ჩემი ,,ტირანი " (თავი 18)

სულ შავებში გამოვეწყვე ,რატომ თავადაც არ ვიცი, შავი სათვალე გავიკეთე ,კარები ჩავკეტე და ნელა დავუყევი სადარბაზოს კიბეებს ..არ მეჯერა ,არ მეჯერა რომ კვლავ ვნახავდი, ჯერაც სიზმარში მეგონა თავი, გული

ვნებიანი მასწავლებელი - 1

- მოდი ... - ხელები გაუშვირა და მარიამმაც ეჭვით დახედა მის ხელებს. - ასე როგორ შემოგაჯდე ? - გაეცინა და თავი გვერდით გადახარა. - ჭრელად ... - თვალების ტრიალით მოკიდა ხელი და ისე უცებ მოიჯინა კისერზე მარიამმა შიშისგან შეჰკივლა. - ღმერთო ჩემო ,

ალქაჯი

-ეს არის გეი ვარო? ამ გოგოს ისეთი სიყვარულით უყურებ, გამორიცხულია სიმართლე იყოს რაც მე მითხარი.._საკმაოდ მაღალი ხმით საუბრობდა, რის გამოც იქ მყოფების ყურადღება დავიმსახურეთ..

***

მე უშენობას ასე განვიცდი:დავჯდები სადმე ზღვის პირას მარტო.ვიოცნებებდი რომ მქონდეს ნიჭი,მაგრამ უშენოდ ოცნებაც მიჭირს.ვიოცნებებდი რომ მქონდეს ძალა, მე უშენობამ ის სულ წამართვა.ვიოცნებებდი ისევ და ისევ

თავგადასავლებით სავსე ზაფხული (4)

და აი მათი პირველი კოცნა. გუკა პალატაში შევარდა, გაუცნობიერებულად ნიტას ტუჩებს დაეწაფა, არასასიამოვნო გარემოში შედგა მათი ურთიერთობის ახალი საწყისი, მოეგო გონს როცა ნიტას ეტკინა, მას ხომ მთელი სახე

უაზრო ქმედება (თავი 5)

ელენე წამში მოწყდა ადგილს თორნიკე კი მისდევდა ელენე ანინეს წრეებს ურტყავდა და შველას თხოვდა თორნიკე კი არ ეშვებოდა და თან ემუქრებოდა ანინეს მათი ყურება ძალიან სიამოვნებდა თუ იცით მომენტს რა გააფუჭებდა დიახ ელენე წაიქცა და მუხლები გადაიტყავა ჩვენი

გოგონა რომელიც სულ იცინის

გოგონა რომელიც სულ იცინის და ყველა იცნობს გოგს რომელიც სულ იღიმის ,,ის თავისივე ღიმილის ქვეშ დიდ ტკივილს მალავს მაგრამ ვინ რაიცის ,,რადგან მაის იცნობენ ისეთ გოგონად რომელიც სულ იღიმის....

სურვილი რომელიც მკლავს.. (თავი4)

-შენ დალაგებული თუ ხარ? რა უფლებით მიკრძალავ მეგობართან შეხვედრას, ვინ ხარ? ქმარი? ძმა თუ მამა?ერთი გამაგებინა რა უფლება გაქვს ჩემზე?-მოთმინება ამომეწურა და საოცრად ხმამაღლა ველაპარაკებოდი.

ბედნიერება სვანურად (16)

-ვიცი, მაგრამ შეეცადე. -ზუსტად ამ დროს ლილეს მაქსიმემ მისწერა ტელეფონზე. -აი ნახე ისიც ვერ იძინებს მომწერა. -გაეცინა ლილეს -რა მოგწერა? -შემეკითხა გღვიძავსო. ჩემი ნახვა უნდა.

ერკე მიდასი - ყინულის მონოლოგი

ვდნები. უსასრულო კალაპოტებად ვიღვენთები ყოველ სეზონის ცვლაზედ და უღიმღამო წვეთებად ვიკვლევ გზას ვიღაცის ალეწილ სახეზე, ან საწყალი, გარეთ მძინარე ცხოველის ქურქზე, ის საბრალო, შესაძლოა თავშესაფარს ეძებს, დადის კარდაკარ, ფეხდაფეხ მიყვება ადამიანის