კაფანდრა [15]

გაკვირვებული, შეშინებული და ძალიან გაბრაზებული იჯდა დივანზე და მის წინ მდგარ შავებში გამოწყობილ მაღალ მამაკაცს აკვირდებოდა. ვერაფრით ვერ წარმოიდგენდა თარაში ამ ყველაფერს ამ დღისთვის თუ ამზადებდა. ვიწრო ქუჩაზე თურმე იმიტომ დაჰყავდა რომ ერთ მშვენიერ

პაემანის დღიურები. თავი 2. ჩაშლილი პაემანი

მანქანის ფარების სინათლემ გამომაფხიზლა. გული, რასაც ჰქვია, ფეხებში გამეპარა სიხარულისგან და შვებით ამოვისუნთქე. მის ახალთახალ „პორშე კაიანს“ უკვე ვცნობდი. არა, თავიდან ვერ ვცნობდი, მაგრამ პარასკევს,

შეუფასებელი გრძნობა თავი2

-არა,არ შემიძლია ვაპატიო.ამდენი წლის შემდეგ,უფრო გაიზარდა ზიზღი.მე ჩემმა სიყვარულმა დამაბრმავა და მე ვიმკი ამ შეცდომის შედეგებს მარტოობით უკვე წლებია.მთელი ეს დრო მე თქვენით ვიცოცხლე,თქვენზე

არანორმალური (13)

ყველანი შოკირებულები იჯდნენ. ჩემს გამოსვლას ჯერ კიდევ ხარშავდნენ. მხოლოდ სალომე გვიყურებდა მხიარულად, რადგან იცოდა რომ ეს ყველაფერი ოდესღაც ისედაც მოხდებოდა. მაია დეიდასაც ძალიან გაუხარდა. მე და ნოეს გვითხრა,

მან სიყვარული მოიპარა (III ნაწილი )

ყველაზე მწარე გაკვეთილი ცხოვრებაში ისაა, როდესაც ვგრძნობთ რომ შეცდომა დავუშვით. თუმცა ეს საბაბს არ გვაძლევს, მომავალზე ხელი ჩავიქნიოთ და იმ გრძნობაზე უარი ვთქვათ, რითაც ყოველი ადამიანი სულდგულობს. ბევრი ვერ ტკბება მისით და რადგან ერთხელ ან

ნეკნი დავკარგე, ხალხო, ბობოლა!

წინ მელის ჯვარი შემკული ეკლით, უკან სიკვდილი და სიმარტოვე, მინდა იცოდეთ, ასე რომ ეტრფით, ის ნეკნი გუშინ ობლად დავტოვე..

ცისფერი სასახლე (თავი II)

ვენიტატის სამეფოს არასდროს უგრძვნია ზღვის ტალღები, უფლის სიყვარული და სამართალი. რომანში აღწერილია სასტიკი მონარქის ხანის შესახებ, მოთხრობილია დედოფლისა და უცნობი მხატვრის სიყვარულის ამბავი. კითხვისას იმოგზაურებთ სამყაროში, რომელიც სავსეა ვნებითა

ლევან დადუნაშვილს

ლექსი ეძღვნება ჩემს მეგობარს ლევან დადუნაშვილს, 51-ე სკოლის მოსწავლეს რომელიც სულ ცოტა ხნის წინ უმოწყალოდ მოკლეს. მეგობრები დააფასეთ არ გადადოთ არა შესაძლოა ვეღარ ნახოთ, წადით მასთან ჩქარა! დამეღუპა მეგობარი, მოკლეს არაკაცებმა მსგავსი სულ

"ზეციერს"

ეს გზა თუ შორია ჩემიდან შენამდე, ოცნებით ახლოს ვარ, ვედრებაც ერთია, "მე და შენ" დღესაც და ყოველთვის იქამდე სადამდის ვსუნთქავ და ვფიქრობ რომ ერთია სიკვდილი, სიშორე, უშენოდ - ერთია.

უსათაურო

ყველგან ყვირილი, ყველგან ჩხუბია, თბილიში ჰაერსაც ბოღმის სუნიაქვს, აქ უკვე ყველგან ზიზღის ბუმია, აქ თითქმის ყველას ხის და ქვის გულიაქვს.