მე შენამდე (თავი-2)

ახლა უკვე აეროპორტის წინ ვდგავართ მე და ნიკა ბარგებთან ერთად ნიკა კიდე ტაქსს აჩერებს, შიგნით ვსხდებით. ქვენ წარმოიდგინეთ და თავი არ შემიწუხებია აქეთ-იქით გახედვებით რუსეთში ნამყოფი ვარ და ვიცი როგორი გარემოცაა.მინდა ამ შეხვედრაზე საკმაოდ

ერთხელ ცხადში

მაშინ, როცა ეს სამყარო გახდა თითქმის ცარიელი; მაშინ, როცა ეს დღეები მეჩვენება უფრო გრძელი; მაშინ, როცა ამერია ყველა გზა და ყველა კვალი; ..

პოეტები სიზმრად

ლეონიძე კვლავ პაემანს ელის უცხოს, ყივჩაღები კვლავ სინჯავენ იარაღს. ყორღანებში ჩამოფრინდა გნოლი უფრთო, მაგრამ ვერა... ვერა დააზიანა.

პიცა გამოძახებით - 7

მისაღებში დივანზე ვიჯექი და თორნიკეს ჩემს კალთაში ჩაედო თავი. მის თმებში დავაცურებდი ჩემს თითებს. მუცელზე ჰქონდა ხელები მოხვეული და ეძინა. როგორი განადგურებული იყო. ჩემი თავის შემრცხვა, როგორ ვიფიქრე, რომ ასე, უბრალოდ, წავიდოდა. არ მასვენებდა იმაზე

ვარდები

რაღაცნაირი დღე იყო... ყველას ცხელოდა, მე დიდად არა... ყველა წუწაობდა, მე ვერ ვიტან როცა წყალი მესხმევა, ამიტომ მე არა... რაღაც უაზროდ ვიყავი... სახლიდან არ გავსულვარ, ჩემი ოთახის ფანჯრის რაფაზე

* * * * * * *

ქარში მიჰქრიან სადღაც ფიქრები,მას შემდეგ უკვე წლები გავიდა... და თუ გგონია ცუდად ვიქნები, შეცდი... ცხოვრებას ვიწყებ თავიდან...ჰო, მე გიჟი ვარ, გიჟი დიადი,და პოეტობას ვიჩემებ ისევ,გულში შემომრჩა,

ბედნიიერება სულ მალე მოვა?

ბედნიიერება სულ მალე მოვა,და ისევ მჯერა სულ მალე მოვა,და დრო მიყვება ოცნების წუთებს,და ისევ ვამბობ სულ მალე მოვა.სულ იკარგება მთელი ბავშვიბა,და კიდევ ვამბობ სულ მალე მოვა,და ისევ ვფიქრობ სადღაც

განგსტერების სამოთხე (28)

არა,არა.ყველაფერი რიგზეა.რაღაც საბუთები მაქვს გამოსართმევი ამიტომ გკითხე,იმედიმაქვს მალე დაასრულწბს..მადლობა.შეგიძლია სამუშაოს დაუბრუნდე.. გიორგი მის მაგიდასთან დაჯდა და დემეტრეს დაურეკა.

სანამ ფიქრები გამექცევა

ერთი ისეთი ადამიანი,რომელზეც იფიქრებს და მასზე ფიქრიც გააბედნიერებს.არ ვიცი რატომ ვტოვებთ ადამიანები ერთმანეთ,მაგრამ ფაქტია ვტოვებთ.მე ვფიქრობ გაუსაძლისი,როდესაც ხდურთიერთობას გულის ტკენის

სულიერი გამოცდა (თავი 15)

მაქსიმე რამდენიმე დღეში დაბრუნდა ბათუმში. მისი სიცივე, რომელიც შინაგანად მოდიოდა სულს მიყინავდა. არ მიმჩნევდა, ისე მექცეოდა თითქოს არასდროს არ ვყოფილვართ ერთმანეთისთვის რაღაც მაინც. ბავშვებთან ვცდილობდი დამემალა ჩემი ტკივილი, თუმცა ღამით ხშირად