იისფერი სიყვარული 18+ #2

საბოლოოდ კი სივრცეში გაუჩინარდა, კესო კი დარჩა გახევებული, ცრემლებს ერთიანად დაეფარა მისი სახე. კარების დაკეტვა ძლივს მოახერხა და იქვე დაჯდა, ხელები სახეზე აიფარა და გულამოსკვნილი ატირდა.

მეტამორფოზა

დილის 7:00 საათია მეძინება უკვე დაღლილმა გავიღვიძე ყველაფერს ის აუარესებს რომ გარეთ წვიმს და უფრო მეტად მინდა სახლში დარჩენა ძილი და მთელი დღე უსაქმოდ ყოფნა. მაგრამ შეუძლებელია 9:00საათზე სამსაურში უნდა ვიყო. ვუყურო ხალხს რომელიც გულზე არ

მიშო ჯორდიანზე გსმენიათ? (თავი 8)

- საუბარი გაცადო? საუბარი არა? თავის დროზე გქონდა შესაძლებლიბა ყველაფრის ახსნის და შეგეძლო გამოგეყენებინა თორნიკე,ახლა კი სანამ მთელი სოფელი შევძარი,სასწრაფოდ გაქრი ჩემი თვალთახედვიდან! - ასე იყო საჭირო გესმის? მაშინ ისეთი პატარა იყავი...ჯანდაბა!

ჭეშმარიტება

ძველად ვნაღვლობდი, რომ არ გიყვარდი და ახლა ვნაღვლობ სულ რომ ვერ გხედავ. მე სულ მეგონა, რომ გამკიცხავდი და მე ამის თქმას კიდევ ვერ ვბედავ... შენ არ გიყვარვარ, არც გეყვარები და არასოდეს არ მეკარები. შენ ალბათ მეტყვი: არ მედარდები. მე უფკრულისკენ

მარიონეტი (ოცდამეხუთე თავი)

31 დეკემბერის ღამე დასასრულს უახლოვდებოდა. ღამის თორმეტ საათს სულ რამდენიმე წუთი აკლდა ცა ულამაზესი სალუტებით განათდა. მორიგი ახალი წელი მთელი მისი დიდებულებით მობრძანდა თბილისში. მობილური ტელეფონები წარა-მარა წკაპუნობდა მორიგი ელექტრონული გზავნილის

პიცა გამოძახებით - თავი 8

დარჩენილი დღეები მხიარულად გავატარეთ. მაგდასაც ხშირად ვსტუმრობდით. მისი მდგომარეობა მძიმე იყო, თუმცა უკეთესობისკენ მიდიოდა. ექიმის თქმით, თუ ისევ ასეთი მონდომებით გააგრძელებდა, გადარჩენის შანსი ბევრად დიდი იქნებოდა. წამოსვლისას ძალიან არ მინდოდა

ის დაბრუნდა *7 თავი*

ის დაბრუნდა(7 თავი) (თაკო)-როგორ ხარ დე?გუშინ ძალიან ცუდათ იყავი. (დემეტრე)-აქლა კალგად. (თაკო)-ჰოო დე დღეს ვიღაც უნდა გაგაცნო. (დემეტრე)-ვიიინ (ნიკა)-ვინ და მე. გამარჯობა პატარა კაცუნა მე ნიკა ვარ.შენ რა გქვია. (დემე)-მე დემტლე ვალ (ნიკა)-კარგი

ნეტა ახლა სად ხარ

გეძებ ყველგან ხილულად თუ უხილავად ვიცი სად ხარ...ვერ მოვდივარ... მეშინია შენი კოცნა და ალერსი მეშინია თვალებზე რომ შემოგხედავ იქ ხომ ჩემი ტკივილია...ცრემლებად რომ დაგდენია როგორ გითხრა, რომ მიყვარხარ და უშენოდ აღარ შემიძლია... ახლა ერთი ჩამახუტა,

დვალი და დადიანი? არ მჯერა?! (თავი 5)

ყველა ემზადებოდა ქორწილისთვის, მარტო ოჯახი კი არა ყველა მთელი თბილისი ელოდებოდა ზე-წყვილის დაკავშირებას. მეგობრები ნათესავები, მამები ყველა თავქუდმოგლეჯილი დარბოდა აქეთ-იქით ქორწილამდე მხოლოდ და მხოლოდ ერთი დღე იყო დარჩენილი.

ჩემი დემონი (6თავი)

ორი დღე დარჩა ჩემთან ლილე, ამ დღეებში განსაკუთრებით ბედნიერი ვიყავი, ბავშვი პოზიტივს მმატებდა და ზოგადად ყველა პატარა ასეა, მათ ჯერ არ იციან ცუდი რას ნიშნავს, მათთვის ცხოვრება უდარდელია და მხოლოდ იმაზე წუხდებიან როცა ვერ წყვეტენ რომელი თოჯინით