ჩემი ძმაკაცის შეყვარებულს შეყვარებული ავახიე ( თავი 3 )

ანიტა მისმინე, ძალიან ბევრი ვიფიქრე და მივხვდი რო ჯერ ადრეა ჩემთვის ოჯახის ექმნა. ძალიან კარგი გოგო ხარ და არ გეგონოს რო არ მიყვარხარ, მიყვარხარ უბრალოდ ეხლა ცოლს მართლა ვერ მოვიყვან. ჯერ არ ვარ ამისთვის მზად. სამსახურიც კი არ მაქვს და ჩემი

მომწონს ის აზრი,რომ სადღაც არსებობ.

ვამბობ,ამის ყურება არ შემიძლია მეთქი და თვალებს ვუჭავ, მაგრამ მაინც ყველაფერს ვხედავ. ვამბობ, ამის მოსმენას ვერ გავუძლებ მეთქი და ყურებზე ხელის გულებს ვიჭერ თავის გასკდომამდე,მაგრამ მაინც ყველაფერი მესმის. ვამბობ, გრძნობების გარეშე უნდა გავაგრძელო

დაგიმორჩილებ (თავი მეშვიდე)

მითხრა, მხოლოდ იმ ადამიანს დაუმიზნე ვინც დაიმსახურებსო... რა ეჭვებიც მაქვს ის თუ გამართლა, მაშინ მართლაც მომიწევს მისი მოკვლა... მომიწევს მამის მოკვლა, იმ შემთხვევაში თუ ეს ყველაფერი რაც მითხრეს სიმართლე აღმოჩნდება. მშობელია, მაგრამ არა კარგი, მე

შენიდან ჩემამდე

ყველას ცხოვრებაში არის მომენტი, როდესაც დიდ სიცარიელეს გრძნობ, მარტოობის გრძნობა არ გასვენებს, თითქოს მთელი ცხოვრების განმავლობაში დაგროვილი დარდი ერთიანად ცდილობს შენი სხეულიდან თავის დაღწევას,რაც საშინლად მტკივნეული პროცესია , ზოგი ვერ უძლებს ამ

სიყვარული როგორც ასეთი თავი მეორე

სახლში დაღლილ დაქანცული შევდივარ, ჩანთას იქვე ვაგდებ ფეხზე ვიხდი და მკვდარივით მდივანზე ვწვები. ჯიბიდან ტელეფონს ვიღებ და დედას ვურეკავ რომელიც საზღვარგარეთ არის, კერძოდ ამერიკაში, მამიკოც იქ არის მაგრამ ერთმა უბედურმა შემთხვევამ ყველაფერი შეცვალა,

მოახლოება (XII თავი)

ზღურბლთან გაშეშებული ვდგავარ, ნიკას ვერ ვხედავ, ექიმი კი ვენაში რაღაც სითხის შეყვანას ცდილობს, თან აქეთ-იქით იხედება. პანიკა მიტევს და ხმამაღლა ვკივი: -ეს არის, ნიკას მოკვლა უნდა, დაიჭირეთ! ამ დროს ბაჩო და ლევანი შემორბიან პალატაში და კედელთან

ვეძებ სავანეს

მტკივა ეს სული,შემიხორცდა ბინძურ სხეულზე, გაქრა საზღვრები მისასვლელი ყველა გრძნობასთან, ვეღარ შევძელი!გესმის მაინც როგორ ვერ ვუძლებ?! ვიცი ეს ფიქრი,შენთვის ახლა გიჟის ბოდვას გავს

თითქმის დაქორწინებული II

უკანა სავარძლიდან უზარმაზარი წითელი ვარდებს ტაიგული გადმომაწოდა. მხოლოდ ირონიულად გამეღიმა და კალთაში ჩავიდე თაიგული. -არ მოგეწონა? -გვირილები მერჩივნა,მაგრამ ესეც წავა.. -რა უმადური ხარ.. -შენ კი ბანალური.-უხასიათოდ ვუთხარი და ამის შემდეგ ხმა არ

სიკვდილმისჯილი (მეექვსე თავი)

თანახმა ვარ. თანახმა ვარ მთელი ცხოვრება შენთან ერთად გავატარო!_ ამ სიტყვებს ვამბობდი და გული ამოვარდნას მქონდა. ხელები მიკანკალებდა და მთელი სამყარო მავიწყდებოდა. მეგონა, რომ ჩვენს მეტი არავინ, აღარ არსებობდა. მთელი სხეულიდან და თვალებიდან

გაზაფხულო..

გაზაფხულო, მოდი მალე, მოდი ისევ გამახარე, მალე, თორემ სიცივისგან კვლავ მე თვალებს ვეღარ ვახელ,