რაც ზაფხულში ხდება, ზაფხულშივე რჩება (ნაწილი 8)

ოთახში შემოვიდა, თვალი არ მოუცილებია ჩემთვის.. არცერთი არ ვიღებდით ხმას, ან რა გვქონდა სათქმელი თვალებში გვერეკლებოდა ის სიყვარული , რომელსაც გულით დავატარებდით.. ტუჩებზე მისი ტუჩების შეხება ვიგრძენი, მინდოდა ის წამი უსასრულოდ დარჩენილიყო ჩვენში...

კუნძულზე დაკარგულები პირველი ნაწილი

ქალაქის გარეუბანანში ერთი კორპუსი დგას დასაც მე ვცხოვრობ ჩემი სახელი ნიტაა. პატარაობაში ანცი ბავშვი ვიყავი. მაგრამ ჩემი მშობლები ბევრ თავისუფალ ადგილს მითმობდნენ ეს ყველაფერი კი მაშინ შეწყდა როცა ერთ ჩვეულებრივ დღეს გარეთ გავედი და მეგობრების

სულიერი გამოცდა (თავი 11, 12, 13 და 14)

ყველაზე მეტად სიჩუმე მკლავდა, სიჩუმე, რომელიც არაფრის მთქმელი იყო, რომელიც კიდევ უფრო მომძაფრებდა იმაზე ფიქრს, რომ არ სამყაროში ჩემი ადგილი არ იყო. მტკვარს ვუახლობდები, ჩემი ადგილი აქ არ არის, მე არ ვეკუთვნი აქაურობას.

პირველი სიყვარული (13)

25 სექტემბერს კიდევ ერთხელ მომიკვდა გული,როდესაც ვნახე ფეისბუქზე სტატუსი რომ დაქორწინდნენ ოთო და ანი,ბოლოჯერ მომიკვდა გული და დავკარგე მისი დაბრუნების იმედი,მე ხომ მუდამ მეგონა როცა სრულწლოვანი გავხდებოდი ის ისევ დამიბრუნდებოდა დაა ჩვენ ისევისეთი

გულს ვერ უბრძანებ (3)

ჩაბნელებულ კაბინეტს მბჟუტავი სანათი ანათებდა. მაგიდაზე მიმოფენილ სურათებს სავარძელში მჯდომი ბიჭი გულდასმით ათვალიერებდა, მის კუპრივით შავ თვალებში მხოლოდ ზიზღს და სიძულვილს თუ შენიშნავდით. სიჩუმე კარზე კაკუნის ხმამ დაარღვია, ბიჭის დასტურზე კი

უარყოფა

იცოდით რომ ყველაზე წარმატებული, კეთილი და ბედნიერი ადამიანების უკანაც იმალება სევდა? გრძელი ტკივილით გატარებული ღამეები, როდესაც მთელი დღით უწევთ იყვნენ ის რაც სინამდვილეში არ არიან. ცდილობენ გაუღიმონ ადამიანებს, რომლებმაც დიდი ტკივილი მიაყენეს მათ

ბედნიერი ზაფხული (მეხუთე თავი )

დილას , რომ გავიღვიძე ჩემს ოთახში ოთახში ვიწექი გვერდზე კი დამიანე იწევა, ჯერ კიდევ ეძინა ვაკვირდებოდი როგორი საყვარელი იყო ნეტავ იცოდეთ მივუახლოვდი და ტუჩები შუბლზე მივადე ვაკოცე მოვწესრიგდი და გავედი ყველას ეძინა მე საჭმლის გაკეთბას შევუდექი

თევზების საიდუმლო (სრულად)

რომანტიკა უყვარადა, მაგრამ სამწუხაროდ მას და აკოს არცერთხელ უცეკვიათ წვიმაში. არცერთხელ დასველებიათ ფეხსაცმელი და ურბენიათ ქუჩა-ქუჩა ფეხშიშვლებს. ვახშმობითაც სახლში ვახშმობნდნენ და არც სოფიას აღვიძებდა დილით აკოს ტუჩების ფრთხილი შეხება.

არაფერი,უბრალოდ ყველაფერი (20 თავი)

ქუჩაში გავედი,ღამის ექვსი საათი იყო,ყველას ეძინა. მანქანაში ჩავჯექი და თან მობილურზე სასურველი ნომერი ავკრიფე... ვხვდებოდი,რომ ცუდად ვიქცეოდი,მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა,თუ მინდოდა,რომ დავხმარებოდი,მაშენ უნდა გამეგო,სად არის ანდრე და რა მოხდა ოთხი

დაბრუნება (თავი3)

დილით ადრე მიწევს ადგომა,სანდროსაც ვაღვიძებ უშედეგოდ და სწრაფად ვემზადები ლექციაზე წასასვლელად.თბილ ტანსაცმელში ვეხვევი,ჩანთაში კონსფექტებს ვალაგებ საფულეს და გასაღებს მაგიდიდან ვიღებ და სახლში მძინარე ბიძაშვილს ვკეტავ. უნივერსიტეტში ტაქსით