წამის მეასედი (თავი 6)

ადრე გამეღვიძა...როგორც ყოველთვის. აივანზე გავედი და გრილი ჰაერი ჩავისუნთქე,რომელსაც თან ზღვის სუნი მოჰონდა, დილით შედარებით გრილოდა, ამიტომაც სპორტულ შორტებსა და თეთრ მაისურზე თხელი ჟაკეტი

წამომყევ ქალავ(თავი მეორე)

-უხეში, ხეპრე კრაზანა.ბალღობიდან ეგეთი იყო.ერთს გეტყოდა და ისეთს,დაგიდუდგავდა მთლიან შიგნეულობას,_გოგიას ორი სათლით მოზიდული წყაროს წყლით რკინის ოვალურ ტაშტში მდუღარე გადაანელა ტასო ბებომ და გავარვარებულ

"ჩემო"

-არ გინდა გთხოვ...შეეშვი.ახლაც ჩამესმის შენი სასოწარკვეთილი ხმა "ჩემო".მივხვდი რომ ღრმად შევტოპე.ბედის ირონიაა.შენ მომყვებოდი.თვალდახუჭული. ხელი-ხელ ჩაკიდებული.გითრევდი.მოდიოდი.ჩემთან გინდოდა.

ბედნიერება სვანურად (6)

დილით ლილეს გაეღვიძა პირველს. მაქსიმეს ძლიერი ტორები ჰქონდა წელზე შემოხვეული და მისი სახე მუცელზე ედო. მაქსიმეს მშვიდად ეძინა. რაღაცნაირი გრძნობა დაეუფლა ლილეს, ვერ იგებდა რა გაეკეთებინა.

ჩვენ შექმენით ჩვენი ბედნიერი მომავალი (სრულად)

...სისულელეა ის მოსაზრება,რომ ბედნიერი დასასრული მხოლოდ ანიმაციურ ფილმებს აქვთ......ცხოვრებაში უამრავი პრობლემა გექნება,წამით თავს უბედურადაც ჩათვლი,თუმცა შენს თავს უნდა აჯობო და მდგომარეობიდან გამოხვალ

გულის ტკივილი ხარ

შეგრძნება იმაზე მეტად არის მძაფრი, ვიდრე მგონია, ან ვიდრე ამის შეგრძნებაა შესაძლებელი . სადღაც ვარ უაზროდ გაჭედილი და ვერ ვექანები. ოდნავ მაინც რომ გადავდგა ნაბიჯი , ყველაფერი დაიფშვნება , მილიმეტრებად, უჯრედებად,

საკუთარი ბედნიერება(მეექვსე თავი)

აბა რა ვქნა რას მთავაზობ არ წავიდე?-მე ეგ არ მითქვამ,უბრალოდ მიდა თვალისმომჭრელი იყო და მაგიტომ გეუბნები,მისი საქციელის გამოსწორება სცადა რუსკამ. -რაცა ვარ ესა ვარ,მე ასეთი ვუყვარვარ ჩემს ბიჭს და ერთ დღეში

Girl with red hair

5წუთიანი ფიქრის შემდეგ დავთანხმდი რა უნდა მოხდეს გავყვებითქო,მარა ძალიან მეუცნაურა ეს ყველაფერი..გარეთ გავედით მანქანიდან საშუალო სიმაღლის ჩვეულებრივი ბიჭი გადმოვიდა,ვიფიქრე ესეც ამისნაირი დარტყმული

შიში პატივისცემა და სიყვარუილი {3}

სახლში მისულები ანას გონზე მოსვლას ელოდნენ ყველანი, მისი პირველი რეაქციაც ის, იყო რომ მამასთან თავს იმართლებდა: -მამა, მე არ მინდოდა, მან მაიძულა, მითხრა ცუდად ვრო და მერე მაიძულა, არ მინდოდა.... ყველაფერს ამბობდა, რაც იმ წუთას გონებაში ჰქონდა,

"ერთხელ"

დაგიჯექ გვერდით, სურნელი მცემს გაუშლელ ვარდის, თვალებს ვაპარებ შენს ფეხებზე ჩუმად და პარვით, როგორ ამშვენებს კაბა მუხლზე მაგ შენს თეთრ წვივებს, მაღალ ქუსლებზე ბასანოჩკი როგორ გამშვენებს.