მოურჯულებელი თავი 2

ანასტასიამ მთელი ღამე ვერ დაიძინა. საწოლში წრიალებდა და თვალებს დახუჭავდა თუ არა, რეზის თვალებს ხედავდა. მეტი ვეღარ მოითმინა. ფრთხილად წამოდგა, კარადიდან ორი ზომით დიდი პერანგი და ჯინსის შორტი გამოიღო, გადაიცვა და ფეხშიშველი მივიდა კართან. ცოტა ხანს

მხატვარ გოგოს

ოჯახი შვილები ტკივლი სიზმრები შენ გახდი მიზეზი ბენიერი ცხოვრების გულში იმედი და გაცვეთილი ფუნჯები ფერები ნათელი შერწყმა ფერების

ბალთაზარი (წიგნი 2)

პალატაში წამლის, ნესტის და ნარცისების სასიამოვნო სურნელი იდგა. ჰო, ნარცისები, ვიღაცას ნარცისები მოუტანია. უეცრად არნახულმა სიხარულმა ამიტანა. ნუთუ მოვიდა?!- ფელიააა, ფელიააააა

ჩემს წერილებს გიტოვებ სამახსოვროდ (2)

პირსახოცი ნელ-ნელა ჩაუცურდა და დაბლა დავარდა. შემრცხვა შეხედვის, ვგრძნობდი რომ ლოყები ვარდისფრად შემეფაკლა. სიმორცხვის დამალვა ისევ მის კოცნაში ვცადე და იმდენად გახვეული ვიყავი მისი

ყველაზე ძვირფასი(თავი 1)

თვითმფრინავი საქართველოში დაეშვა, მძინარე მარიტაც გამოფხიზლდა და პატარა ერეკლეს გადახედა ,რომელიც ხედით ტკბებოდა.5 წლის შემდეგ ბრუნდებოდნენ მშობლიურ ქვეყანაში,მაგრამ ეს ხუთი წელი მარიტას ცხოვრებაში გარდამავალი აღმოჩნდა. თანდათან თითქოს დალაგდა

დვალი და დადიანი? არ მჯერა?! (თავი 9)

მეორე დღე გათენდა, გათენდა წვიმიანი დღე. ისეთი წვიმა იყო გეგონებოდათ ცა ჩამოიქცევაო. თითქოს სამყარო რაღაცას გრძნობდა, რაღაცა ისეთს გვაუწყებდა. ელენეს და ალექსანდრეს კი ამ დროს ტკბილად ეძინათ, ერთმანეთზე ჩახუტებულებს. ალექსანდრე გულაღმა იწვა დიდ

მეორე სახე -2-

- რა უნდა გავაკეთო? - აღელვებული კითხულობდა ელენე.. მას ცხოვრებაში არასოდეს ჩაედინა მსგავსი რამ.. - პირველ რიგში, მის ოფისში უნდა დაიწყო მუშაობა, თომას თანაშემწედ - უპასუხა კაცმა -თანაშემწედ არასოდეს მიმუშავია..

გაზაფხული წვიმა (ნაწილი 8)

თავი ავწიე და ამაყი მზერა გავუსწორე: -შეგეძლო დარჩენილიყავი, ახლა რატომ არ ხარ სხვა ქალთან? გაეცინა. ისევ ისეთი მწველი მზერა მომაგება.

ზეცის ცრემლები მინდა, რომ ვიყო…

ასობით მეტრის სიმაღლიდან მიწაზე გამოდევნებული საკუთარი ფრთების ჩრდილს მინდა ვხედავდე და ვიცოდე, რომ დღეს კიდევ ერთი მეათედით მივუახლოვდი თავისუფლებას… წვიმის შემდგომი სურნელი მინდა ვიყო და საკუთარ თავში თვითონვე ვიძირებოდე და ვიკარგებოდე…

ჩემი დემონი (8თავი)

უკვე ერთი კვირაა სამსახურიდან წამოვედი, ფული მეყოფა 1 ან 2 თვე მერე აღარ ვიცი რას ვიზამ, ისევ ყველაფერმა იმედი გამიცრუა, მთელმა სამყარომ, აქ დარჩენა არ მინდა მაგრამ ვცდილობ, გამუდმებით მიზეზს ვეძებ ამისთვის, ჯერჯერობით ვერ მიპოვია,