ათასი ფენის ქვეშ (2)

როგორც კი მაღვიძარა თავი საშინელ პირველ ბგერებს გამოიმეტებს ჩემი ძილის მფარველი ღვთაებისთვის, მზის სხივები თვალებზე თითებს მიჭერენ და მაიძულებენ ფართო ხედვით შემოვევლო ოთახს. საწოლის კიდიდან ფეხებს ვაშიშვლებ და იატაკის სითბოს,რომელსაც მზის სხივები

ჰორიზონტით... უბედურებისკენ...

ეს არის უბედურება, რომელიც ვერტიკალურადაც და ჰორიზონტალურადაც გაყენებს ტკივილს... ცდილობ გაექცე მაგრამ იცი, რომ ვერ შეძლებ რადგან ეს ტკივილი შენშია სა ბუნებრივია შენს თავს შენ ვერ გაექცევი.

არ დამტოვო (დასასრული)

-ანუ ლანასაც უყვარს.-რასგულისხმობ?-რატიმ ლანაზეც მელაპარაკა. მას ის ძალიან უყვარს, მაგრამ არიცოდა ლანა რას გრძნობდა მის მიმართ და გრძნობებში გამოტყდომა უჭირს.-დღეს მეც მელაპარაკა ლანა.-მოდი იცი

მე შენ მიყვარხარ

-ძალიან გამომწვევად გაცვია პატარავ და გვერდით სულ მე არ გეყოლები.. და კიდევ, მეორედ ასეთი ჩაცმული აღარ დაგინახო.-მადლობა, რომ დამეხმარე, არ იყო საჭირო, მე თავადაც გავუმკლავდებოდი... და კიდევ, არავინ გეკითხება

შემოდგომის სუნთქვით დაავადებული

შემოდგომის სუნთქვით გაყვითლებულ საღამოს, ქუჩას მივუყვებოდი. მზე ზანტად უთმობდა მთვარეს ადგილს. სხივებს ნაზად კრეფდა ციდან და უბეში იწყობდა. ბადრი მთვარემ მოწიწებით ჩაანაცვლა მზე და თეთრმა შუქმა ჰაეროვნად

იღბლიანი შეცდომა ( თავი მეოთხე)

განსაკუთრებული სიხარულით შევუდექი ბარგის ჩალაგებას. არ არსებობს იმაზე სასიამოვნო შეგრძნება, ვიდრე საკუთარ სახლში ყოფნაა, სახლში, სადაც გაიზარდე, ყველაზე მნიშნვნელოვანი დღეები გაატარე, საერთოდ,ბევრჯერ

ვინუჟდენში დაქორწინებულები 16

თვალები მოვიფშვნიტე. ახლა უკეთ გავარჩიე ალექსის ლამაზი სახე. მართლაც თვითკმაყოფილი და დამცინავი ღიმილი გადაჰფენოდა სახეზე. სახეში არ მიყურებდა, სახის დაბლა მიშტერებოდა რაღაცას. დაბლა ჩავიხედე და სახეზე

სიყვარული თუ უბრალოდ აკვიატება?!(თავი2)

უდიტორიისკენ გავემართე და ჩემი ადგილი დავიკავე უკან გოგოები მომყვნენ და გაოცებულები მიყურებდნენ-რა იყოთ ხალხო რა სახე გაქვთ?მოჩვენება ნახეთ?-ეხლა მე მივღე გაკვირვებული სახე ვითომ ვერ მივხვდი რა გააოცათ-გოგო

"დიდებული იყო ის ზაფხული..." თავი V

და ჰოპ უეცრად დემეტრეს მხარზე აღმოვჩნდი ისე რომ სანამ ბავშვებს არდაემშვიდობა და ჩემი ჩანთა არ აიღო ვერ მოვედი გონზე.ბოლოს როგორც იქნეა ჩემმა ტვინმა ერთიანად იფეთქა და არც ნერვებმა დააყოვნა.-დემეტრე გირჩევნია

"ერთხელ აეროპორტში" თავი 4

მთელი საღამო სულელივით ვიღიმოდი, რომ გეკითხათ რა გაცინებსო ვერც გიპასუხებდით მაგრამ ფაქტია რომ ღიმილსგან უკვე სახის კუნთები მტკიოდა. ბაჩომ უკითახავად დაავლო ხელი ელეს და საცეკვაოდ წააპორწიალა