მარადიული მონატრება ხარ მისი ნეკნის. (თავი 9)

ვკოცნიდით ერთმანეთს და უფრო დიდ მონატრებას ვგრძნობდი.ერთიანად ამოხეთქა დაგროვვებულმა ვნებამ და დამშვიდებას არ აპირებდა.ნელ-ნელა მოვწყვდი მმის ტუჩებს. -ბოდიში-დარცხვენილმა ჩუმად ჩავილაპარაკე და გზა გავარძელე..ხელი მკლავში მტაცა და მიმაბრუნა.ჩუმად

უ'საზღვროდ /9/

-თინი შენ ხარ? ჰგავხარ შენს ძმას - გაიცინა და სიგარეტი ყავის ფინჯანში ჩააგდო -ჩაიწიე - საჯდომზე მიარტყა სოფიას და ფეხები დივანზე აკეცა- მეც დამისხით და განაგრძეთ ჭორაობა...ვგიჟდები ადგილებზე სადაც ჩემს ამბებს არ ყვებიან -თქვენ მეგობრობთ? ჩემ ძმაზე

შემთხვევითი სამსახური თავი 1

თავად ცხოვრება გვიდგესნ წესებს, კანონებს, დოგმებს და ჩვენ როგორც უსულო არსებანი, მარიონეტემა ერთადერთი, რაც შეგვიძლია ის არის, რომ უსიცოცხლოდ, უენერგიოდ ავაყოლოთ ხელ-ფეხი ცხოვრების ძაფებს. გზაჯვარედინზე არჩევანსაც თავად აკეთებს და ცვენ, როგორც

მერე რა, რომ გოგო დავიბადე

რამდენი რამის თქმა მინდა შენთვის. თუმცა ისიც კი არ ვიცი საიდან დავიწყო. რამდენჯერ მიფიქრია, როგორ მეკითხა შენთვის რატომ მიმატოვე-მეთქი. გონებაში ვალაგებდი აზრებს, როგორ ჯობდა, პირდაპირ მეკითხა თუ შეპარვით და მლიქვნელობით. როცა წარსულში ვიქექები,

უჩინარი მე (თავი პირველი)

ყოველთვის ვფიქრობდი თუ რატომ ვერ მამჩნევდნენ ან მიმახსოვრებდნენ ადამიანები. თავიდან ძალიან განვიცდიდი ამ ყველაფერს, მაგრამ შემდეგ მივეცი უფლება ამ განცდას ჩემში ეცხოვრა. სახლშიც კი მშობლები თითქოს ვერ მამჩნევდნენ, რახან ყველაზე უფროსი მე ვიყავი

ოცნების ქალაქი

თბილისი არის ოცნების ქალაქი და ჩემი ოცნება არს იგავ-არაკი! მაგრამ აქ ხომ ყველაფერი, ყველაფერი ხდება, აქ უბრალოდ სიყვარული ყოველთვის შეგხვდება!მინდა კიდევ ერთხელ გითხრა მე ეს სიყვარული, მე მომბეზრდა მარტოდმარტო გარეთ სიარული! აქ მაჟორი არ არსებობს,

შავი ანგელოზი 26 (დასასრული)

მართლა ნეტა როგორ ვეუბნევი და ენად ვუყოფ.-მაგას ცოტახანში განახებ-იცი ნია წეღან ელენეს ველაპარაკე უზომოდ ბედნიერია მიუხედავად იმისა,რომ ჯერ ფეხზე ვერ დგება ბედნიერია რადგან გაგა მის გვერდითა ბედნიერი ვარ მეც

თავშესაფარი - იდუმალი უცნობის გამოჩენა (თავი 1)

გოგონა, მგონი რაღაც დაგივარდათ. - უკან მახედებს ვიღაცის სიგარეტის მოწევით დაბოხებული, ჩახრინწული ხმა.აპარატთან დაცვა დგას. იქვე ჩემი ყოფილი სამსახურის ბარათი გდია, რომელზეც ჩვეულებისამებრ,თანამშრომლის

საკუთარ სამყაროს...

დავიწყე სიცოცხლის ახლიდან შესწავლა,მერთულა საკუთარ თვალებში ჩახედვა.არ ვიცი ვინ ვარ და ვერც ვხვდები სადა ვარ,სარკის წინ საკუთარ ჩრდილსაც რომ არ ვხედავ.ღიმილი - უცნობი,თვალები - იგივე,მზერაში ტკივილი ტევია

თვალები გეტყვის

თვალები გეტყვის თუ ჩახედავ რა ჰქვია ტკივილს და შენს გარეშე ცხოვრებაზე ატირდებიან.თუ შეიძლება გამოძებნო რამესთან წილი ეს პირველ რიგში უღიმღამო ამინდებია...გავდივარ სახლებს შენს გარეშე, დგება მაისი და ხალხით