მე შენი სუნთქვით მავსებს სამყარო

ნეტავ სიკვდილი სევდა კი არა იყოს ცხოვრების ბოლო წერტილი.. შენი ცხოვრების ყოველ დასასრულს რომ დასაწყისი აჩნდეს წყვეტილი...

ნაცრისფერი მზე (სრულად)

ისტორია მოგვითხრობს გოგონაზე,რომელიც ცდილობს,უცნობი ვირუსის გავრცელების შედეგად გადაგვარებყლ ადამიანებს გადაურჩეს. იგი მეგობართან ერთად მოგზაურობს თბილისის ქუჩებში და ერთადერთი არურვილი ამოძრავებს-დაბრუნდეს მშობლიურ ქალაქში და იპოვოს ოჯახი. ამ გზაზე

სიზმარი თუ რეალობა?(თავი 6)

- რას აკეთებ? - შემომხედა და მხრები აიჩეჩა. - ნახატი უფრო ლამაზი, გამოვა. ყველაფერს ვიმახსოვრებ, თუმცა ფოტოს დავხედავ ხოლმე. წითელი ჰამაკი შემიყვარდა, ნიკოლოზს ეცინებოდა ჩემი ბავშვური საქციელების ყურება. ვიდეოებს მიღებდა, რამოდენიმე სელფიც

სიკვდილიდან სიცოცხლემდე(2 ნაწილი)

ვინაგლე და ვიუხეშე.მაგრამ მე ხომ მეტი არაფერი არ შემიძლია.დავინახე რომ ჩაეცინა,მაგრამ უკან შემოვბრუნდი და ბავშვებს შევუერთდი..ჩუმად ჩემთვის ვიჯექი პუფში.როცა კარზე დააკაკუნეს,კარის გასაღებად გუკა წავიდა დაუკან ვიღაცა ძააალიან ლამაზ და სექსუალურ

მონატრება, ისევ მონატრება...

ღამის 4 საათია. მესმის როგორ მოძრაობენ ისრები საათზე, ჩემი გულიც თითქოს იმავე ტემპით ცემს. წამი წამს მიჰყვება და ჩემშიც უფრო მეტია მონატრება. სადღაც შორიდან სიმღერის ხმას ჩამესმის .

გარეთ წვიმს,ისევ გამეფდა ნამი...

გარეთ წვიმს,ისევ გამეფდა ნამი, მინდა გავიქცე,აქვეა ნავი. გავექცე ისევ შენს ლამაზ მზერას და გულიც აღარ დაიწყებს ძგერას...

თვალი არ მომაშორო.! (თავი 9)

ის წამები ტკიოდა სხვა რომ ეხებოდა და ვერ შეძლო თავის დაცვა. ახლა როგორ უნდა ეკოცნა ნაღალატები ტუჩებით საყვარელი კაცისთვის. ენანებოდა საკუთარი და დემეტრეს ცხოვრება ამ ტყუილისთვის, ან სიმართლის სათქმელად ენა როგორ მოუბრუნდებოდა. საკუთარ თავს გლოვობდა

ისე როგორც

გნატრობ ისე, როგორც ყველა უსინათლო თვალთა ხედვას, როგორც ყველა ყრუ ინატრებას მოუსმინმოს ჩიტის მღერას.. იცი? როგორც ინვალიდს სურს გაირბინოს ვრცელი ველი, უფრო მეტად ალბათ ჩემს გულს უნდა ახლა ნახვა შენი. . .

სიზმარი თუ რეალობა?(თავი 5)

ვიღვიძებ, რა მოხდა? ისეთი შეგრძნება დამეუფლა რომ შავ კედელს დავეჯახე. წყალი მინდა თუმცა ტუმბოზე არ მხვდება. ხალათს ვიცმევ და პირველ სართულზე ჩავდივარ. - ვერ დაიძინე? - წამოვიკივკე, არ ველოდი ნიკოლოზის წყლით ხელში დანახვას. - სიზმრები... - შეენც? -

მიენდე გრძნობებს...თავი 5

ვერაფერი უთხრა,არადა როგორ უნდოდა ეთქვა რომ გაგიჟდა სანამ ის სახლში არ იყო.მაგრამ უკან დაიხია,ისევ უკან დაიხია,ერთ წინ გადადგმულ ნაბიჯს,ორს უკან აყოლებდა. იქნებ მართალი იყო ტატიანა?იქნებ ის იყო მშიშარა და ვერ ბედავდა იმის გაკეთებას,რაც უნდა