ხმაური (II თავი)

მე ბოროტი ვარ, ავი ვარ, მახინჯი ვარ... ადამიანებს ცილს ვწამებ,ვატყუებ,ვტანჯავ და მერე სინანული მჭამს, დროთა განმავლობაში ეს იშვიათი გრძნობა გონების ფსკერზე ილექება და მხოლოდ მაშინღა იღვიძებს, როცა ქუჩაში

სიმარტოვე ...

უნდა გაეცალო ამგვარ სიმარტოვეს,უნდა მოახიო წიგნებს ყველა გვერდი -სადაც არ დაგინდეს ისე მიგატოვეს,როგორც წყლის გარეშე ციცქნა თეთრი გედი.დროა ყველა სევდა ტალღებს გაატანო,თუნდაც ზღვა შეასკდეს გრძნობებს

ჩემი პრინცესა[4 ნაწილი]

-აბა თქვი,ვინდაგჭრა მე ყველაფერი მოვუტყევი და სხვებისგან განსხვავებით მშვიდად მითხრა-კაი,მე მივხედავ მაგას,ეხლა კიდე რა მაინტერესებს აკო ვინაა?-რაში გაინტერესებს?-არშეილება რო დავინტერესდე ჩემი მეგობარი ხარ

ერკე მიდასი - გადავხტები ფანჯრიდან

ღამის გულში, უიმედოდ ვუმზერ მთვარეს, გაფიცულს, ჩემსაებრ ისიც მარტოა, გვერდს არავინ უმშვენებს, კედლებს შევცქერ ოთახისას, შავ-ჩრდილებით გამინულს, სურვილს მიქრობს გადავხატო, ჩემი გრძნობა ფურცელზე.

ერკე მიდასი - ჩვენ გვაერთიანებს

ჩვენ გვაერთიანებს, სიყვარული და ტოტემი ღვთის, ერთიანობა იზრდება, როგორც ცაში აწვდილი ტოტები ხის, ჩვენ გვაერთიანებს, სისხლი მდუღარე, განწირული სიგიჟე გვაწვიმს, როცა შიგ გულში გრძნობებია გაყინული.

სურვილი რომელიც მკლავს. (თავი 1)

მე ელენე დეკანოიძე, 27 წლის . ერთ ჩემთვის ჩვეულებრივ დღეს დაიწყო, ყველაფერი ცუდი რაც შეიძლებოდა მომხდარიყო იმ დღეს მოხდა, თავს საშინლად ვგრძნობდი. თავზე ჩამომექცა ჩემი შრომა. ცხვირ წინ მომიკეტეს სამუშაოს კარები. ორი სიტყვა მომიგდეს და დამემშვიდობნენ.

ერკე მიდასი - მამი

მე არ ვიცი, როგორ ვუთხრა და ვასწავლო ჩემ შვილს ქუჩაში, რომ კაცი გდია და ვერ იკლავს შიმშილს, როცა მკითხავს, რად გაწირა, მამი, ასე ღმერთმა? ვუპასუხო ცხოვრებაში ზოგს უმტყუნა ბედმა? მეტყვის, მათაც ხომ სურთ ბრძოლა, ნორმალური ყოფა ვერ ვეტყვი, რომ რაც

წავიდეს...

თუ წასვლა უნდა წავიდეს მერე,არ შეაჩერო მიზეზის ახსნად.ტკვილიანი დღეების შემდეგ,მიხვდები ჯობდა შენთვის ეს წასვლა.სინანულამდე ნუ გადაიყვან,უკვე გამოვლილ ფერად სამყაროს.ზოგჯერ გეძახოს მან წარსულიდან

ბედნიერება სვანურად (14)

ტუჩები.. შენთან ერთად ძილი... -ახლა ისევ გვაქვს ეს ყველაფერი. უჩემოდ აღარსად წახვიდე კარგი? -უშენოდ არ იარსებებს აღარცერთი დღე იცოდე! არსად! -ჩემი სვანი, ჩემი გიჟი სვანი! -მიყვარხარ ჩემო შეუძლებელო!!! -ყურში ჩასჩურჩულა და ძილის წინ

ისევ თბილისი და ისევ თბილისელები (6)

დიდუბის პანთეონში გადამასვენეთ, როგორც საზოგადო მოღვაწე. თუ უარი გითხრეს, მამაჩემს დაუკავშირდით და ეს ანდერძი აჩვენეთ. კარგით ვსო, 10 პროცენტზეა, ატვირთვაც უნდა მოვასწრო.