უნდა

ფურცლები...

ყოველი დასაწყისში მხოლოდ გაგრძელებაა, ეს მხოლოდ გაგრძელებაა… და წიგნი იმ ყველაფრისა რაც მოხდა ყოველთვის შუაზეა გადაშლილი….

დათო გვარამია - ნაცნობი კაცის წერილები (ნაწილი I)

არვიცი როგორ დავიწყო წერა, არვიცი რადგან არმინდა რაიმე ისეთი წამომცდეს რომელიც კითხვის დროს შენს არაამქვეყნიურ ღიმილს შეცვლის და ისევ არაამქვეყნიურ წარბებს ზემოთ აგაწევინებს, მინდა დავწერო ის რასაც ვერასდროს გეტყვი, ვერასდროს გეტყვი რადგან სუსტი

ყველაფერი "გუშინად" დარჩა (დასასრული)

ხელი მოხვია და თავისკენ მიიზიდა. -ჩემი პატარა. -ლოყაზე აკოცა, მერე ყელში და ხელი მაიკის ქვეშ შეუცურა. მთელი სხეულით უნდოდა შეეგრძნო, მაგრამ თავის თავისთვის ვერ იმეტებდა.

ცხოვრება დეპრესიაში

იცით ზოგჯერ ღამის სიბნელეში იფანტება და ჩერდება დრო,ამ დროს ყველას სული უჩერდება, ყველას ეკარგება მოსვენება, ყველას ეფიქრება წარსულზე,შეცოდმებზე, გასულ წლებზე, ყველას ცრემლი სწყდება წმინდა თვალებზე წამოდგები მიმოხედავ ირვლივ ნაცრისფერ შუქებში