გიჟად შერაცხული თავი 1

ცხოვრებაში პირველად მომინდა სიკვდილი, ალბათ იმიტომ, რომ იგი ისეთი არ მეგონა როგორიც მე წარმომედგინა. რთული იქნებოდა მაგრამ არა შეუძლებელი, ეული მაგრამ არა მარტოსული. ვარდისფერი სათვალით არ ვუყურებდი ცხოვრებას მაგრამ არც შავი წარმომედგინა. ხო

რა ვქნა

რა ვქნა, რომ არ შემიძლია შევაჩერო დრო. მე სულაც არ შემიქმნია ეს მტანჯველი რტო. რა ვქნა, რომ აღარ გამომდის მხოლოდ შენი ნახვა. მზე ჩემთვის შენგან ამოდის, დროის მსურს შენახვა. რა ვქნა, რომ არ შემიძლია შენს გარეშე ცხოვრება. მეტი რაღა დამრჩენია,

მონადირის სისხლი #8 (დასასრული)

ფანჯარასთან ვდგავარ და ლოს-ანჯელესის ხედს ვაკვირდები ლამაზია მაგრამ ვინ იცის ამ სილამაზის უკან რამდენი სისაძაგლე იმალება? ვამპირები და ღმერთმა იცის კიდევ რა არსებები და მე ამ ყველააფერს მოვუღებ ბოლოს? არ ვიცი შევძლებ თუ არა ნუთუ ჩემს შესაძლებლობებში

ლამაზი ხელები

ფერები,დღეები, ლამაზი ხელები, ჩვენ ისევ ერთად ვართ  ცხოვრების გზებით, ლამაზი ფრთებით, მივყვებით ცხოვრებას ახალი გზებით. ნაზი ალერსით, ვტკბებით ჩვენ ისევ ერთად ვართ ცხოვრების გზებით ლამაზი ფერებით, მოგეფერები ნაზი ხელებით, შენც მეფერები.  

უემოციო ქალაქი

დღეს შაბათია, საზოგადობის გარკვეული ნაწილისთვის ერთ-ერთი საყვარელი დღე.დღე, როდესაც შეუძლიათ დაიწყონ ცოტა ხნით განტვირთვაზე ფიქრი. მე კი ვზივარ კაფის ერთ-ერთ კუთხეში, სადაც ძალიან, ძალიან კარგი გარემოა გარშემო. ცხელი ამერიკანოს და სასიამოვნოდ წყნარი

წამის მეასედში შემიყვარდი... (თავი 13)

-თქვენ???თქვენ აქ რა გინდათ??-ღმერთო რა საშინელ დროს იციან ყოველთვის მოსვლა -სადარის სანდროოო-დაიეყო წიკვინი იმგოგომ -შენი სახელი შემახსენე საყვარელო?? -ნინიიი -ხო ნინი მომისმინე სანდრო? ჩემ შეყვარებულ სანდროზე მელაპარაკები? ოთახშია დაწოლილია გინდათ

მარიამი 2 თავი

გისმენთ- მარიამი მარიშკა როგორ ხარ?- გიო პრივეტები- გიოო როგორ ხარ?- მარიამი კარგად მარიშკა შენ როგორ ხარ? სად ხარ ?- გიო კარგად ,, სვანეთში ვარ - მარიამი ვაა მართლა?- ჩემი ძმაკაცია იქ მეპატიჟება მაგრამ მეზარება- გიო აუუ მართლა და არ გაქ სურვილი რო

მიყვარხააარ

შენს გარეშე ამ ცხოვრებას სულაც არ აქვს აზრი. მე შენ, მხოლოდ შენ მიყვარხარ, სხვა ყველა არს ფარსი! შენს გარეშე ამ ცხოვრებას სულაც არ აქვს გემო, შენს გარეშე აზრი არ აქვს იმას, რომ მე ვწერო. მე მიყვარხარ, შენ ხარ ჩემი ერთადერთი მმართველი,მიყვარხარ და მე

სიძულვილიდან სიყვარულამდე ბევრია (თავი 6)

_მადლობა, რატი, ღამემშვიდობისა! _პასუხი არ გაუცია, მეც აღარ დაველოდე და მანქანიდან გადავედი. სადარბაზოსთან მისულმა, მანქანის კარის ხმა გავიგე და უკან შევტრიალდი. რატი ჩემსკენ მოდიოდა, მეც გავჩერდი: _რა იყო, რამე დაგავიწყდა? _ჰო, დამავიწყდა. _ჩემთან

წავიდე, არ წავიდე?

გათენდა, ისევ ქმრის გვერდით ვწევარ, ისევ მის სუნთქვას ვუსმენ. უძილო თვალებს ცრემლი აშრება, ისევ ფიქრები მაწევს.