პაემანის დღიურები. ეპიზოდი 6. პირველი კოცნა მთებში

სადღაც ექვსი ხდებოდა, სახლში რომ ავხოხდი. ნანერვიულები, დაღლილი, ყველა გრძნობა არეული. ძლივს გავაღე კარი და შემოსასვლელშივე დავყარე ტანისამოსი, რომ სწრაფად შევვარდნილიყავი აბაზანაში და პოლიციის

საბედისწერო გასეირნება

აი ამ დროს შენი ხელის სითბოც ვიგრძენი მოულოდნელად, უკარებას ნიღაბი მოვიხსენი, რადგან ეს თბილი შეხება ძალიან მსიამოვნებდა, ასე გადიოდა წუთები, იქცეოდა საათებად და დგებოდა განშორების წამები, განშორებისა, რომელიც არც შენ გინდოდა და არც მე, წუთები,

რაც მინდოდა მეთქვა..

ოჯახი ბედნიერებაა. გყავს გვერდით ადამიანები, მაგრამ გგონია რომ არარის საკმარისი ეს სრული ბედნიერებისთვის. ეს თითქოს დაუფასებლობაა, მაგრამ არ არის ასე. ზოგჯერ უბრალოდ გინდა გყავდეს ისეთი ადამიანები, მეგობრები გვერდით, რომლებიც დაგელაპარაკებიან როცა

ერთი ყველასთვის ყველა ერთისთვის (სრულად)

გიგა:_კაი ძმებო, რაც იყო, მაგარი იყო, მაგრამ ეხლა რა ვქნათ?! პონტი არავის გაქვთ. გიო:_არა ძმაო მე შანსი არ მაქ ახალიწლის მერე სახლი სახლს აღარ გავს ტო მაისა:_აბა რა ვქნათ ტო, უბანში მაგარი ცივა, ყველა მაგარს ერთობა, ჩვენ ვართ მარტო სირებივით

წარსულის კვალდაკვალ (სრულად)

–არის ერთი უბრალო ჭეშმარიტება:ცხოვრება–ეს სიკვდილის ანატომიაა,ხოლო სიკვდილი–სიცოცხლის უარყოფა... მე სიცოცხლე ვუარყავი,მიზანმიმართულად,მაგრამ,მაინც ჩემი სურვილის საწინააღმდეგოდ..მიუხედავად იმისა,რომ ხორციელად ვსულდგმულობ,სულიერად დამარხული ვარ,ეს კი

ბრუნვადი გრძნობები(დასასრული)

-სერიოზულად გადაწყვიტე?-ინტერესით შეეკითხა მაქსიმე -კი. აქამდე არ მინდოდა,არადა სულ მეხვეწებოდა დედა,წამოდი ჩემთანო,მაგრამ აქაურობას ვერ ველეოდი,ახლა კი მე თვითონაც მინდა წასვლა- დაზუსტებით უპასუხა სალომემ. მასსა და მათეს შორის მომხდარი ღამის შემდეგ

გეი ბიჭის დღიურები თავი (11)

ავში ათასი სისულელე მიტრიალებდა , მაგრამ დედაჩემი პანიკური გამომეტყველება და ცრემლიანი თვალები უფრო მეტ სანერვიულოს მიმატებდა. პასუხის გაცემის თითქოს ეშინოდა ან უბრალოდ ვერც გაიგო ჩემი დასმული შეკითხვა,

გულის ძახილი.თავი 2

როგორ ალამაზებს ადამიანს სიხარული და ბედნიერება,სიყვარულით როგორ ფეთქავს გული,თითქოს გინდა შენი გული შეუთავსო იმ დიდ გულს სადაც უკვე ფეხს იკიდებს საოცარი გრძნობები.მერედა რა გადამდებია ეს სიხარული,ცხოვრება კი იმდენად ხანმოკლეა,რომ მათ მოგერიებაში

მინდა ვნახო

მინდა ვნახო საუკუნოდ უშუქობის სანთლები რომ არ გაქრეს უსაშველოდ ეს ფერმკრთალი ლანდები რატომ რისთვის ვისთვის დავთმე შენთან ყოფნის წამები ალბათ ლტოლვამ იძალადა დამიბინდა თვალები მტკივა

თითქმის დაქორწინებული IV

მთელი დღე რაღაც არარსებულ მელოდიას ვღიღინებდი და არაამქვეყნიურ სიმშვიდეს განვიცდიდი.. სახლშიც თავდაჯერებული მივედი,მეგონა უკვე გავიმარჯვე და თავი „დედოფალი“ მეგონა ისე დავაბიჯებდი. დიტო ხმას არ მცემდა,სამზარეულოში რაღაცას