უსასრულობდან უსასრულობამდე I

მეგობრებო უსასრულობდან უსასრულობამდეს პირველი თავი შეცდომით იყო დადებული.გთავაზობთ უკვე დასრულებული ისტორიის პირველ თავს.. კიდევ ერთხელ გიხდით ბოდიშს და იმედი მაქვს მოგეწონებათ.

ცხოვრებაში ყველაფერი სულ შემთხვევით ხდება თავი მეორე

მისი დანახვისას ყველა ემოცია ერთიანად ვიგრძენი. ჯანდაბა, ესღა მაკლდა ამ იდიოტის ნახვა ჩემს მეგობრებთან ერთად. ჩემი დანახვისას კმაყოფილმა ღიმილმა გადაურბინა და ეშმაკური ღიმილით შემომხედა, მეც ჩემი თეატრალური ნიჭი გამოვიყენე და თავი ისე მოვაჩვენე

ჩემი კერპი ხარ სიხარულო

ჩემს ერთადერთ გულს მივუძღვნი ქეთის ერთი, ეს გული, მხოლოდ მას ელის მინდა იცოდეს მხოლოდ მას ეტრფის ისე მიყვარს რომ ალი მწვავს ცეცხლის კიდევ ვეტყვი არს სიცოცხლის ფერი ერთადერთია და ყველაფერი რა არის ცხოვრება სულ შენგან მარტო პირობას გაძლევ შენ ჩემო

შენი მშობლები ტერორისტები არიან ასეთი ბომბა რომ გაგაჩინეს?!-3

-მე შენ უკვე გითხარი, რომ ვერ ვიტან ირონიულად რომ მესაუბრებიან მეთქი. -მეც გიმთხარი, რომ ვერ ვიტან გზაზე რომ მეღობებიან მეთქი. ვუთხარი და ამ ზორბას ვიღაცამ დაუძახა.

ჩვენს სიყვარულს სულ სხვა ფერი აქვს2

მგონი ვგიჟდები ... არასდროს მომნატრებია ისე ძალიან როგორც ეხლა მენატრება მგონი მოვკვდები მის გარეშე ..თავს ვერ ვპატიობ ... სინანული ყელში მიჭერს იმ ადამიანს ვანადგურებდი რომელსაც ასე ძალიან ვუყვარდი ... ვანადგურებდი თან როგორ ?!! მორალურად.

განგსტერების სამოთხე (12)

თავი 12 გასვიანი ურეაქციოდ იჯდა და მაგიდას მისჩერებოდა..ხალხი გასუსული იყო..წარმოდგენა არმქონდა ახლა გასვიანს რა სახე ქონდა,მაგრამ არც მაინტერესებდა ახლა მე ვიყავი გაბრაზებული და თან ძალიან. –საზიზღარი ხარ!როგორ შეგეძლო? დავუყვირე გასვიანს..ისკი

გვირილების მიწა

არ ვიცი, რამდენ ხანს გრძელდებოდა ეს სიზმარი, მაგრამ ახლაც მახსოვს, თუ როგორ მატკინა გული გაღვიძებამ. გვირილების ცხოვრება ძალიან განსხვავდება ადამიანების ცხოვრებისგან. მიუხედავად იმისა, რომ მათი სიცოცხლე ბევრად ხანმოკლეა ვიდრე ჩვენი, ისინი მაინც

Demon (10)

მინის კარი გავაღე, გავედი და ისევ დავხურე, შემდეგ კი სამ დიდ დემონს, რომლებიც წვიმისგან სულ დასველებულიყვნენ, თვალები დავუბრიალე. მათ სხეულზე ჩამოსული წვიმის წვეთები ღამის სინათლეს ირეკლავდა.

სისხლიანი ვახშამი (VI თავი)

ცხელმა წყალმა გული ამიჩქარა. სასწრაფოდ ვკეტავ ონკანს და დაბურულ სარკეს პირსახოცით ვეხები. გაწმენდილ ფრაგმენტში ჩემი სახე კრთის . წითელი ვარ, როგორც მოხარშული კიბორჩხალა, მხოლოდ თვალები ანათებს მწვანედ.

ქუჩის რეჩიტატივი

ქუჩაში ყველაფერი სხვაგვარადაა.აქ ვერ გაიქაჩები მამიკოს ფულებით.ვერც დიპლომაატით ან ცივილური ხერხებით.თუ შენ რამე არ მოგწონს მიდიხარ და აფრთხილებ,მეორედ კი კლავ.ადვილია არა?მაინც არავინ