WISH YOU WERE HERE (სრულად)

ცხოვრება, ანუ “WISH YOU WERE HERE” ყველაფერი რაც გვსურს, ჩვენივე, წარმოსახვის ნაწილია. იმ წარმოსახვისა, რომელსაც ჩვენ ცხოვრებას ვუწოდებთ და მერე მას “საკუთრებად” მივიჩნევთ. ადამიანები და მათი პირადი ურთიერთობების რას შეიძლება შევადაროთ ? ალბათ,

სიზმარი თუ რეალობა? (თავი 2)

სახლის კარი თვითონ ბატონმა ამირანდა გამიღო, ბიჭებს თხოვა ნივთები გამოერთვათ და სამზარეულოში წაეღოთ. გარედან არც თუ ისე დიდი სახლი ჩანდა თუმცა შიგნით მყოფმა გავოცდი. პირველი სართული მთლიანად მისაღები და მხოლოდ სამზარეულო იყო. სამზარეულო დიდი და

წამის მეასედში შემიყვარდი... (დასასრული)

სანდრო და ლიზა წყვილი რომლებიც იდეალურად აწყობენ ურთიერთობას, იდეალური დასასრული ექნება კი მათ ურთიერთობას??

სტაჟიორი (მესამე თავი)

აბა სხვა რა იქნება, სულ კუდში დასდევს. ეს კიდევ ვერ ხვდება, რომ მოიშოროს. -რამდენჯერ აგიხსნა, რომ ბავშვობის მეგობარი და მეზობელია, მასთან შეხვედრას ვერ გაექცევა, და შენც შეეგუე ამას სალომე. -კი როგორ არა, მეზობელია რომელიც გაგიჟებითაა შეყვარებული

იისფერი სიყვარული

არსებობს თუ არა სიყვარული? რათქმაუნდა არსებობს, თუმცა ნამდვილი სიყვარული მხოლოდ და მხოლოდ ერთეულებს შეუძლიათ. ალბათ სიყვარული სხვადასხვა ფერია, თუმცა მათგან ყველაზე ჭეშმარიტი იისფერი სიყვარულია.

მედალიონი

ერთ-ერთ ქალაქის განაპირას ცხოვრობდა ერთი ლამაზი ქალი სილამაზითა და სიკეკლუცითა არავინ იყო მისი შესადარი მისი იმედი და სიხარული იყო ქმარი და პატარა შვილი ცხოვრობდა ერთად თავის ქმარ-შვილით

შიშველ სხეულს საღებავით განგებ გისვრი

შიშველ სხეულს საღებავით განგებ გისვრი, მომწონს, როცა დილით ცდილობს მოშორებას, მომწონს, როცა სიცილითაც არ იღლები, როცა ნახატს გაჩვენებ და ვერ ცნობ შენს თავს.

'' Seconds '' (სრულად)

,,წამი’’ ცხოვრებაში არსებობს წამი.. წამი,რომელმაც შეიძლება მთელი ცხოვრება შეცვალოს. ყველაფერი სხვაგვარად დაგანახოს და გაგააზრებინოს. ასევეა ადამიანი, რომელიც ცხოვრებას გიცვლის, გილამაზებს. იმის მიუხედავად, რომ ცხოვრება რთულია, მას მაინც ზღაპრულად

მთვრალი ვარ და გზისპირს უკან მივუყვები მარტო

ფერი დეკემბრის და კერტებს გემო - ალუბლების უფრო. მინდა შენს ნეკნებზე ვწერდე ლექსებს. მთვრალი ვარ და ვაფრენ.

სტაჟიორი (მეორე თავი)

ოფისის წინ სამართალდმცავები იყვნენ, ასევე “მაყურებლებსაც“ მოეყარათ თავი, როგორც ჩვევია თბილისს. ხალხის მასაში ძლივს იპოვეს სალომე. -რა მოხდა? რა ამბავია? მაშინვე კითხვებით მიეჭრნენ. და ინტერესით სავსე მზერას არ აშორებდნენ.