ტირანის მახეში #12

ოჰო..აი ეს მესმის..ამას ჰქვია პირდაპირ ხელში ჩაიგდო ის,რასაც წლებია ეძებ..თუ რა თქმა უნდა მოლოდინი გამიმართლდა.. რა შეიძლება იყოს ამ ბარათში?! მაგრამ იმდენად ძველია..მხოლოდ ჩემს სამსახურში არსებული ლეპტოპის საშუალებით თუ შევძლებ ამის გარკვევას.

მზესუმზირების სოფელი (სრულად)

ეზოში,სადაც წინა წელს დარგული მზესუმზირები ბოლო წუთებს ითვლიდა, ახალგაზრდა ქალი კვლებში ჩამდგარიყო და, მდუმარედ თხრიდა გამხმარ ღეროებს. დილის ცვარისგან დანამულ დამჭკნარ შავგულა მზესუმზირებს თავები უმწეოდ ჩაექინდრათ..

დამოკიდებულებიდან, დამოკიდებულებამდე (თავი7)

-ჰომ გეუბნებოდი არა მარიამ?! ჰომ ვამბობდი არა, აქ არავინ არის ისეთი ვისაც ეს ესმის, ვინც გაიგებს რამდენად დიდი სიკეთე გააკეთა დედაჩემმა. აქ ამ მხარეში ვერავინ ხვდება ვინ იყო გიორგი, რამდენად ბინძური და ღმარძლით სავსე გული ჰქონდა.

არჩევანი (დასასრული)

-ერთი კაპუჩინო და კრუასანი, თუ შეიძლება , ღიმილით მიმართა ახალგაზრდა სიმპატიურ ბიჭს , რომელიც თამუნას ღიმილიანი სახით შეეგება-ჩემთვისაც იგივე, და ორი სენდვიჩიც რომ დავამატოთ ქათმის, თამარს უკიდან ნაცნობი

ნუ ღელავ, ხვალ მზე იქნება...

დღითი-დღე თითქოს ურთიერთობები წესრიგდებოდა, ლაგდებოდა. ვცდილობდი მეც მიმეღო წვლილი ოჯახურ ფაციფუცში, თუმცა ჩემი დედამთილი ყველაფერს იწუნებდა, სულ ცდილობდა ჩემს ნაკლზე მიეთითებინა,

მთვარე,რომელიც მარტოა

რა უნდა იყოს ამაზე გაუსაძლისი? როცა ვერ შველი, საკუთარ თავს შველი? სიცარიელე, რომელსაც ბედის ირონიით წარმოუდგენელი ძალა გააჩნია ადამიანის განადგურების საქმეში, შიგმიდან მჭამს, თანდათან მღრღნის

დაბრუნება (თავი 11)

საერთოდ არ მინდოდა ვაკოსთან ლაპარაკი. მასაც არ შეუწუხებია თავი გამოყოლით და ამაზე უფრო მომეშალა ნერვები. უკვე ცუდად ვიყავი. აღარ შემეძლო ამდენის ატანა. მთაწმინდაზე წავედი და მთელი დღე იქ გავატარე. მიყვარს

ვიცი რომ

ვიცი, რომ ოდესმე ყველანი მოვკვდებით, მაგრამ სულ ცოტანი, ცოტანი ვცხონდებით. ვიცი, რომ გრძნობისგან ყველანი დავთვრებით და გრძნობის საფლავთან ყველანი დავწვებით. ვიცი, რომ ამ გრძნობას სულ არ აქვს ასაკი და შენ რომ გიყვარვარ არს იგავ-არაკი. ვიცი, რომ

შენთვის შევიცვლები {სრულად}

-დედაჩემი ფულზე შეყვარებული ქალია , შენ რომ ფული გქონოდა და ქუჩაში გეცხოვრა მაინც ,მისთვის საყვარელი სიძე იქნებოდი, დედაჩემისთვის ხალხის აზრი უფრო მნიშვნელოვანია ვიდრე ჩემი, მას ჩემი გრძნობები

ღამეული სტუმრები (სრულად)

შემაღლებულ ადგილას მდგარ შენობას ავხედე -“ლევან სამხარაულის ექსპერტიზის ეროვნული ბიურო”. როდესაც პატარა ბეკეკასავით აკუნტრუშებული აბიტურიენტი ვიყავი,ჩემი მომავალი დაახლოებით ასე წარმომედგინა-თეთრ ხალათში გამოწყობილი,ახალგაზრდა,წარმატებული