ცეკვა, სიყვარული და ჩემი გიჟი მეგობრები(მეოთხე თავი)

ღმერთო ამ მაღვიძარას ერთხელაც იქნება ვისვრი აქედან!!!! ვკივი ბოლოხმაზე რადგან უკვე თითქმის მთელი ნერვული სისტემა მომიშალა ამ ნივთმა. ფეხზე ვდგები “განადგურებული” ვინმეს რომ დავენახე ალბათ დიდი დიდი მეორე მსოფლიო ომიდან გამოსული ვეგონებოდი მაგრამ

მეგობრები

როდესაც მეგობრები ერთად ერთობოდნენ,მხიარულობდნენ მოხვდა დიდი უბედურება.ერთ-ერთ მათგანს,ყველაზე პატარას ლუსის დაეჯახა მანქანა.რის შედეგადაც ძალიან ცუდ დღეში ჩავარდნენ ყველა განსაკუთრებით კი ლუსი.

წითურებს თოვლი უხდება (სრულად)

*** თოვლით დაფარულ ქუჩაში იდგა,ციდან ფარფატით წამოსული მოცეკვავე ფიფქები იპყრობდნენ არემარეს.ზოგი,მის წითელ თმაზე კალათდებოდა,შემდეგ კი,წამში იქცეოდა წყლის წვეთად და ასველებდა.

დეკემბრის ცა'მეტი {12}

_ვიცი ჯერ რამდენიმე საათი გათიშული იქნები, ამიტომ გეტყვი რომ საყვარელზე მეტად ცეცხლოვანი ცოლი იყავი _არასდროს დაივიწყებ ხო ? _მე რომ დავივიწყო შენ გემახსოვრება და მოგონებაც არ გაქრება... დაისვენე ახლა , მალე გნახავ ....

ეკიპაჟი. (თავი 5.)

-მაპატიე ეს დღეები ვერ შეგეხმიანე. -გადმომიჩურჩულა. -არაუშავრს.-გავუღიმე. დაჩის საშინლად გაბრაზეულ თვალებს გადავაწყდი და მაშინვე სიში ვიგრძენი. მისი მრისხანების შემეშინა. დიახ! შემეშინდა რამე ისეთი არ ეთქვა რაც გულს უარესად მატკენდა.

ადელაიდა (2)

-მგონი ეს არის ხომ? - იკითხა შავთმიანმა და მანქანის შუშიდან შენობიდან გამოსულ ქალს მიადევნა თვალი - კი ეგ არის! -კვერი დაუკრა საჭესთან მჯდომმა - წავედით - მანქანის კარი გამოაღეს და გოგონას უკან აედევნენ.

კვლავ სიცოცხლე მინდა (სრულად)

ბურუსია, გარშემო ისეთი სიბნელე და სიცივეა ვკანკალებ. რაღაც ხმა წინ წასვლას მაძალებს, თუმცა მეც ძალიან მინდა გავიგო რა ხდება იქ. მარადიულ სიჩუმეს მხოლოდ ფოთლების მტვრევის ხმა არღვევს რომელსაც ფეხს მე ვაბიჯებ, სადღაც შორიდან მხიარული კისკისი მესმის,

არაფერი მნიშვნელოვანი

საკუთარი თავით კმაყოფილი არასდროს ვყოფილვარ. როდესაც რაღაც კარგად გამომდიოდა, ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ შემეძლო უკეთესად გამომსვლოდა. ეს ფიქრები თავს არ მანებებდა და საბოლოოდ თავს უბედურად ვგრძნობდი.

პირობა 2თავი

უჭირდა დაროს დედის გაშვება თუმცა სხვა გზა არ ჰქონდა. ეშინოდა, ეშინოდა რადგან არ უნდოდა ისევ დაეკადგა მისთვის საყვარელი ადამიანი. მას ახლა მხოლოდ დედა ჰყავს, ყველამ მიატოვა მაშინ როდესაც ის სულ პატარა ცხრა

სამიზნე (13 თავი)

მესამე დღეს მამალაძის დაკრძალვა იყო. ვერც კი იჯერებდა, მისი გარდაცვალებიდან მეექვსე დღე იყო უკვე გასული, დღეს კი ძმის სასახლე უნდა აეწია და სამუდამოდ მიწაში დაეტოვებინა. შავი პერანგით შემოსილი გავიდა სახლიდან და მეგობრის სახლისკენ წავიდა.