ლევან დადუნაშვილს

ლექსი ეძღვნება ჩემს მეგობარს ლევან დადუნაშვილს, 51-ე სკოლის მოსწავლეს რომელიც სულ ცოტა ხნის წინ უმოწყალოდ მოკლეს. მეგობრები დააფასეთ არ გადადოთ არა შესაძლოა ვეღარ ნახოთ, წადით მასთან ჩქარა! დამეღუპა მეგობარი, მოკლეს არაკაცებმა მსგავსი სულ

"ზეციერს"

ეს გზა თუ შორია ჩემიდან შენამდე, ოცნებით ახლოს ვარ, ვედრებაც ერთია, "მე და შენ" დღესაც და ყოველთვის იქამდე სადამდის ვსუნთქავ და ვფიქრობ რომ ერთია სიკვდილი, სიშორე, უშენოდ - ერთია.

უსათაურო

ყველგან ყვირილი, ყველგან ჩხუბია, თბილიში ჰაერსაც ბოღმის სუნიაქვს, აქ უკვე ყველგან ზიზღის ბუმია, აქ თითქმის ყველას ხის და ქვის გულიაქვს.

მძინარე მზეთუნახავო, პრინცი მოვიდა! (11)

"მეძინება, ავალ"-ო მხოლოდ გასამართლებელი საბუთი იყო მისგან წამოსასვლელად. ელზას ოთოს სიტყვებმა ძალიან ააფორიაქა, დააბნია და ალბათ ამიტომაც არ დაეძინა მთელი ღამე. სახლში შესვლისას დედას გადაეხვია, საავადმყოფოს ამბები მოუყვა და პირდაპირ თავისი

დაშანტაჟებული მკვლელი 6

სახლში რომ მივედი, პანიკური შეტევები დამეწყო. სუნთქვა გამიჭირდა და მისაღებში, შუა ოთახში ჩავიკეცე. ეს ყველაფერი პირველად არ მომდიოდა, მაგრამ რატომღაც ვერ შევძელი დაწყნარება. თვალწინ წარსულმა გამიელვა. - ნახე რა ადვილია ადამიანის მოკვლა, რომელიც

გეი ბიჭის დღიურები თავი (10)

მისი შემოსვლა და თითოეული ნაბიჯი ჩემში შიშს აძლიერებდა, ბავშვივით ვკანკალებდი ,მაგრამ ყველანაირად ვცდილობდი რომ ეს არ შემემჩნია. როგორც ყოველთვის დედაჩემს არც ახლა შეეშალა ჩემს მეგობართან სტუმრობის წესები და საჩუქრით ხელშ მოვიდა. ჯერ საბა გადაკოცნა

პაემანის დღიურები: ცნობილი ფეხბურთელის და უცნობი სესილის პირველი

პარასკევი დღეს გავიცანი ტიპი. ცნობილი ფეხბურთელი. ჰო და, კი მეცნო, მაგრამ მთელი საღამო კალათბურთელი მეგონა. მერე, დამშვიდობებისას კიდევ ერთხელ რომ ვახსენე, - კალათბურთი საინტერესო სპორტია-მეთქი, ცოტა გაღიზიანებულმა მითხრა, რომ ფეხბურთს თამაშობს...

ცხელი სურნელი (მეშვიდე თავი)

-შაბათ კვირას ქალაქიდან გავალთ ბიჭები,ყველას გვცალია და გადავწყვიტეთ მარტო გავატაროთ ეს დრო -და სად იქნებით? არც კესო და ნატა იქნებიან? არც ილიკო? -არავინ ჩვენ ოთხის გარდა ... შეგიძლია დატკბე სახლში გამეფებული სიმყუდროვით ან გოგოებთან ერთად გაატარო

ახალი წლის ჯადოსნობა (10)

მარიამი დილით საშინელმა ყვირილის ხმამ გააღვიძა. შეშინებული წამოხტა ფეხზე, მაგრამ თავბრუ დაეხვა და სწრაფად მოეჭიდა ტახტის თავს. ქვევიდან ბოხი ხმის ყვირილი ამოდიოდა. რათქმაუნდა, გიორგი იქნებოდა, მაგრამ ვის უყვიროდა? მარიამს მისთვის ყურადღება არ

მარიონეტი (მეთვრამეტე თავი)

მავანთათვის ცხოვრება ბედნიერებითა და ლამაზი ფერებითაა სავსე, მავანი კი უბრალოდ ცხოვრობს და გამუდმებით ითმენს. ვიღაც სასურველზე მეტად მარტივადაც კი იღებს ცხოვრებისგან ლანგრით მირთმეულ კეთილდღეობას და ისე იფერებს, თითქოს ასეც უნდა იყოს, თითქოს ეს